Jeff Lynne i jego piątka najważniejszych artystów.

 

 

 

"Uwalniam" dzisiaj kolejny post, kóry dośc długo czekał na publikację. Do sekcji MIX, jednej z najczęściej odwiedzanych przecz czytelników tego portalu (tak naprawdę trudno go nazwać blogiem, prawda?).  Wspomnienia Jeffa Lynne'a (lidera Electric Light Orchestra i legendarnego producenta), wielkiego fana, także przyjaciela The Beatles. Swego czasu muzyk został poproszony o  wymienienie 5-ciu osób ze świata muzyki, artystów, którzy ukształtowali jego życie i pozostali mu najbliżsi. Wiemy, że za każdą wielką muzyczną drogą stoi ktoś więcej niż tylko talent – stoją ludzie, którzy dają oparcie, inspirują i zostają najbliżej, kiedy gasną światła reflektorów. 
W przypadku Jeffa Lynne'a ta piątka osób miała absolutnie wyjątkowe znaczenie dla jego życia,
wrażliwości i całej drogi twórczej. Gdy znalazłem ten film w sieci, to przyznam się, że czterech osób w tym zestawieniu się spodziewałem (i nie zawiodłem się), ciekaw byłem piątej i zaskoczyła mnie. Przy okazji zapraszam na mój TOP45 Electric Light Orchestra. 


Kiedy patrzę wstecz, jest kilka osób, co do których czuję, że miałem niezwykłe szczęście, że je poznałem. I nie mam na myśli tego „szczęścia” w sposób, o którym ludzie zazwyczaj mówią – nie nagrody, nie hity na listach przebojów, nie znane nazwiska na liście sesyjnej. Mówię o tej drugiej rzeczy. O tym, czego nie da się wpisać do CV: o telefonie o szóstej rano, który wszystko zmienia; o człowieku w samochodzie pokazującym ci swoje sekretne ciastka; o Beatlesie krzyczącym z dołu schodów o owsiance. To są rzeczy, które noszę ze sobą do dziś – nie listy przebojów, nie trofea, ale ludzie. Jeśli pytasz mnie, kogo kochałem najbardziej... muszę zacząć od głosu, który dotarł do mojego radia w Birmingham i już nigdy ze mną nie został. Był ten, którego wielbiłem z daleka, ten, który pokazał mi, jak brzmi prawdziwa przyjaźń, ten, który był dla mnie rodzonym bratem, ten, na którego musiałem zasłużyć, oraz duch na kasecie w Abbey Road.


Roy Orbison. Roy Orbison był najlepszym piosenkarzem, jakiego kiedykolwiek słyszałem – nie jednym z najlepszych, po prostu najlepszym. Wiem, że ludzie używają takich słów lekko, mówiąc, że ktoś jest „najlepszy”, gdy mają na myśli, że go lubią. Ale ja mówię to jako czysty, mierzalny fakt.
  Jako dzieciak siedziałem w sypialni w Birmingham i godzinami słuchałem „Crying”. Nie mogłem pojąć, jak człowiek może wydawać z siebie taki dźwięk. To nie brzmiało jak śpiew – to wyglądało tak, jakby po prostu otwierał usta i wylewał się z niego czysty ból. Siedziałem w słuchawkach, nie poruszając się, pozwalając, by to wszystko mnie obmywało. Moja mama wołała ze schodów, że obiad gotowy, a ja jej nie słyszałem. Byłem gdzieś indziej – byłem wewnątrz tego głosu. I myślę, że właśnie wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, co może zrobić muzyka: nie zabawić cię, nie odwrócić twojej uwagi, ale dotrzeć w głąb ciebie i odnaleźć to, o istnieniu czego nawet nie wiedziałeś.
   Dekady później stał w moim studiu – ten sam człowiek w ciemnych okularach, stojący niemal bez ruchu. A ja siedziałem przy konsolecie, myśląc: „No proszę, to jest ten moment, tylko tego nie zepsuj”. Przypomniałem mu, kim jest, bo Roy nagrywał wcześniej z ludźmi, którym na nim nie zależało, ludźmi, którzy nie wkładali serca w muzykę. Zapomniał, kim jest – tak długo traktowano go jak artystę od nostalgii, że sam zaczął w to wierzyć. Więc powiedziałem mu: „Roy, jesteś Royem Orbisonem. Jesteś najlepszym piosenkarzem, jaki kiedykolwiek żył. Po prostu zaśpiewaj to w ten sposób”. I zaśpiewał „You Got It”. To było po prostu idealne. Głos wrócił, bo tak naprawdę nigdy nie zniknął – potrzebował tylko kogoś, kto mu o tym przypomni.
   Ale to, co pamiętam najbardziej, to nawet nie muzyka. To były... ciastka. Roy nie powinien był jeść ciastek – chyba na polecenie lekarza – a trzymał ich zapas w bagażniku swojego samochodu. Pewnego dnia mówi do mnie: „Jeffrey, chodź i spójrz na to”. (Zawsze nazywał mnie Jeffrey, nigdy Jeff – ta dodatkowa sylaba była pełna czułości, nieco formalna, tak jak starszy przyjaciel zwraca się do młodszego). Otwiera bagażnik, a tam całe mnóstwo ciastek. „Wybieraj, dostajesz pierwszeństwo” – mówi. Głos, który śpiewał o rozpaczy, pokazuje mi kontrabandowe słodycze na parkingu w Los Angeles. Tego nie da się wymyślić. To było tak ludzkie, głupie, słodkie i zwyczajne. I chyba właśnie za to kochałem go najbardziej – nie za sam głos, ale za człowieka, który stał za nim i chciał podzielić się ciastkami.
   A potem odszedł. Otrzymałem telefon o szóstej rano – anonimowy głos powiedział tylko: „Pan Orbison nie żyje” – i rozłączył się. Musiałem włączyć radio, żeby sprawdzić, czy to prawda. „You Got It” dopiero co wyszło, właśnie do siebie wrócił i nagle go zabrakło. Ale nie myślę o tym; myślę o ciastkach i o tym, jak nazywał mnie Jeffrey.
   


Paul McCartney. A potem był Paul. Muszę być z wami szczery – na uznanie Paula musiałem sobie zasłużyć. George mnie przyprowadził, George był moim przyjacielem i mi ufał, ale Paul nie był tego taki pewien. Zastanawiał się, czy nie jestem człowiekiem George’a, czy nie stanę po jego stronie w dawnych sporach. The Beatles mieli za sobą całą tę historię, cały ten bagaż, a ja byłem jakimś producentem z Birmingham w samym środku tego wszystkiego. Obserwował mnie. Wiedziałem, że to robi.

  Właśnie dlatego przepracowałem całą noc nad utworem „Free as a Bird” – nie chciałem wyjść na idiotę, jeśli mi nie wyjdzie. Skończyłem około drugiej w nocy, ustawiając wokal Johna w rytmie, a Paul przyszedł następnego dnia, posłuchał i powiedział: „Dobra robota, Jeff, udało ci się”. A potem mocno mnie przytulił. Beatles mnie przytulił! Byłem wniebowzięty. Do dziś czuję dreszcz, kiedy o tym myślę.
  Ciekawe w Paulu jest też to, że on nie czyta nut. Zresztą ja też nie, i nikt z nich tak naprawdę nie czytał. Powiedział mi kiedyś: „Wszystko wymyślamy na bieżąco, prawda?”. A ja na to: „Tak, dokładnie o to chodzi, w tym cała sztuka”. Brzmi jak żart, ale nie jest. To najbardziej szczera rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałem o tworzeniu muzyki: idziesz za swoim słuchem, próbujesz czegoś, słuchasz, dopasowujesz. Żadnej teorii, żadnych zasad – tylko brzmienie. I dlatego dogadaliśmy się na końcu.

 
  Kiedy poprosił mnie, żebym pomógł mu przy albumie „Flaming Pie”, świetnie się bawiliśmy – on, ja, Ringo i Steve Miller w jego studiu w Sussex. Pamiętam, jak stałem w kuchni i słyszałem, jak on i George śpiewają harmonie w piosence Johna. Pomyślałem sobie: „Boże, brzmią tu jak The Beatles”. I oczywiście, że tak brzmieli – bo to byli The Beatles, tylko dwóch facetów śpiewających w kuchni. I do tej pory Paul nazywa mnie „Jet Flynn” – nikt inny tak do mnie nie mówi, tylko on.

George Harrison. George był inny. George był prawdziwym przyjacielem, a nie tylko bohaterem z plakatów czy głosem z płyty. Zaczęło się w najdziwniejszy sposób: jadłem kolację z Dave'em Edmundsem i wychodząc, Dave krzyknął przez ulicę: „Aha, George Harrison prosił mnie, żebym zapytał, czy nie chciałbyś popracować z nim nad nową płytą!”. Zaproszenie zmieniające życie, rzucone mimochodem na londyńskiej ulicy – to cały George.
  Zanim jeszcze nagraliśmy choćby jedną nutę, powiedział: „Jedź ze mną do Australii, jest tam Grand Prix, po prostu spędzimy razem czas”. Pomyślałem: „Co? Beatles chce sprawdzić, czy mnie polubi?”. Taki właśnie był George. Nie szukał producenta – szukał przyjaciela. I od razu przypadliśmy sobie do gustu. Sprawił, że poczułem się swobodnie – w końcu jestem chłopakiem z Birmingham siedzącym z Beatlesem, a on zachowywał się po prostu... jak George. Był niesamowicie zabawny. Ludzie uważają go za „cichego Beatlesa”, tego duchowego i poważnego. Owszem, był uduchowiony, ale miał też ogromne poczucie humoru i uwielbiał psikusy. To on wymyślił cały ten projekt Traveling Wilburys jako żart – zadzwonił do Boba, Roya, Toma i do mnie, mówiąc: „Załóżmy zespół” i powymyślał nam fałszywe imiona (ja byłem Otis, on Nelson). To był żart, który wymknął się spod kontroli i stał się czymś pięknym.
  I owsianka! Muszę wam opowiedzieć o owsiance. Kiedy kręciliśmy materiał do "The Beatles Anthology", mieszkaliśmy w domkach na terenie posiadłości Paula. Każdego ranka George krzyczał z dołu schodów: „No dalej, ty leniwa buło, owsianka gotowa!”. Beatles robiący mi owsiankę, a potem szliśmy pracować nad nową piosenką The Beatles. Nie da się opisać tego absurdu i ciepła. Ten codzienny rytuał pomagał mi okiełznać lęk – bałem się, że coś zepsuję, że zawiodę The Beatles. Ale wtedy George wrzeszczał o owsiance i myślałem: „Cóż, przynajmniej zjadłem śniadanie, przynajmniej tu jestem”. Zmarł, a ja bardzo za nim tęsknię. Dokończyłem jego ostatni album "Brainwashed" razem z jego synem Dannym i przeprosiłem go w duchu: „Przepraszam, George, chyba wyszło to trochę bardziej wypolerowane, niż chciałeś”. Ale pewnie by to zrozumiał.



Tom Petty.  Tom Petty był jak brat. Usłyszał "Cloud 9" [George'a Harrisona], album, który wyprodukowałem, podniósł słuchawkę i po prostu zapytał: „Masz ochotę zrobić ze mną kilka piosenek?”. Bez pośredników, bez menedżerów i negocjacji – po prostu muzyk, który usłyszał coś, co pokochał, i chciał stworzyć z tego coś więcej. Odpowiedziałem: „Tak, oczywiście”. I tak zrobiliśmy "Full Moon Fever". Ten album zmienił dla mnie wszystko – otworzył każde drzwi, doprowadził do Roya, do Wilburys, do absolutnie wszystkiego.
 Tom podchodził do muzyki jak fan. Kochał ją. Uwielbiał samo brzmienie i chciał tworzyć rzeczy, których sam chciałby słuchać. Zupełnie mi ufał; nie trzymał się kurczowo swoich piosenek, pozwalał mi eksperymentować. Miał taki głos – niepoprawnie wyszkolony, ale taki, w którego każdemu słowu wierzyłeś. Nie da się wyprodukować szczerości, a Tom ją po prostu miał.



 A Traveling Wilburys? To były po prostu cztery czy pięć chłopów w pokoju, jedzących obiad, piszących teksty na kolanie i wymyślających fikcyjne postacie. Tom był „Charlie T. Jr.” i oddał się temu całkowicie, uwielbiając ten żart. I to właśnie brakuje mi najbardziej – nie płyt ani hitów, ale wspólnego śmiechu, obiadów i głupich rozmów o niczym. Odszedł nagle, bez żadnego pożegnania. Wciąż słyszę jego świszczący, zaraźliwy śmiech i myślę: „Tak, to cały Tom”.
 

Dell Shannon. To ta nieszczęśliwa rzecz – nigdy nie zdążyłem mu powiedzieć, co jego muzyka dla mnie znaczyła. Ale piosenka „Runaway” była jedną z pierwszych płyt, w których się zakochałem. Ten dziwny, płaczący, elektroniczny dźwięk syntezatora przecinający utwór – byłem wtedy małym chłopcem i kiedy to usłyszałem, pomyślałem: „Co u licha to jest?!”. Brzmiało, jakby przyleciało z innej planety. I to był ten moment, w którym połączyłem kropki i zrozumiałem, że muzyka może być dziwna, zwariowana i piękna jednocześnie.
  Nie bał się być inny. Pozwolił, by to emocje dyktowały brzmienie. To od niego nauczyłem się przyzwolenia na dziwność – na umieszczenie w piosence dźwięku, którego nikt się nie spodziewa. A jego głos... wysoki, udręczony, drżący. Brzmiał, jakby miał się w każdej chwili załamać. To była czysta bezbronność. I właśnie tę wrażliwość, ten specyficzny, samotny i szczery smutek goniłem później w swojej własnej muzyce. Utwory takie jak "Telephone Line" to w zasadzie piosenki Della Shannona ubrane w smyczki i chórki. Nigdy nie zdążyłem mu podziękować, ale te piosenki wciąż tu są.



 

John Lennon. Nigdy go nie poznałem. Odszedł, zanim zdążyłem uścisnąć mu dłoń. Ale produkowałem jego głos. Siedziałem w tym samym studiu w Abbey Road, gdzie The Beatles nagrywali swoje największe dzieła, i słuchałem kasety, na której John śpiewał "Free as a Bird" w swoim nowojorskim mieszkaniu – cichy, cienki, niezapomniany wokal. I myślałem sobie: „Ja produkuję utwór The Beatles. Jak do tego doszło?”. Byłem absolutnie przerażony. Bałem się, że coś zepsuję, bo to nie była zwykła piosenka – to był John Lennon, człowiek, którego głos zdefiniował całe stulecie. A ja, chłopak z Birmingham, który kiedyś zakradł się do Abbey Road na nagrania "White Album", no  i został uprzejmie wyproszony, teraz siedziałem przy konsolecie i mówiłem Paulowi McCartneyowi, żeby spróbował zaśpiewać harmonię jeszcze raz. Ten absurd był niesamowity. Czekałem, aż ktoś poklepie mnie po ramieniu i powie: „Przepraszam stary, pomyliłeś pokoje”, ale nikt tego nie zrobił. Pozwolili mi robić swoje.
  Głos na kasecie był niesamowicie intymny – bez żadnych pogłosów, bez cyzelowania, po prostu człowiek sam z magnetofonem, śpiewający coś, co nie wiedział, czy ktokolwiek usłyszy. To właśnie próbowałem zachować: tę samotność i kruchość, bo to czyniło Johna wielkim. I kiedy Paul usłyszał gotowy utwór i mnie przytulił, wiedziałem, że to jedna z tych rzeczy, z których będę dumny do końca życia. Nikomu innemu nie dane było wyprodukować The Beatles w ten sposób, a mnie się udało.

  


 

Kiedy tak o tym myślę, zdaję sobie sprawę, że to, co mi po tym wszystkim zostało, to wcale nie muzyka, płyty czy nagrody. To te małe rzeczy: ciastka w bagażniku, owsianka na schodach, kaseta na biurku w Abbey Road, śmiech, przezwiska, rozmowy o niczym. Mam 78 lat, wciąż o nich myślę i wciąż za nimi tęsknię. Takie jest chyba prawo miłości – dostajesz wspaniałe wspomnienia, ale musisz też nieść brzemię straty. Mimo to nie zamieniłbym tego na nic na świecie. Zrobiłbym to wszystko jeszcze raz, od samego początku.
 


Historia The Beatles
History of  THE BEATLES

 



RINGO: Zanim opadła kurtyna (1969). Dla BBC.

 

 

 

Gdy czytamy o schyłku 1969 roku w obozie The Beatles, przed oczami staje nam obraz bezwzględnej walki o Northern Songs, medialnych przepychanek Allena Kleina z rodziną Eastmanów i narastającego, nieodwracalnego pęknięcia wewnątrz grupy. Zespół w zasadzie już wtedy nie istniał – każdy z muzyków szedł własną drogą, a ich wielkie imperium chwiało się w posadach, co dokładnie widać w kulisach finansowej porażki Fab Four opisanych w poprzednich postach.

A jednak, dokładnie w samym środku tego biznesowo-towarzyskiego piekła, Ringo Starr pojawia się przed kamerami brytyjskiej telewizji. Tego dnia miały miejsce zdjęcia do szczególnie interesującego filmu dokumentalnego BBC o Ringo Starze, który 10 grudnia złożył się na całe wydanie programu artystycznego BBC2 z serii „Line-Up” (czasem nazywanego „Late Night Line-Up”). Oficjalnym celem filmu była promocja The Magic Christian, choć co ciekawe, w ostatecznym programie nie poświęcono mu ani słowa. Jednak sam fakt, że Ringo poświęcono taki materiał w telewizji państwowej na noc przed królewską światową premierą filmu fabularnego, w którym grał znaczącą rolę, był wystarczającym powiązaniem.

  To dopiero piąty wywiad z Ringo na łamach mojego bloga, ale ten konkretny dokument ma w sobie coś niezwykłego. Zamiast publicznych rozliczeń otrzymujemy coś znacznie cenniejszego: intymną, nieco surrealistyczną podróż w bezpieczne rejony prywatnego życia perkusisty.
Gdy wokół niego płonie świat wielkich pieniędzy, podatków, pozwów i rozpadających się relacji z dawnymi braćmi z zespołu, Starr rozmawia z reporterem o wychowywaniu dzieci, problemach ze szkołą małego Zaka, swoich kosmicznych teoriach na temat statków kosmicznych, urokach palenia trawek we własnym salonie i miłości do starych filmów z kin klasowych. Ani słowa o kryzysie, ani słowa o rozpadzie. Zamiast tego mamy Ringo – wciąż dowcipnego, zdystansowanego do własnej sławy, próbującego na moment zatrzymać czas w łodzi wiosłowej na tle uciekającej rzeczywistości. 

  

Segment pierwszy: Rozmowa w samochodzie

RINGO: Musieliśmy stać się biznesmenami z powodu tego, co zapoczątkowaliśmy, wiesz. Mam na myśli to, że założyliśmy to (Apple) jakby to była zabawka – bo nie byliśmy biznesmenami i nie wiedzieliśmy, z czym to się wiąże, i po prostu stworzyliśmy to wielkie imperium, myśląc, że możemy robić cokolwiek, kiedy tylko nam się podoba. Ale skończyło się tak, że nie mogliśmy, wiesz, musieliśmy wejść w to na poważnie. Więc to, co tak naprawdę teraz robimy, to płacenie za czas, kiedy to otworzyliśmy i się bawiliśmy. Ponieważ zwykliśmy trzymać wszystkich w nieskończoność, wiesz, tylko dlatego, że byli kimś w rodzaju kumpla albo przyjaciela. Nigdy nie wykonywali pracy, do której ich trzymaliśmy. Wiesz, to kolejny raz, kiedy nas wykorzystywano. Więc teraz, jeśli nie potrafią wykonywać swojej pracy, muszą odejść, wiesz, co jest w porządku. Jeśli nie wykonujesz swojej pracy, musisz iść gdzie indziej, wiesz. To już nie jest plac zabaw.

PYTANIE: Jednym z problemów związanych ze stawaniem się biznesmenem, o którym wspomniałeś, jest to, że musiałeś...

RINGO: (słuchając, komicznie wskazuje do kamery na duży przypinek z filmu Magic Christian na swojej czapce)

PYTANIE: (śmiech) Tak... mamy to!

RINGO: Dlatego tu jestem, ludzie.

PYTANIE: ...to to, że musiałeś, w pewnych momentach tak czy inaczej, być bezwzględnym w kwestii zatrudniania i zwalniania i tego typu spraw. Czy uważasz, że musiałeś wycofać się z tego, aby mieć kogoś w rodzaju wykonawcy brudnej roboty?

RINGO: Tak. Wszyscy jesteśmy tchórzami. (śmiech)

RINGO: Nie lubimy nikogo zwalniać. Mamy Petera Browna. (śmiech) Znowu ten przerażający Peter Brown. On zwalnia wszystkich i zakłada swój płaszcz specjalnie po to, żeby to zrobić.

(śmiech)

PYTANIE: (żartobliwie) Więc wiedzą, że to nadchodzi.

RINGO: Nie, nie. (żartobliwie) Ale on zawsze zwalnia ich, wyglądając przy tym elegancko!

PYTANIE: Czy twoje zainteresowanie fantastyką naukową wiąże się w jakikolwiek sposób z tym, co czujesz na temat religii?

RINGO: Tak, w pewnym sensie, ponieważ naprawdę nie mogę uwierzyć, że to jedyna planeta, na której cokolwiek się dzieje. Ponieważ istnieje coś takiego jak – prawo średniej – jeśli w układzie słonecznym jest pięćdziesiąt miliardów planet, nie wiem, ile ich jest, ale to tylko w NASZYM układzie słonecznym. A potem są miliony innych układów słonecznych. Więc jeśli weźmiesz tylko proporcję – w naszym układzie pięciu planet jest Ziemia, gdzie na pewno coś żyje, bo wszyscy tu jesteśmy. Więc jeśli zrobisz coś takiego, średnio rzecz biorąc, tam na zewnątrz musi być ktoś inny, wiesz...George ma świetną scenę, w której... jak na Marsie, gdzie mówimy, że nikogo tam nie ma. Ale to tak, jakby ktoś tam był, ponieważ to po prostu w innym rodzaju wymiaru czasu, którego nie widzimy. Tak samo jak na Ziemi, wiesz... Trwa też wyścig innej rasy, dla której czas jest po prostu nieco inny. Więc wszystko jest jakby, wiesz, jedną rzeczą. Ale czasy są właśnie takie! (wykonuje gesty rękami, aby to zademonstrować) Więc na tej planecie mogłoby żyć sto ras... co jest fantastyczne. I naprawdę myślę, że tak mogłoby być, bo tak naprawdę nie wiemy wiele o czasie w kontekście tego, że różni się od NASZEGO czasu. (śmiech) Nie mam na myśli godziny pierwszej, godziny drugiej.

PYTANIE: Nie.

RINGO: Mam na myśli spędzony czas i czwarty wymiar. To znaczy, wiemy, że są trzy wymiary i są teorie o czwartym wymiarze, ale mogłoby być pięćdziesiąt wymiarów. I po prostu – nie jesteśmy bystrzy na tyle, by uchwycić je wszystkie. W Ameryce jest facet (w wiadomościach), który buduje czasoprzestrzenny statkiem kosmiczny. Po prostu do niego wchodzisz, naciskasz przycisk i otwierasz drzwi. I jesteś gdzie indziej, ale wyłącznie w czasie. I ten facet buduje to wyłącznie na podstawie instrukcji z innej planety. Wiesz, i te wszystkie dziwne historie o statkach kosmicznych lądujących przez cały czas. (Obserwacje) UFO, które ciągle próbują wyciszać. Mam na myśli – ile jest obserwacji, ci wszyscy ludzie nie mogą się mylić, wiesz. Zastanawiam się tylko, dlaczego rząd próbuje to cały czas wyciszać – co nie ma nic wspólnego z tym, o czym rozmawialiśmy – ale po prostu zastanawiam się, co robią rządy.

PYTANIE: Czy wierzysz w tę konkretną maszynę do podróży w czasie, czy po prostu mówisz, że to...?

RINGO: Tak, wierzę, że to mogłoby się wydarzyć, wiesz. Naprawdę myślę, że to możliwe.

PYTANIE: I powitałbyś to z radością.

RINGO: Och tak. Tak, fantastycznie.

PYTANIE: Czy zamierzasz wyprowadzić się z wsi, z powrotem do...

RINGO: Tak, wracamy do miasta.

PYTANIE: Głównie dlatego, że lubisz miasto, czy ze względu na dzieci?

RINGO: Cóż, jesteśmy na wsi już od pięciu lat. Byliśmy w Weybridge przez cztery, a potem przeprowadziliśmy się do Elstead. I to była po prostu męczarnia przyjeżdżać codziennie do miasta samochodem, wiesz. Zajmowało to godzinę i pół, a potem kolejną godzinę i pół, żeby znowu wyjechać. Więc po prostu nienawidziłem myśli o marnowaniu trzech godzin dziennie ze swojego życia, siedząc w samochodzie. A poza tym dla Maureen lepiej, jeśli przyjedziemy do miasta, ponieważ... ja przynajmniej idę do biura i robię, wiesz, widzę się z wieloma ludźmi. Podczas gdy myślę, że ona staje się trochę zmęczona byciem uwięzioną na wsi. Więc jeśli jesteśmy w mieście, ona może skakać wkoło tak samo jak ja, wiesz.

PYTANIE: Zak ma ile, cztery lata?

RINGO: Tak, ma teraz cztery lata.

PYTANIE: Jason ma dwa.

RINGO: Więc musimy się ustatkować do początku przyszłego roku, żeby mógł iść do szkoły, co jest męczarnią, bo nie chcę, żeby szedł. (śmiech) Wiesz, bo uważam, że sposób, w jaki 'ja' ich wychowuję, jest właściwy. A od nauczycieli można dostać te wszystkie bzdury, wiesz, gdzie oni – to jest jak w wojsku, gdzie robią wszystkich takimi samymi i po prostu wpychają te wszystkie bezużyteczne fakty do jego głowy. I to jest ta część, której nie lubię.

PYTANIE: Jak ich wychowujesz?

RINGO: Bardzo ładnie, dziękuję. (śmiech)

PYTANIE: Tak, ale mam na myśli, jaki masz system, albo...?

RINGO: Cóż, nie wiem – po prostu ich wychowuję, wiesz. To znaczy, nie mam systemu. Po prostu staram się mówić mu, co jest właściwe, i starać się utrzymać go przy życiu. Mam na myśli to, co znajduję przy pierwszym... cóż, wciąż z Zakiem, ale szczególnie gdy mają od dwóch do trzech lat i tak dalej. Samo utrzymanie ich przy życiu jest wystarczająco trudne z powodu rzeczy, w które się pakują, bo doświadczają wszystkiego. Jak wspinanie się po ścianach, wiesz, starając się jakby nic nie robić. Ale musisz być wystarczająco blisko, żeby móc tam przeskoczyć, jeśli spadnie, wiesz. Po prostu takie rzeczy. Jedynie co możesz zrobić, to ich kochać, wiesz, i odpowiadać na ich pytania, które czasem doprowadzają cię do szału. To wszystko, 'Dlaczego?' 'Cóż...' odpowiadasz. 'Dlaczego?' (śmiech) I zawsze jest 'Dlaczego' do cokolwiek powiesz. I ta świetna scena o elektryczności – mówiłem przez godziny, a jedyne co powiedział to 'Dlaczego', i wiesz, kiedy sam o tym nie wiesz – bo próbował włożyć palce do gniazdka, a ja mówiłem: 'A teraz nie rób tego, bo to jest elektryczność i skończysz jako obłoczek niebieskiego dymu.'

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: A on mówił 'Dlaczego?', a ja mówiłem: 'Elektryczność wychodzi stamtąd i jest niebezpieczna', wiesz. I weszliśmy w 'Skąd ona pochodzi' i tak dalej. Mówiłem: 'Cóż, to jest jak woda, widzisz. Woda przechodzi przez te maszyny i to jakby ją tworzy', ponieważ naprawdę nie wiem, jak to robi. A on mówił 'Dlaczego'. (śmiech) To po prostu trwało godzinami.

(samochód, którym jadą, dociera do celu)

RINGO: (do kamery) OK, właśnie wysiadamy z samochodu. Cięcie.

Segment drugi: Rozmowa w łodzi wiosłowej

RINGO: (wiosłując) Myślę, że gdy obniżymy wiek wyborczy do osiemnastu lat, będą musieli ZROBIĆ coś dla młodych ludzi. Nie mogą w nieskończoność mówić: 'Zaopiekujemy się emeryturami'. Wiesz, to miła rzecz opiekować się emeryturami, ale oni nie są całym światem, wiesz. Jest mnóstwo innych ludzi, którzy potrzebują opieki.

PYTANIE: Tak.

RINGO: I kiedy obniżą wiek wyborczy, a także członkowie Parlamentu stają się młodsi, myślę, że to się samo ułoży. Z młodym głosem i młodszymi członkami Parlamentu możemy do czegoś dojść. Nie musisz mieć czterdziestu pięciu albo pięćdziesięciu lat, zanim faktycznie wejdziesz do Izby. I myślę, że może w następnym pokoleniu premier nie tylko będzie czarny, ale będzie piękny i będzie miał dwadzieścia sześć lat. (śmiech)

PYTANIE: Jakie drobne porażki społeczne dostrzegasz? Mam na myśli, na przykład w kwestii narkotyków, czy myślisz, że to zmieni się radykalnie?

RINGO: Tak. Każdy będzie miał prawo je brać, jeśli zechce. Nie mam na myśli twardych narkotyków, bo nie jestem za nimi i są zakazane. Ale myślę, że wszyscy powinniśmy mieć prawo, we własnych domach, palić trawkę, jeśli chcemy. Ja osobiście już tego nie robię. Ale, wiesz, robiłem to i denerwowało mnie, że musiałem się ukrywać. Ciągle mówią: 'Cóż, jeśli palisz trawkę, to przejdziesz na heroinę albo coś twardszego', co... nie wynika z tego, bo to taka sama szansa jak ta, że jeśli wypijesz butelkę piwa, skończysz w zaułku jako alkoholik. Mam na myśli, to po prostu to samo, wiesz; ta argumentacja jest głupia. I tak nie widzę, gdzie mogą dać mi prawo zapić się na śmierć, a nie zapalić się na śmierć, gdyby tak miało być. Po prostu nienawidzę, gdy ktoś mówi: 'Cóż, możesz robić to... a NIE MOŻESZ robić TEGO', kiedy to nikomu nie szkodzi. Zgadzam się, gdy mówią: 'Nie możesz nikogo zabić', wiesz, bo nie lubię przemocy i uważam, że to dobra zasada. Dopóki nie ranię społeczeństwa, myślę, że wszystko powinno być w porządku – dopóki nie obrażam nikogo, dobrze się bawiąc.

(Wiatr porywa kapelusz Ringo i wdmuchuje go do wody. Żartują, próbując odzyskać kapelusz za pomocą wioseł.)

RINGO: Oooo.

PYTANIE: Jest w wodzie. Spróbuj go złapać. (śmiech)

RINGO: Nagrajcie to! Ahh! Zatopić 'Magic Christian'!

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: (komicznie) Obrót. Obrót.

(Ringo w końcu odzyskuje mokry kapelusz. Temat rozmowy schodzi na Zaka i Jasona, dwóch synów Ringo i Maureen.)

RINGO: Kiedy mieliśmy dzieci, na początku się bałem, wiesz, kiedy Maureen urodziła dziecko i wszedłem, żeby ją zobaczyć. Wiesz, zaraz po tym, jak urodziła – było całe fioletowe i pomarszczone. A lekarz mówi: 'Proszę bardzo. Oto on.' I położyli mi je na ramionach, mówiąc: 'Ok, czy możesz go wziąć?' A ja nie mogłem się ruszyć, bo po prostu myślałem, że się złamie. I ta wielka pielęgniarka podchodzi i robi... (demonstruje wielką pielęgniarkę szybko chwytającą malutkie dziecko)

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: I naprawdę, są niesamowite, wiesz. I nie można wejść w dzieci, dopóki się jakichś nie ma. Naprawdę nie można, wiesz. Możesz być z nimi bardzo zaprzyjaźniony, ale kiedy je masz, naprawdę – takie sceny przechodzisz, to niesamowite. Uwielbiam, kiedy nie pozwalają mi się z nimi bawić, bo wpadam w złość! (śmiech) To rewelacyjne, kiedy wszyscy bawimy się razem, bo jestem dzieckiem.

PYTANIE: Miałeś dużo chorób, kiedy byłeś dzieckiem. Do tego stopnia, że straciłeś dużą część swojej edukacji.

RINGO: Tak.

PYTANIE: Czy to cię teraz niepokoi?

RINGO: Okazjonalnie. Kiedy rozmawiam z ludźmi tak intelektualnymi, jak ty rozmawiasz.

PYTANIE: (żartobliwie) Ahh. Ale tylko z takimi ludźmi jak ja.

RINGO: Tylko z takimi ludźmi jak ty. Nie, czasem tak – gdzie ludzie używają słów, których naprawdę nigdy w życiu nie słyszałem, i muszę jakby zatrzymać się i powiedzieć: 'Przepraszam, co to znaczy?' To po prostu taki mały kompleks. Ale już mnie to niezbyt martwi.

PYTANIE: Ale mam na myśli, masz teraz czas, jeśli chcesz, żeby odbyć mały kurs samokształcenia, jeśli chcesz.

RINGO: Nie.

PYTANIE: Czy na przykład dużo czytasz?

RINGO: Tak, czytam cały czas. Widzisz, zawsze mówię: 'Jestem inteligentny, ale niewykształcony'. (śmiech) Wiesz, tak to ujmuję. Ale nie znam dokładnej pisowni słów. Mogę przeczytać każde słowo, które mi dasz, i wiem, co większość z nich znaczy, ale nie potrafię przeliterować większości z nich.

PYTANIE: Co robisz, kiedy fani przychodzą i rozbijają obóz przed twoim domem?

RINGO: To zależy od dnia, wiesz. Jeśli jestem w jakimś nastroju, wychodzę tam i mówię: 'Idźcie sobie! Zmierzajcie stąd! Wynocha stąd!', a jeśli czuję się przyjaźnie, to jakby, wiesz, daję im autograf. Z kilkoma zabraliśmy do środka. Wprowadziliśmy jedną dziewczynę, która, umm – uciekła z domu w Szwajcarii, wiesz, i zabraliśmy ją do środka. Nie jadła od dwóch dni. A potem po prostu zadzwoniliśmy na policję i wysłali ją do domu, wiesz – zabrali ją do ambasady. A zaledwie w zeszłym tygodniu jechano za mną całą drogę do domu. W samochodzie były dwie osoby, a ja byłem w dobrym nastroju, więc powiedziałem: 'W porządku, wejdźcie na filiżankę herbaty', wiesz. Więc to zależy, w jakim jesteś nastroju.

PYTANIE: Ale czy naprawdę wydaje ci się to być wtargnięciem, czy...

RINGO: Tak, tak. Naprawdę czuję, że powinni zostawić mnie w spokoju, wiesz. Maureen ciągle na mnie krzyczy, bo ona jest dla nich zawsze miła.

PYTANIE: Ale myślę, że problem jest tak naprawdę większy, jeśli chodzi o twoje dzieci.

RINGO: Uhh, tak. Musieliśmy to trochę ostudzić pewnego razu. Zak był jakby, kiedy były tłumy wokół, myślał, że wszyscy przyszli zobaczyć 'jego'.

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: I pozował do zdjęć. Więc musiałem mu powiedzieć (śmiejąc się) że to tata jest sławny, a nie on!

PYTANIE: Ale mam na myśli, czy przeszkadza ci, że on wie, że jesteś sławny?

RINGO: Nie, on tak naprawdę nie wie, co to jest. Ekscytuje się, jeśli jesteśmy w telewizji i tak dalej. Na początku nie potrafił zrozumieć, na przykład, byliśmy w telewizji, a ja siedziałem obok niego i to oglądałem, wiesz. I to go zbiło z pantałyku na chwilę – widziałeś, jak próbuje to rozpracować, wiesz, bo tak naprawdę nie rozumiał, czym jest telewizja. Ale po prostu to go zbiło z pantałyku, jakby w jednym pokoju było dwóch tatusiów – i jeden wychodzący z małego pudełka. Ale teraz wie, że w czymś jestem, wiesz; lubi płyty. Ale nie sądzę, żeby naprawdę wiedział, czym są Beatlesi – tylko tyle, że grają na instrumentach i robią płyty, które może włączyć, i od czasu do czasu są w telewizji.

PYTANIE: Tak, ale będzie wiedział, prawda. Mam na myśli, kiedy będzie miał około...

RINGO: Tak, cóż, to była też męczarnia ze posłaniem go do szkoły, to że po prostu nie chcę, żeby robił tych wszystkich kumpli, bo ktoś – to się naprawdę nie wydarzy, gdy ma pięć lat i tak dalej. Ale kiedy stanie się starszy, wiesz, i masz tych wszystkich kumpli z powodu tego, kim 'ja' jestem, wiesz; nie chcę tego. Może to dostać, gdy ma pięć lat z tymi wszystkimi szalonymi matkami wpychającymi mu swoje córki. Ale po prostu musisz to obserwować, wiesz. Będzie musiał się nauczyć tak jak ja musiałem się nauczyć. Byłem wykorzystywany przez lata, dopóki tego nie przejrzałem. Wiesz, za każdym razem, gdy szło się do klubu, myślałem: 'Wow, to świetnie mieć tych wszystkich przyjaciół', a potem zdajesz sobie sprawę, że połowa z nich siedzi z tobą po to, żeby, jeśli ktoś wejdzie, wszyscy mówili: 'Cześć, zgadnij z kim jestem!!' Wiesz, to była cała ta scena. Ale zajęło ci trochę czasu, żeby się tego nauczyć. Wiesz, wtedy już tam nie stoisz.

(po sprawdzeniu kierunku łodzi wiosłowej rozmowa schodzi na jego karierę aktorską)

RINGO: Kiedy skończyliśmy koncertować, każdy jakby znalazł sobie coś do roboty – jak umm, Paul i George produkowali (albumy dla) ludzi. John potem zszedł się z Yoko i produkował siebie i Yoko. A ja byłem jakby bez zajęcia przez chwilę, a zawsze lubiłem kręcenie filmów.

PYTANIE: Bardziej niż inni, jak myślisz?

RINGO: Tak. I kiedy Brian (Epstein) żył, powiedziałem: 'Cóż, nakręćmy z czymś film', wiesz, i miał wtedy kilka scenariuszy. Zdecydowaliśmy, że 'Candy' był najlepszy. I 'Candy' było dla mnie dobre jako próba, ponieważ to były tylko dwa tygodnie pracy i miałem małą rolę, więc nie musiałem jakby niczego wstrzymywać, wiesz; (odpowiedzialność za pociągnięcie filmu) nie spoczywała na mojej głowie. A po 'Candy' pomyślałem, że to takie łatwe, potem przyszedł 'Magic Christian' – to też było napisane przez tego samego pisarza, Terry'ego Southerna, który uważam, że jest fantastycznym pisarzem. Bo uważam, że kwestie w filmie są ważniejsze niż kamera. Wiesz, to, co masz do powiedzenia. I tak zdecydowałem się zrobić 'The Magic Christian'.(żartując z łodzi wiosłowej) To jest najwolniejsza podróż, w jakiej kiedykolwiek byliśmy!(śmiech)

PYTANIE: Powiedziałeś, że chcesz być gwiazdą filmową. Nie wierzę w to; naprawdę nie chcesz być 'gwiazdą' filmową, prawda?

RINGO: Nie, nie. Chcę być 'aktorem' filmowym. Nie chcę być jak Cary Grant albo jeden z nich, którzy tak naprawdę dają ten sam występ we wszystkim, a historia jest jedyną rzeczą, która się zmienia.

PYTANIE: Czy byłbyś gotów, dla dobra dyskusji, iść do szkoły aktorskiej albo coś w tym stylu?

RINGO: Nie, nie. Nie jestem zainteresowany tą częścią tego, ponieważ uważam, że jest o wiele lepiej, jeśli po prostu możesz, wiesz – ciągle czytam o tym, że mam naturalne zdolności. (śmiech)

PYTANIE: Twoim współgwiazdorem jest Peter Sellers...

RINGO: Tak.

PYTANIE: ...i on jest kimś, kto naprawdę przyszedł do aktorstwa filmowego z bardzo innego rodzaju tła.

RINGO: Niezupełnie, ponieważ on też był perkusistą, w zespole. Jak przyszedł inaczej? Jedyna różnica – on musiał na to pracować. Zaczynał od, jakby, ról epizodycznych, a potem dostał trochę większą rolę, a potem dostał własne filmy. Jedyna różnica polega na tym, że ja, ze względu na imię Ringo jako Beatle, miałem pozwolenie na wejście prosto na dobrą pozycję, wiesz. Nie musiałem być dublerem ani wykonywać żadnych małych prac...Osobiście mam już dość filmów z przesłaniem. Najwyższy czas, żebyśmy wrócili do Doris Day – filmów takich jak te, w które możesz się zaangażować, wiesz. Nie potrafię się już zaangażować w filmy. Chcę, żeby było tak, jak kiedy byłem dzieckiem, gdzie cokolwiek leciało – jeśli to był western, wychodziłem z kina i strzelałem, i jeździłem, i cokolwiek się robi. A jeśli to był film o bukanierach, walczyłem na miecze z każdym na ulicy. I chciałbym przywrócić filmy do tego, wiesz, bo taka była funkcja – przenosić to do prawdziwego świata. Filmy o Jamesie Bondzie, wiesz. Faceci wychodzą po obejrzeniu filmów o Jamesie Bondzie... (śmiech) Niektóre ŻONY mają świetny czas, wiesz, kiedy faceci wychodzą...

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: ...kroczą dumnie do niej i mówią: 'Siema, kochanie!'

 

 


Historia The Beatles
History of  THE BEATLES