To nie sukcesy, a ludzie”. Pięć najważniejszych osób w życiu Paula McCartneya

 

 

 

Paul McCartney – człowiek, który wraz z The Beatles zmienił historię muzyki i wspiął się na absolutny szczyt popularności – usłyszał niedawno jedno, z pozoru proste pytanie: „Spędziłeś całe życie wśród niesamowitych ludzi. Kim jest pięć osób, które kochasz najbardziej?” Odpowiedź, którą dał, nie jest jednak opowieścią o rekordach sprzedaży ani o wielkich koncertach. To niezwykle poruszająca, pełna pokory i ciepła refleksja nad życiem, przemijaniem i tym, co w nim najcenniejsze – nad przyjaźnią, bliskością i prostymi, codziennymi chwilami, które często umykają nam w biegu. Poniżej znajdziecie pełny, niezmieniony zapis tej wyjątkowej wypowiedzi. Przeczytajcie, co o miłości, pamięci i swoich najbliższych opowiedział legendarny muzyk.

Zawsze powtarzam ludziom, że spośród około 300 piosenek, które John i ja napisaliśmy razem, nigdy nie mieliśmy bezowocnej sesji. Zawsze przychodziliśmy i nigdy nie odchodziliśmy z sesji z niczym. Niedawno rozmawiałem z kimś i ta osoba zapytała mnie o coś, nad czym, jak sądzę, nigdy wcześniej tak naprawdę nie usiadłem, by odpowiedzieć. Powiedział: „Paul, spędziłeś całe życie wśród niesamowitych ludzi. Kim jest pięć osób, które kochasz najbardziej?”. Zapewne się uśmiechnąłem – to znacznie łatwiejsze pytanie niż pytać mnie, kto był największy. „Największy” wywołuje debaty, miłość nie. Albo za kimś tęsknisz, kiedy go nie ma, albo nie. Kiedy jesteś tu tak długo jak ja, poznajesz tysiące ludzi. Niektórzy zostają w twoim życiu na jedno popołudnie, niektórzy na lata, a nieliczni zostają z tobą na zawsze. To zabawne, jak działa pamięć. Ludzie myślą, że spędzam większość czasu na wspominaniu koncertów. Szczerze mówiąc, tak nie jest. Pamiętam drobne rzeczy: czekanie na kogoś, aż pojawi się w studio; siedzenie po tym, jak wszyscy inni poszli już do domu, bo nikt nie chciał być pierwszym, który wyjdzie; wsiadanie do samolotu po kolejnej trasie i wiedza dokładnie, kto będzie siedział po drugiej stronie przejścia i rozśmieszał wszystkich. To są rzeczy, które zostają.

Ludzie zakładają również, że jeśli osiągnęło się sukces, to właśnie o tym myśli się na starość. Tak nie jest. Płyty wciąż tam są, fotografie wciąż tam są, piosenki nigdzie nie zniknęły, ale ludzie – to oni przychodzą ci do głowy jako pierwsi.

   Miałem szczęście znać muzyków, aktorów, artystów, pisarzy – wszelkiego rodzaju wspaniałych ludzi. Niektórzy byli niewiarygodnie utalentowani, niektórzy byli całkowicie niemożliwi, niektórzy sprawiali, że każde pomieszczenie stawało się jaśniejsze w momencie, gdy do niego wchodzili.
     Kiedy zacząłem myśleć o tym pytaniu, pięć nazwisk przyszło mi do głowy niemal natychmiast. Nie dlatego, że byli najbardziej znani, nie dlatego, że zmienili historię, ale dlatego, że zmienili moje życie. Niektórzy z nich zrobili ze mnie lepszego muzyka, niektórzy zrobili ze mnie lepszego męża, niektórzy rozśmieszali mnie, gdy prawdopodobnie potrzebowałem tego bardziej, niż zdawałem sobie sprawę, a kilku z nich odeszło znacznie wcześniej, niż byłem na to gotowy. To trudna część starzenia się – spędzasz więcej czasu na wspominaniu niż na wyczekiwaniu.

Więc to nie jest pięć największych osób, jakie kiedykolwiek znałem, to po prostu pięć osób, które kocham najbardziej.

1. George Martin

   Pierwszą osobą, o której muszę opowiedzieć, jest George Martin. To zapewne nikogo nie zaskoczy. Ludzie od lat nazywają go „piątym Beatlesem” i potrafię zrozumieć dlaczego. Kiedy po raz pierwszy weszliśmy do Abbey Road, byliśmy tylko czterema chłopakami, którym wydawało się, że mają kilka niezłych piosenek. George zobaczył w nas coś, zanim tak naprawdę czegokolwiek dowiedzieliśmy. To znaczy bardzo wiele, kiedy jesteś młody. Ludzie czasem wyobrażają sobie, że on zawsze mówił nam, co mamy robić. Naprawdę tak nie było. Jeśli już, spędzał więcej czasu na słuchaniu niż na mówieniu. Zgraliśmy mu piosenkę, a on siedział tam cicho przez chwilę, po czym dawał jedną sugestię – tylko jedną. I jakimś cudem ta jedna sugestia potrafiła zmienić całą płytę. 

Zawsze to w nim lubiłem – nigdy nie sprawiał, że czułeś, jakby odebrał ci twoją piosenkę. On po prostu pomagał ci znaleźć coś, co już tam było. Studio stało się miejscem, do którego wyczekiwałem powrotu właśnie dzięki George'owi.
  Ludzie słuchają teraz tych płyt i myślą, że wszystko musiało dziać się bardzo szybko. Nie działo się. Spędzaliśmy godziny na próbowaniu rzeczy, które nie działały. Czasami wszyscy patrzyliśmy na siebie i śmialiśmy się, bo właśnie zmarnowaliśmy pół popołudnia. George nigdy nie wyglądał na przejętego tym – mówił po prostu: „Cóż, spróbujmy czegoś innego”. Takim był człowiekiem: bardzo spokojny, bardzo cierpliwy, nie wpadał w panikę.
   

Jedną rzeczą, z której ludzie nie zawsze zdają sobie sprawę, jest to, jak bardzo był ciekawy świata. Miał całą tę wiedzę muzyczną, ale nigdy nie zachowywał się tak, jakby wiedział wszystko. Jeśli John albo ja przychodziliśmy z jakimś dziwnym pomysłem, nie mówił nam, że tego nie da się zrobić. Zwykle mówił: „Zobaczmy”. Czasami to działało, czasami nie, ale zawsze dawał pomysłowi szansę. Patrząc wstecz, myślę, że to jeden z największych prezentów, jakie można dać młodym ludziom: pozwalasz im próbować, pozwalasz im popełniać błędy, pozwalasz im zaskakiwać samych siebie.

     Widziałem George'a wiele lat po zakończeniu The Beatles i był dokładnie tym samym człowiekiem, którego poznałem te wszystkie lata wcześniej: cichy, refleksyjny, nigdy niezainteresowany przypisywaniem sobie zasług. Ludzie pamiętają płyty, które razem nagraliśmy; ja pamiętam człowieka siedzącego za szybą z lekkim uśmiechem na twarzy, czekającego, by usłyszeć, z czym wymyślimy następnym razem.
Kiedy myślę o ludziach, których kocham najbardziej, George Martin jest jednym z pierwszych nazwisk, które przychodzą mi do głowy – nie tylko dlatego, że pomógł ukształtować naszą muzykę, ale dlatego, że pomógł ukształtować nas.

2. Linda McCartney

    Następną osobą, o której muszę opowiedzieć, jest Linda. Nie sądzę, aby ktokolwiek zmienił moje życie bardziej niż ona. Ludzie zazwyczaj znają nas ze zdjęć – widzą nas na premierach albo na scenie z Wings. To, czego nie widzą, to wszystko pomiędzy. Tam właśnie tak naprawdę toczyło się życie. Kiedy poznałem Lindę, znała już mnóstwo sławnych muzyków, więc bycie obok kogoś z The Beatles nie robiło na niej większego wrażenia. Lubiłem to, że rozmawiała ze mną tak samo, jak rozmawiałaby z kimkolwiek innym. Nie było całego tego zamieszania, nie było ekscytacji. Mogłem po prostu być Paulem. To było miłe uczucie.   

     Ludzie myślą, że nasze wspólne życie musiało być glamourowe. Szczerze mówiąc, w większości takie nie było. Lubiliśmy zostawać w domu, lubiliśmy gotować, lubiliśmy zabierać dzieci na zewnątrz, lubiliśmy uciekać na wieś, kiedy tylko mogliśmy. Niektóre z moich najszczęśliwszych wspomnień nie mają nic wspólnego z muzyką – to po prostu wspomnienia rodzinne.
    Jedną rzeczą, którą zawsze podziwiałem w Lindzie, było to, jak bardzo była odważna. Kiedy dołączyła do Wings, ludzie mieli wiele do powiedzenia. Niektórzy byli mili, inni nie. Słyszała to wszystko, a i tak wychodziła na scenę każdego wieczoru. To nie mogło być łatwe. Pamiętam, jak patrzyłem w jej stronę podczas koncertu i myślałem, ile odwagi to wymagało. Większość ludzi nigdy nie ma tysięcy obcych ludzi oceniających ich wszystkich naraz. Linda miała i szła dalej. To coś, co zawsze będę szanował.

 

Miała też sposób na przypominanie mi, co tak naprawdę się liczy. Jeśli zbyt mocno pochłonęła mnie praca, ściągała mnie z powrotem na ziemię. Zawsze była kolejna płyta do nagrania, zawsze kolejna trasa, ale rodzina była tylko jedna. Zrozumiała to długo przede mną.

   

Kiedy zachorowała, wszystko inne zdało się zatrzymać. Ludzie pytają, jak przechodzi się przez coś takiego. Sam tak naprawdę nie wiem. Budzisz się, robisz to, co trzeba zrobić, opiekujesz się dziećmi, idziesz naprzód, bo nie ma innego wyboru. Wciąż myślę o niej cały czas. Czasami, gdy widzę stare zdjęcie, czasami, gdy spaceruję po ogrodzie, czasami bez żadnego powodu. Tak zapewne jest, gdy kochało się kogoś przez tyle lat – nigdy tak naprawdę nie znikają z twojego codziennego życia.
      Kiedy ludzie pytają mnie o największe rzeczy, jakie osiągnąłem, zazwyczaj spodziewają się, że będę mówił o piosenkach. Prawda jest taka, że rodzina jest pierwszą rzeczą, która przychodzi mi do głowy. Linda mi to dała. Dlatego zawsze będzie jedną z osób, które kocham najbardziej.

  

  

3. John Lennon

Następną osobą, o której muszę opowiedzieć, jest John. Przypuszczam, że większość ludzi tego oczekiwała. Nie da się tak naprawdę opowiedzieć mojej historii bez mówienia o nim.
  Po raz pierwszy spotkałem Johna na odpust parafialnym w Liverpoolu. Żaden z nas nie miał najmniejszego pojęcia, dokąd zabierze nas życie. Byliśmy po prostu dwoma chłopakami, którzy kochali muzykę. To wystarczyło.

   Ludzie pytają mnie czasem, jaki John był naprawdę. Zawsze się uśmiecham, bo nie ma jednej odpowiedzi. Potrafił być najdowcipniejszą osobą w pokoju, a pięć minut później być całkowicie poważny, po czym mówił coś tak niespodziewanego, że wszyscy znowu zaczynali się śmiać. Nigdy do końca nie wiedziałeś, co nadejdzie. To była część jego uroku. Spędziliśmy ze sobą tak wiele czasu w tych wczesnych latach, że stało się to normalnością: pisanie piosenek, podróżowanie, czekanie przed występami, siedzenie w furgonetkach godzinami. 

Ludzie widzą płyty, nie widzą całego czasu pomiędzy płytami. Tam właśnie tak naprawdę rozwinęła się nasza przyjaźń. Jedną rzeczą, którą zawsze ceniłem, było to, jak szczery był John. Jeśli podobała mu się piosenka, wiedziałeś o tym. Jeśli mu się nie podobała, też o tym wiedziałeś. Nie było wielkiej tajemnicy w tym, co myślał. To właściwie ułatwiało wspólne pisanie – nie traciło się czasu na zgadywanie.
  Oczywiście sprzeczaliśmy się. Każdy, kto spędza ze sobą tyle czasu, będzie się czasem sprzeczał. Czasami chodziło o muzykę, czasami o coś zupełnie bez znaczenia. Zabawne jest to, że prawie nie pamiętam już, o co były te kłótnie. Pamiętam śmiech znacznie bardziej niż różnice zdań.
  Ludzie spędzili lata na próbach porównywania nas: kto co napisał, kto był ważniejszy. Nigdy nie myśleliśmy o tym w ten sposób, kiedy to przeżywaliśmy. Po prostu próbowaliśmy napisać kolejną dobrą piosenkę. To była nasza praca.
  Po zakończeniu The Beatles życie zmieniło się dla nas obu. Nie byliśmy już razem każdego dnia. Rodziny rosły, kariery szły w różnych kierunkach – tak po prostu się stało. Ale ilekroć rozmawialiśmy, nigdy nie czuliśmy, że musimy zaczynać wszystko od nowa. Było zbyt wiele wspólnej historii na to.
   Kiedy John zginął, cały świat zdał się na chwilę zatrzymać. Każdy pamięta, gdzie był, gdy usłyszał tę wiadomość. Pamiętam, jak żałowałem, że nie mieliśmy więcej czasu. Myślę, że większość ludzi tak ma, gdy tracą kogoś, na kim im zależy. Zawsze wyobrażasz sobie, że będzie kolejna rozmowa, kolejny telefon, kolejna szansa, by usiąść razem. Czasami jej nie ma.

  Kiedy słyszę teraz jedną z naszych starych piosenek, tak naprawdę nie myślę o listach przebojów czy sukcesie. Pamiętam siedzenie obok Johna i próby wykończenia kolejnego tekstu przed czasem na herbatę. To wciąż obraz, który jako pierwszy przychodzi mi do głowy i mam nadzieję, że zawsze tak będzie.

4. George Harrison

    Następną osobą, o której muszę opowiedzieć, jest George Harrison. Znam George'a, odkąd byliśmy dziećmi. Wtedy był najmłodszy w zespole i nie sądzę, by wielu ludzi zdawało sobie sprawę, jak dobry już wtedy był.
   Był cichszy niż reszta z nas. John i ja zazwyczaj mówiliśmy najwięcej, George chętnie siedział i słuchał, a potem raz na jakiś czas rzucał jedno zdanie, które rozśmieszało wszystkich. Miał ten rodzaj humoru: bardzo suchy, bardzo cięty.

 Ludzie pamiętają George'a z gry na gitarze i słusznie – miał wyraziste, piękne wyczucie. Nigdy nie wydawał się zainteresowany graniem większej liczby nut niż potrzebował. Jeśli jedna nuta robiła swoje, to mu wystarczało. Zawsze to podziwiałem.

    Spędziliśmy razem tak wiele lat, że trudno oddzielić jedno wspomnienie od drugiego: Hamburg, Liverpool, Londyn, Ameryka... jedno miejsce zdawało się prowadzić prosto do następnego. W tamtym czasie zapewne myśleliśmy, że to będzie trwało wiecznie. Kiedy jesteś młody, tak naprawdę nie myślisz o czasie, po prostu idziesz naprzód.

 
 Ludzie pytają czasem, czy byliśmy tak blisko po rozpadzie The Beatles. Pod pewnymi względami tak, pod innymi życie po prostu się zmieniło. Tak się dzieje: każdy zakłada rodzinę, każdy ma inne pomysły na to, co chce robić dalej. To nie znaczy, że przyjaźń znika, po prostu wygląda inaczej.

Jedną rzeczą, którą zawsze doceniałem, było to, jak bardzo George dojrzał. Pod koniec istnienia The Beatles był nie tylko genialnym gitarzystą, ale pisał wspaniałe piosenki. Nie sądzę, by to zaskoczyło któregokolwiek z nas – widzieliśmy, jak to się działo krok po kroku. Ludzie po prostu zauważyli to nieco później.

 

 Ilekroć spotykaliśmy się po latach, nigdy nie czuliśmy, że musimy czegokolwiek udawać. Graliśmy na gitarach, rozmawialiśmy o muzyce, rozmawialiśmy o ogrodnictwie, czasami rozmawialiśmy o absolutnie niczym. To były jedne z moich ulubionych popołudni: bez kamer, bez harmonogramów, po prostu starzy przyjaciele. 

    Kiedy George zachorował, było ciężko. Nikt nie lubi patrzeć, jak ktoś, kogo zna się od czasów nastoletnich, przechodzi przez coś takiego. Żałujesz, że nie ma czegoś, co mógłbyś zrobić, ale zazwyczaj nie ma nic.Wciąż myślę o nim ilekroć biorę do ręki gitarę. Nie dlatego, że próbuję – to się po prostu dzieje. Pewne dźwięki przypominają mi o nim, pewne akordy, pewne małe frazy. Przypuszczam, że tak się dzieje po dzieleniu z kimś tak dużej części życia – stają się częścią sposobu, w jaki słyszysz świat.
    Kiedy myślę o ludziach, których kocham najbardziej, George Harrison zawsze tam jest – nie tylko dlatego, że byliśmy razem w The Beatles, ale  dlatego, że był moim przyjacielem długo zanim świat dowiedział się, kim którykolwiek z nas jest. 

 

 

 

5. Ringo Starr

 Ostatnią osobą, o której chcę opowiedzieć, jest Ringo. Niektórzy mogliby oczekiwać, że będzie wyżej na liście. Prawda jest taka, że w tym nigdy nie chodziło o cyfry. To po prostu pierwsze pięć osób, które przyszły mi do głowy, no i nie mogłem skończyć bez opowiedzenia o Ringo.
  Znamy się przez większość naszego życia. To dziwna rzecz do powiedzenia, gdy się zatrzymasz i o tym pomyślisz. Nie ma wielu ludzi, którzy pamiętają cię, zanim świat poznał twoje nazwisko. Ringo pamięta.
  Ludzie czasem zapominają, jak wiele czasu nasza czwórka spędziła razem. Widzą zdjęcia, słyszą albumy; to, czego nie widzą, to te wszystkie godziny pomiędzy: długie jazdy, długie loty, czekanie za kulisami, czekanie w studiach, czekanie w hotelach. Spędzasz tak wiele lat robiąc to z kimś i stają się kimś więcej niż kolegą z zespołu – stają się częścią twojego codziennego życia.
 

Jedną rzeczą, którą zawsze lubiłem w Ringo, jest to, że sprawia, iż rzeczy wydają się łatwiejsze. Zawsze tak miał. Jeśli atmosfera stawała się zbyt poważna, Ringo zazwyczaj znajdował sposób, by ją rozładować. Czasami to był żart, czasami po prostu wyraz jego twarzy. On... ma wspaniałe wyczucie czasu – nie tylko za perkusją, ale także w życiu.  Ludzie mówią o tym, jak świetnym jest perkusistą – nigdy z tym nie dyskutuję. Zawsze grał dokładnie to, czego potrzebowała piosenka: nic więcej, nic mniej. To trudniejsze niż ludziom się wydaje. Zawsze wierzyłem, że jednym z powodów, dla których The Beatles brzmieli jak The Beatles, był właśnie Ringo. Nikt inny nie grał tak jak on.
   Po zakończeniu zespołu życie zabrało nas wszystkich w różnych kierunkach. To całkowicie naturalne. Ale jedną rzeczą, za którą jestem wdzięczny, jest to, że Ringo zawsze tam był. Świętowaliśmy razem urodziny, znów razem graliśmy muzykę, śmialiśmy się z historii, które zapewne nie miałyby większego sensu dla nikogo innego. To miła rzecz w starych przyjaciołach: nie musisz wyjaśniać, gdzie zaczyna się historia, oni już to wiedzą.Kiedy dzieli się tak wiele historii, cisza też jest wygodna. Możecie siedzieć razem w pokoju, nie mówiąc zbyt wiele. To coś, co doceniam bardziej, w miarę jak się starzeję.

     Ludzie często pytają mnie, za czym najbardziej tęsknię z tych wczesnych lat. Czasami za muzyką, czasami za ekscytacją, ale najczęściej po prostu za ludźmi: za rozmowami, których nikt nie nagrał, za żartami, których nikt inny nie słyszał, za zwykłymi dniami, które w tamtym czasie nie wydawały się ważne.
    Patrząc wstecz, zdaję sobie sprawę, jak wielkim byłem szczęściarzem. Muzyka dała mi karierę, jakiej nigdy nie mogłbym sobie wyobrazić, pozwoliła mi podróżować po świecie, przedstawiła mnie milionom ludzi. Ale największą rzeczą, jaką kiedykolwiek mi dała, nie była sława – była nią przyjaźń.
   Kiedy myślę o George’u Martinie, myślę o cierpliwości.
Kiedy myślę o Lindzie, myślę o domu.
Kiedy myślę o Johnie, myślę o wspólnym dorastaniu.
Kiedy myślę o George’u, myślę o lojalności.

A kiedy myślę o Ringo, myślę o przyjacielu, który wciąż tu jest po tych wszystkich latach.
   Nie mierzę mojego życia liczbą sprzedanych płyt czy liczbą zagranych koncertów. Mierzę je ludźmi, z którymi miałem szczęście je dzielić. To są wspomnienia, do których wracam i mam przeczucie, że zawsze będę.
 

Patrząc wstecz, nie myślę o moim życiu kategoriami albumów, nie myślę o pozycjach na listach przebojów, nie myślę o nagrodach. Ludzie są zawsze zaskoczeni, gdy to mówię. Spodziewają się, że ktoś, kto spędził całe życie na nagrywaniu płyt, będzie mierzył życie muzyką. Ja tak naprawdę nigdy tego nie robiłem. Piosenki otworzyły drzwi, ale ludzie są powodem, dla którego cieszę się, że przez nie przeszedłem.
  Gdy myślę o George'u Martinie, pamiętam, jak cierpliwy był wobec czterech młodych muzyków, którzy mieli więcej entuzjazmu niż doświadczenia. Gdy myślę o Lindzie, myślę o domu, myślę o rodzinie, myślę o tych wszystkich zwykłych dniach, które okazały się tymi wartymi zapamiętania. Gdy myślę o Johnie, pamiętam siedzenie z gitarą i próby dokończenia kolejnej piosenki, zanim ktoś powiedział nam, że czas się pakować. Gdy myślę o George'u, pamiętam jego ciche poczucie humoru i sposób, w jaki czasem mówił najzabawniejszą rzecz w pokoju, nawet się o to nie starając. A gdy myślę o Ringo, myślę o starym przyjacielu, który wciąż potrafi mnie rozśmieszyć po tych wszystkich latach.
  Przypuszczam, że tak się dzieje, gdy miało się szczęście dzielić życie z dobrymi ludźmi: przestajesz liczyć osiągnięcia, zaczynasz liczyć przyjaźnie.

   Z wiekiem coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że sukces ma zabawny sposób na znikanie w tle. Koncerty się kończą, nagłówki gazet znikają, nowe płyty zastępują stare, ale ludzie, którzy stali obok ciebie – oni zostają, nawet gdy już odeszli. Czasami wystarczy usłyszeć starą piosenkę w radiu albo wejść do pokoju, który przypomina ci o innym czasie, i nagle znów tam są, choćby na chwilę.
   Nie wiem, czy to pamięć, czy wdzięczność – może po trochu jednego i drugiego. Tak czy inaczej, niczego bym nie zmienił. Miałem szczęście żyć życiem, jakiego nigdy nie mogłem sobie wyobrazić jako dzieciak dorastający w Liverpoolu. Ale jeśli zapytasz mnie, za co jestem najbardziej wdzięczny, to nie byłaby muzyka – byliby to ludzie, których muzyka sprowadziła do mojego życia.

  To są wspomnienia, których zawsze będę się trzymał i mam nadzieję, że gdziekolwiek teraz są, wiedzą, jak wiele dla mnie znaczyli..

 

 

 

Historia The Beatles
History of  THE BEATLES