Historia The Beatles (Fab Four)

Wracamy do "Peppera"

PAUL: Przy Pepperze pomyśleliśmy: potrzebujemy całościowej koncepcji, wypełnionej mnóstwem drobiazgów, żeby za trzy miesiące ktoś powiedział: ›O, tego wcześniej nie zauważyłem…‹. Cały pomysł polegał na tym, żeby zmieścić cały album w tej kopercie, i dlatego zatrudniliśmy Petera Blake’a!...Powiedziałem reszcie: »Słuchajcie, napiszmy listę naszych bohaterów«. Zrobiliśmy małe wyliczanki, na których każdy wypisał ludzi, których podziwiał. To miał być tłum stojący za nami, kiedy odbieramy nagrodę od jakiegoś burmistrza. Chodziło o to, żeby stworzyć wizję tego, kim ten zespół – ta cała Orkiestra Klubu Samotnych Serc – mógłby być. To dało nam wolność.

Pewnie kojarzycie słynną okładkę „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” The Beatles – to jedno z najbardziej ikonicznych zdjęć w historii muzyki. Przez dekady cała chwała przypadała oficjalnym twórcom, ale kulisy powstawania tej scenografii i samego ujęcia kryją zupełnie inną historię. Nigel Hartnup (zdjęcie z 2017 roku na dole) nie był zwykłym asystentem na planie. To on spędził dwa tygodnie w czarnym studiu, ręcznie kolorując wycięte postacie, budując sztuczny sufit i gnieżdżąc się pod samym stropem, by wyzwolić migawkę. Oto jego wyłączna, niepublikowana wcześniej relacja z pierwszej ręki o tym, jak naprawdę wyglądał ten legendarny plan zdjęciowy.

Na samym dole tekstu umieszczam linki do niektórych moich postów związanych z tym albumem.

PAUL: Chciałem genialnej okładki, chciałem, żeby była wypełniona obrazami. Chciałem czegoś, na co mógłbym patrzeć w autobusie do John Lewis, jak wcześniej. Wyciągałem płytę z brązowej torby i na nią patrzyłem. Niektóre okładki mogłem oglądać przez pół godziny, po prostu im się przyglądając. Dlatego chcieliśmy wypełnić album różnymi skarbami.

Stojąc na chwiejnym stołku, który ustawiono na stole, miałem głowę wciśniętą pod kątem w sam róg między ścianą a sufitem. Zginałem się w pół, by skupić wzrok na odwróconym obrazie w matówce wielkoformatowego aparatu Sinar 5x4, rozstawionego do granic możliwości na statywie. Tradycyjna czarna płachta na głowę nie była mi potrzebna, bo ściany i sufit całego studia pomalowano na matową czerń. Przede mną, na drugim końcu pomieszczenia, rozciągała się scena, która na kolejne dekady miała stać się sławna na całym świecie. Pracowaliśmy nad nią bez przerwy przez dwa tygodnie – a to ogromnie dużo czasu jak na jedno zdjęcie, nie mówiąc już o „zwykłej” okładce płyty.

Od lewej do prawej: Jann Haworth, Mohammed (kierowca Roberta Frasera), Peter Blake, Andy Boulton (asystent juniora), Trevor Sutton (asystent), Nigel Hartnup (pochylający się nad bębnem), Mme Tussauds pracownik, Michael Cooper, Mal Evans.

Ale był rok 1967 i robiliśmy okładkę do najnowszego albumu The Beatles! Byli najbardziej znanym zespołem muzycznym wszech czasów, a płyta miała być nowym konceptem, więc oprawa musiała być wyjątkowa. I bez wątpienia taka była. Nas, ludzi pracujących w latach 60. w świecie fotografii, muzyki, sztuki i mody, nie było łatwo zachwycić. Uważaliśmy się za całkiem niezłych gości, ale każdy z nas na tym planie wiedział, że tworzymy coś ikonicznego. I mieliśmy rację. „Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band” odniósł natychmiastowy sukces, a okładka od razu stała się głównym tematem rozmów. Do dziś zna ją cały świat i jestem niezwykle dumny, że brałem udział w jej powstawaniu.

Byłem asystentem fotografa Michaela Coopera w jego firmie MC Productions Ltd, razem z moim przyjacielem Trevorem Suttonem i młodszym asystentem, Andrew Boultonem. Trevor i ja studiowaliśmy razem fotografię w Medway College of Art, a potem znów połączyliśmy siły w Vogue Studios przy Hanover Square jako asystenci fotografów mody mających z nimi kontakty. Michael Cooper tam pracował, a kiedy w 1965 roku odszedł, by założyć własne studio, zaproponował nam pracę asystentów za królewską kwotę 12 funtów i 10 szylingów tygodniowo. Ponieważ w Vogue dostawaliśmy tylko po 10 funtów, obaj się zgodziliśmy. Michael był niski, miał długie włosy i ubierał się niezwykle krzykliwie – zazwyczaj w ciasne spodnie, kolorowe koszule, długie szale i jaskrawe marynarki. Finansował go właściciel galerii sztuki, Robert Fraser (z rodziny House of Fraser), który przyjaźnił się z czołowymi artystami i muzykami, będąc niezwykle wpływową postacią ówczesnej sceny artystycznej. Choć Robert myślał bardzo postępowo, ubierał się o wiele bardziej stonowanie niż Michael – zazwyczaj w drogi garnitur i krawat. Michael potrzebował jego pomocy finansowej przez cały czas, kiedy dla niego pracowałem, bo nie miał wystarczająco dużo zleceń, by opłacić nasze pensje i utrzymać studio.

JOHN: Żeby wybrać postacie na okładkę, dałem ludziom kartki i powiedzieliśmy: 'Napiszcie swoje ulubione postacie'. Ja wpisałem Jezusa Chrystusa i Hitlera, ale wy wycięliście je oba, żeby było bezpiecznie. Dodałem też Gandhiego, ale musieliśmy go usunąć, bo EMI bało się, że nie sprzedamy płyty w Indiach.

Robert miał stać się kluczową postacią w historii okładki „Sgt. Pepper”. Często wydawał przyjęcia i to w jego apartamencie w Mayfair zrodził się pomysł na okładkę – podczas dyskusji między Paulem McCartneyem a wspaniałym artystą Peterem Blake’em. Zdjęcie miało przedstawiać zespół o nazwie Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band stojący na trawniku za napisem „Beatles” ułożonym z kwiatów – tak, jak robiono to wtedy w parkach miejskich. Zespół miał być ich alter ego, a za nimi miała stać widownia złożona z ludzi, których Beatlesi szanowali i podziwiali, razem z figurami woskowymi samych Beatlesów. Pomysł rozwijał się dalej. Peter Blake rozrysował projekt, a trzej Beatlesi spisali listę nazwisk. Ringo powiedział, że cokolwiek ustalą pozostali, mu to odpowiada. Peter, Michael i Robert również dodali swoje postacie.

Kiedy Michael Cooper poleciał do Nowego Jorku, by zbadać możliwości zrobienia trójwymiarowej okładki dla Rolling Stonesów do albumu „Their Satanic Majesties Request”, pojawiła się lista nazwisk do tłumu i trzeba było znaleźć odpowiednie zdjęcia tych ludzi. To nie było łatwe. Jann Haworth i Peter Blake zrobili większość, korzystając głównie ze specjalistycznych archiwów, takich jak BBC Radio Times Hulton Picture Library, ale czasem musieliśmy pozyskiwać je bezpośrednio od znajomych lub rodziny. John załatwił, że zdjęcie byłego Beatlesa, Stuarta Sutcliffe’a, przyszło przesyłką specjalną od jego rodziców. Piłkarz Liverpoolu, Albert Stubbins, przyszedł pocztą z klubu LFC.

Jann Haworth: Są różne równoległe narracje. Paul [McCartney] teraz twierdzi, że to był jego pomysł, a [mój były mąż i współpracownik] Peter [Blake] zawsze twierdził, że to był jego pomysł. Czyli 100 procent dla Paula, 100 procent dla Petera, a ja zgłaszam 50 procent. To oczywiście znaczy, że to naprawdę, naprawdę super okładka... Beatlesi nie wybrali żadnej kobiety. Mae West była moim wyborem, Peter wybrał trzy pin-upy, a my dorzuciłyśmy dwie głowy z wosku. Połowa kobiet jest fikcyjna, a druga połowa to blondynki.

Gdy zdjęcia docierały, fotografowaliśmy same portrety, powiększaliśmy je do naturalnych rozmiarów na papierze 20 x 16 cali i wysyłaliśmy do profesjonalnego naklejenia na twardą płytę. Niektóre postacie były przepięknymi sylwetkami w pełnej wysokości, jak Marlene Dietrich (po prawej) czy Tom Mix (niżej), więc postanowiliśmy zlecić laboratorium fotograficznemu wydruk i montaż w pełnym wymiarze, bo w Chelsea Manor Studios nie mieliśmy takiego sprzętu. Następnie zatrudniliśmy stolarza, który przyjechał z wyrzynarką i ostrożnie je wyciął. Wtedy przyszedł czas na mój największy wkład.

Mój tata zawsze kochał fotografię. Gdy był młodym człowiekiem, kolorował wiele swoich ulubionych, ręcznie robionych czarno-białych odbitek barwnikami fotograficznymi i nauczył mnie tej techniki. To nie jest łatwe. Trzeba być cierpliwym, ale i szybkim: nakłada się warstwę rozcieńczonego barwnika, ściera ją, potem kolejną, znów ściera i tak dalej, aż uzyska się subtelny efekt. To żmudna praca wymagająca ostrożności. Próbowałem nauczyć tego innych, ale jedna osoba (która pozostanie bezimienna!) okazała się kompletną katastrofą i nie pozwolono jej dotknąć drugiej postaci. Wystarczy spojrzeć na Aldousa Huxleya! Najbardziej dumny byłem z Marlene Dietrich, H.G. Wellsa, W.C. Fieldsa, Maxa Millera i Carla Junga. Zrobiłem też wiele innych i mogę się z dumą pochwalić, że te najlepsze były moje – z wyjątkiem Toma Mixa, którego zrobił Trevor. Żona Petera Blake’a, Jann Haworth, zrobiła Tyrone’a Powera i Olivera Hardy’ego oraz może jeszcze ze dwa inne.

Michael nie miał z tym wszystkim nic wspólnego, ale zanim wyleciał do Nowego Jorku, zlecił stolarzowi zbudowanie drewnianej kwietnej rabaty z gwoździami wystającymi z dna, które układały się w napis „Beatles”. Miała zostać zasypana warstwą ziemi, aby ogrodnicy mogły przyjechać furgonetką pełną hiacyntów w doniczkach, poobcinać ich główki i ponasadzać na gwoździe. Całość miała zostać otoczona ziemią i sztuczną trawą, aby stworzyć wygląd miejskiego parku.

GEORGE: Pamiętam, że po prostu poprosiłem o zdjęcia wszystkich tych znanych gipsowych modeli i figur, a także o kilka fotografii moich ulubionych guru ze Wschodu. Dla mnie to nie była tylko zabawa z przebierankami – wprowadziliśmy tam Babajiego, Lahiri Mahasayę, Sri Jukteswara i Paramahansę Joganandę. Chciałem, żeby ta duchowa strona też tam była obecna.

Byliśmy w ścisłym kontakcie z Peterem Blake’em, bo ogólny projekt był jego i to on zajmował się większością organizacji, np. kontaktem z Muzeum Madame Tussaud, skąd wypożyczyliśmy figury woskowe Sonny’ego Listona, Diany Dors oraz, oczywiście, samych Beatlesów. Peter był – i jest – bardzo miłym, ciepłym i wyrozumiałym człowiekiem. Praca z nim była prawdziwą przyjemnością.

Trevor i ja przedyskutowaliśmy kwestię oświetlenia i zgodziliśmy się, że zbudujemy sztuczny, biały sufit i odbijemy od niego błysk fleszy. Sam tak zwany „fish fry” nie oświetliłby całego planu. „Fish fry” była to duża, prostokątna skrzynia z mocnym palnikiem błyskowym w środku i mleczną płytą z tworzywa, która zmiękczała ostre światło błyskowe. W tamtych czasach był to krzyk mody w fotografii modowej. Używany w połączeniu z kilkoma lampami listwowymi do tła, był ulubionym narzędziem Michaela.

Przystąpiliśmy do przygotowania planu. Peter przyszedł do studia, przedstawił swoje pomysły na układ i wzięliśmy się do pracy. Głowy trzeba było przypinać do ściany w określonej kolejności i nad tym przejął kontrolę. Zbudowano półkę na woskowe głowy i inne rekwizyty, które przyniósł, a w powietrzu zaczęła się udzielać gorączkowa atmosfera, tak typowa dla branży fotograficznej lat 60. Wtedy z Nowego Jorku wrócił Michael i przejął dowodzenie nad składaniem scenografii. Problemy zaczęły się, gdy przywieziono ramę pod ogródek. Trevor i ja byliśmy przerażeni jej rozmiarem – od razu wiedzieliśmy, że jest zdecydowanie za duża jak na to studio. Zamysł był taki, by rabatę otoczyć trawą, potem zostawić przerwę dla Beatlesów, a za nimi ustawić tłum. Pewna głębia była niezbędna, by zdjęcie wyglądało realistycznie. Przy tak wielkim ogródku było to niemożliwe, bo musiał stać dalej od aparatu, przez co końcowy efekt wyszedł płaski. Niestety tak to się skończyło, bo Michael podał stolarzowi złe wymiary! Zaproponowaliśmy Michaelowi nasz plan z odbiciem światła od sztucznego sufitu, ale oświadczył, że chce użyć swojego popisowego zestawu – „fish fry” i lamp listwowych. Nie chciał słuchać naszych technicznych uwag, że to nie doświetli tak dużego planu. Złożyliśmy więc scenografię, ogrodnicy poobcinali główki hiacyntów i zbudowali ogródek – i dopiero wtedy Michael zdał sobie sprawę, że proponowane przez niego oświetlenie nie zadziała. Mając studio pełne ludzi i niemal gotowy plan, ogłosił, że musimy zbudować sztuczny sufit i odbijać światło! Nie mogliśmy w to uwierzyć! Byłoby to o wiele łatwiejsze, gdybyśmy zrobili to wtedy, gdy zaproponowaliśmy to po raz pierwszy, a teraz musieliśmy udawać, że to jego pomysł i przechodzić przez trudny proces budowania tego wszystkiego z ogródkiem kwiatowym pod spodem. Byłem wściekły, ale musiałem po prostu po cichu robić swoje.

RINGO: Dla mnie to po prostu było super doświadczenie. Przeszliśmy przez te wszystkie przygotowania, uszyto dla nas te surrealistyczne, kolorowe mundury, a potem po prostu weszliśmy do studia Michaela Coopera, gdzie Peter Blake zbudował ten cały niesamowity plan. Wyglądało to genialnie. Całość zajęła nam dosłownie parę godzin i po prostu robiliśmy swoje.

Potem musieliśmy ustawić aparat najdalej i najwyżej jak to możliwe. Oznaczało to postawienie statywu na stole i wyciągnięcie go na maksymalną wysokość, a co za tym idzie – to ja musiałem obsługiwać aparat, bo mam 188 cm wzrostu. Moja głowa była więc wciśnięta w róg między ścianą a sufitem, podczas gdy próbowałem przekrzykiwać hałas i dawać wskazówki Trevorowi i Andy'emu, gdzie i jak poukładać elementy na planie. Szczególnym problemem były odblaski od zdjęć twarzy. „Pochyl Boba Dylana trochę do przodu. Tak. Teraz cofnij prawe ramię Mae West – nie aż tak – tak. Teraz przesuń Karla Marxa trochę w lewo!”. Nagle zdałem sobie sprawę z tego, co właśnie powiedziałem i zacząłem się śmiać, ale nikt inny nie zauważył dowcipu i wszyscy zastanawiali się, co mnie tak rozbawiło. To było abstrakcyjne. W studiu przez cały czas dudniła muzyka soul – przede wszystkim Otis Redding, Wilson Pickett, Booker T and the MGs oraz wiele albumów niedostępnych w tamtych czasach w Anglii. Mało kto stał w miejscu. Każdy ruszał się w rytm muzyki. Miejsce po prostu tętniło życiem. Na miejscu była nie tylko ekipa fotograficzna i Beatlesi. Były też dwie osoby z Muzeum Madame Tussaud, które przyjechały wcześniej ze wszystkimi figurami. Szczególnie rozbawił mnie Sonny Liston, który przyjechał... bez głowy. Głowa dotarła osobno, w pudełku z dużą ilością wypełniacza. Wyglądała bardzo realistycznie i nieco złowrogo – pamiętam, że zrobiłem zdjęcie tej osobliwej głowie w pudle.

Gdy go zmontowano, z ulgą odkryłem, że jest ode mnie niższy i poprosiłem Trevora o zrobienie zdjęcia na dowód. Była też Diana Dors oraz głowy T.E. Lawrence'a i George'a Bernarda Shawa. No i figury woskowe samych Beatlesów. Pomysł polegał na tym, że Sgt Pepper i jego zespół mieli stać na pierwszym planie, a Beatlesi mieli być wśród publiczności i im się przyglądać. To jednak nigdy naprawdę nie zagrało, bo plan był zbyt ściśnięty i płaski. Wielka szkoda. Byliśmy bardzo wdzięczni za figury woskowe, ale musieliśmy z nimi uważać, bo były niezwykle cenne. Nie wolno nam było ich samemu przesuwać.

To był dziwny czas. Przy tylu postaciach naturalnej wielkości łapałem się na tym, że wymijam manekiny, jakby to byli żywi ludzie, a potem wpadałem na kogoś żywego, bo myślałem, że to wycięta tektura i dziwiłem się, gdy się poruszył. Oczywiście Peter i Jann tam byli, podobnie jak Robert Fraser ze swoim kierowcą Mohammedem oraz opiekun Beatlesów, Mal Evans. Było też wielu innych ludzi, których nie znałem. Wcześniej wieczorem wpadł czteroletni syn Michaela, Adam, więc pewnie była też była żona Michaela, Rosie, ale tego nie pamiętam. Miejsce było napakowane ludźmi po brzegi!

PAUL: Jedną z rzeczy, na punkcie których mieliśmy wtedy bzika, były sygnały przekazywane oczami. Widziałem w telewizji program o kontakcie wzrokowym u małp i po prostu zafascynowała mnie ta cała koncepcja, że nie powinno się na siebie patrzeć. Więc przy zdjęciu do środka okładki, które robił Michael Cooper, wszyscy powiedzieliśmy sobie: »A teraz spójrzmy w aparat i naprawdę powiedzmy oczami ‘Kocham cię!’«. Jak na to spojrzysz, zobaczysz w naszych oczach ten ogromny wysiłek.

W pewnym momencie pojawił się kolejny problem. Komunikacja między mną przy aparacie a Trevorem i Andy'm na planie była kluczowa, ale w studiu było tyle osób, że nikt mnie nie słyszał. Do tego tyle osób paliło, że gęstniejące powietrze stawało się nie do zniesienia. Muszę przyznać, że to nie był tylko tytoń – w obieg poszło mnóstwo zioła. Nasza trójka nie brała w tym udziału, dopóki nie skończyliśmy pracy, bo mieliśmy poważne zadanie do wykonania. W końcu musiałem po prostu wyrzucić wszystkich ze studia, żebyśmy mogli dopracować ostatnie szczegóły scenografii. Kiedy pozwolono im wrócić, nie mieli już prawa palić – a przynajmniej nie w studiu!

Oprócz kolorowania zdjęć miałem też dwa własne, osobiste wkłady. Kiedy pracowałem w Vogue, moim szefem był James Mortimer – bardzo sympatyczny człowiek i świetny fotograf. Robił zdjęcia modowe, ale głównie aranżacje wnętrz, które budowałem dla niego w studiu. Jego hobbym były wyścigi samochodowe – jeździł Marcosem, autem z drewnianą ramą. To czyniło go bezpieczniejszym, bo podczas wypadku rama po prostu pękała, a kierowca wyrzucany był „bezpiecznie” na zewnątrz. Samochód można było potem złożyć i posklejać. Uważałem, że to fascynujący koncept, a moja dziewczyna podarowała mi małego, zabawkowego Marcosa firmy Dinky Toys. Włożyłem go w dłoń postaci wykonanej przez żonę Petera Blake'a, Jann Haworth. Jest malutki, ale wyraźnie widoczny.

Mój drugi wkład wiązał się z krasnalem ogrodowym. W ogrodzie nie mogło zabraknąć krasnali, a wiadomo, że bywają psotne. Zrobiłem więc zdjęcie krasnala od tyłu i zaplanowałem postawienie go na samym przedzie, tak jakby sikał na ogródek. Nie wyglądało to jednak dobrze – pomysł nie chwycił, więc go usunąłem. Szkoda, bo nadal uważam, że to był zabawny pomysł. Po zakończeniu sesji poprosiłem Beatlesów o podpisanie tej fotki krasnala od tyłu. Sprzedałem ją kilka lat temu. Co ciekawe, w 2015 roku została odsprzedana za 29 000 funtów. Zdobyłem też podpis pod postacią Marlene Dietrich, z czego byłem bardzo dumny. Stała się ważną figurą na planie.

Kiedy przyszedł czas na zrobienie zdjęć, Michael nadal nie mógł wspiąć się do aparatu, więc stanął z przodu, kierował Beatlesami i mówił mi, kiedy mam naciskać migawkę. Tak więc to ja fizycznie zrobiłem te zdjęcia. W tamtych czasach było to zupełnie normalne, że asystent obsługiwał aparat przy pracy z wielkim formatem i aparatami technicznymi – wcale nie twierdzę przez to, że te zdjęcia są moje. Ja po prostu nacisnąłem spust migawki. Michael użył swojego 35-milimetrowego Nikona do zdjęć na siedząco, które trafiły do środka rozkładanej okładki.

Skończyliśmy późnym wieczorem, ale jedna z najlepszych restauracji w Londynie, Alvaro’s, znajdująca się tuż obok na King’s Road, była dla nas otwarta do późna. Byłem tak dumny z Marlene, że poszedłem na posiłek z figurą pod pachą. Kiedy dotarliśmy na miejsce, uznałem, że wnoszenie jej do środka nie wypada, więc oparłem ją o ścianę przy drzwiach wejściowych na ulicy i poszliśmy jeść! Ta sama figura sprzedała się w 2003 roku za 86 000 funtów. Bóg jeden wie, ile jest warta teraz – a ja zostawiłem ją po prostu na ulicy! A tak przy okazji – jedzenie nie zrobiło na mnie wrażenia, bo porcje były modnie miniaturowe, a ja umierałem z głodu!

Peter Blake: Całość zajęła około trzech godzin, wliczając w to zdjęcia do rozkładówki i na tylną okładkę. Nie jestem pewien, ile to wszystko kosztowało.

PAUL: Musiałem walczyć z EMI nawet o grubość tektury. EMI zawsze starało się używać coraz cieńszej tektury. Powiedziałem: 'Słuchajcie, jak byłem dzieciakiem, kochałem swoje płyty, były fajne i chciałem, żeby były bezpieczne, a gruba tektura chroniła moje płyty. To wszystko, co chcę zrobić – dać dzieciakom, które kupują nasze płyty, coś, co je ochroni'... Wśród postaci były takie, które wszyscy lubiliśmy, na przykład Oscar Wilde. Napisaliśmy więc list do wszystkich o treści: ›Planujemy użyć tego zdjęcia. Czy nie masz nic przeciwko? Czy to będzie okej? Proszę potwierdź‹. Wszyscy się zgodzili oprócz jednego z The Bowery Boys, który chciał za to pieniędzy. Aktor miał chcieć 400 dolarów za użycie swojego wizerunku. Pomyśleliśmy, że w sumie mamy na okładce wystarczająco ludzi.

To jednak nie był jeszcze koniec pracy nad albumem. Peter chciał, aby w zestawie znalazły się małe upominki: pocztówka z Sgt. Pepperem, komplet sierżanckich pagonów, składana tekturowa tabliczka, sztuczne wąsy i dwa znaczki. Wytwórnia EMI oświadczyła, że budżet został dawno przekroczony i nie wydadzą ani grosza więcej, ale Peter był zdeterminowany. W następną niedzielę spotkaliśmy się więc w studiu, zrobiłem zdjęcia przedmiotów, które przygotował, i wywołałem dla niego odbitki. Na ich podstawie zaprojektował tekturową arkuszową wkładkę, która trafiała do środka płyty. Za te wszystkie nadgodziny i pracującą niedzielę nie dostałem ani pensa premii, ale Peter serdecznie zaprosił naszą trójkę asystentów na doskonały chiński obiad w prywatnej salce na piętrze w północnym Londynie. Była tam jego żona Jann Haworth i jej ojciec, który był scenografem wchodzącego właśnie na ekrany filmu „Half a Sixpence”. Była też gwiazda tego filmu, Julia Foster, oraz reżyser George Sidney. To był naprawdę niezapomniany posiłek z genialnym jedzeniem. Jeszcze raz dzięki, Peter.
W ramach wdzięczności Michael zabrał nas ze sobą do Paryża na otwarcie europejskiej trasy Rolling Stonesów w Olimpii. On siedział w loży wysoko nad widownią, reżyserując efekty świetlne, a my mieliśmy uprzywilejowaną pozycję i mogliśmy wejść na zaplecze, by fotografować to, co się działo. Weszliśmy nawet do sal prób i za kulisy podczas samego koncertu – byłem zachwycony swoimi zdjęciami. Niestety, wszystkie zostały skradzione lata później... ale to już zupełnie inna historia.

Na blogu o albumie "Sgt.Pepper's...":

Ponadto o albumie znajdziecie też cenne informacje przy poście poświęconym każdej piosence z tego albumu oraz polecam także oddzielne posty z sekcji FOTKI związane z "Pepperem".

Historia The Beatles
History of THE BEATLES

5 najwspanialszych muzyków - wg. Ringo Starra

Ostatnio dzieliłem się z Wami wspomnieniami George’a Martina z samych początków kariery Fab Four, a także zestawieniem pięciu najważniejszych osób w życiu Paula McCartneya. Dzisiaj przyszedł czas na drugiego z wciąż żyjących Beatlesów! Ringo Starr w krótkim, osobistym nagraniu wspomina pięciu najwspanialszych muzyków, którzy wywarli największy wpływ na jego życie i karierę. O kim mowa? Zobaczcie sami!

Tak po prostu kochałem Johna, Paula i George'a. Uwielbiałem tę pierwszą linię. I wiecie, robiliśmy w weekendy po godzin między sobą, a ja tam byłem na ostatnim gigu, wiecie, po prostu siedząc tam, patrząc na pierwszą linię i prosząc o piosenki.
Zabawna rzecz z historią jest taka, że zazwyczaj nie wiesz, że w niej jesteś. Ludzie patrzę teraz wstecz na The Beatles i widzą czterech chłopaków na fotografiach. Wszystko wydaje się ważne, każda sesja w studiu staje się legendarna, każda rozmowa podobno coś znaczyła. Przez połowę czasu wcale tak tego nie czuliśmy. Przez połowę czasu próbowaliśmy znaleźć przyzwoitą filiżankę herbaty, a przez drugą połowę kłóciliśmy się o to, co będzie dalej. A gdzieś pomiędzy stworzyliśmy kilka płyt.

To dziwna część bycia w otoczeniu genialnych muzyków – nie zawsze zauważasz ten geniusz, kiedy to się dzieje. Jesteś zbyt blisko. Ktoś gra coś nadzwyczajnego, a ty nie wstajesz i nie klaszczesz, tylko mówisz „Jo, wystarczy”. A potem lat później wszyscy chcą wiedzieć dokładnie, co się stało.
Miałem szczęście, naprawdę wielkie szczęście. Siedziałem w pokojach z ludźmi, którzy potrafili usłyszeć rzeczy, których reszta z nas jeszcze nie słyszała. Z ludźmi, którzy potrafili wziąć instrument i zmienić temperaturę w pomieszczeniu. Od czasu do czasu ktoś zrobił coś, co sprawiało, że nawet inny muzyk zatrzymywał się i myślał „Jasna cholera, skąd to się wzięło?”.
Nie jestem zainteresowany ocenianiem czy porównywaniem muzyków, nigdy nie byłem. Muzyka to nie igrzyska olimpijskie, nie ma linii mety. Ale są ludzie, których pamiętasz nie dlatego, że grali najszybciej, i nie dlatego, że znali najwięcej chwytów. Pamiętasz ich, ponieważ coś się działo, kiedy grali.

Harry Nilsson to miał, Elton to miał, George z pewnością to miał, John miał to na swój własny, całkowicie niemożliwy sposób. A Paul – cóż, do Paula jeszcze przejdziemy.
Ale chcę zacząć od Harry'ego, ponieważ w przypadku Harry'ego Nilssona muzyka to była tylko połowa historii. Drugą połową było przetrwanie wieczoru. Harry potrafił wejść w absolutnie normalny wieczór i upewnić się, że nie pozostanie normalny zbyt długo. Taki był Harry zabawny, nieprzewidywalny, hojny, czasami całkowicie niemożliwy – i kochałem go.

Ale pod całym tym hałasem krył się nadzwyczajny muzyczny umysł. Ludzie czasami o tym zapominają, bo historie stały się tak ogromne. Harry znał wszystkich, bywał wszędzie i jakoś kłopoty zawsze wiedziały, gdzie się zatrzymał. A potem słuchasz płyt i nagle nic z tego nie ma znaczenia.
Ten głos potrafił być piękny w jednej chwili, a w następnej łamać serce. Rozumiał harmonię, rozumiał melodię, a co ważniejsze – rozumiał, jak sprawić, by coś skomplikowanego brzmiało tak, jakby po prostu spadło z nieba. To prawdziwy talent. John kochał twórczość Harry'ego, Paul też. Wszyscy wiedzieliśmy, jak był dobry.
Harry nie musiał stać na scenie i machać rękami, żeby cokolwiek udowodnić. W zasadzie słynął z tego, że niespecjalnie interesowało go granie koncertów. Wyobraźcie sobie to wokalista, który niespecjalnie chciał wychodzić i śpiewać dla wszystkich. Całkiem podziwiałem tę odwagę.

Harry i ja zbliżyliśmy się do siebie i w końcu stworzyliśmy razem muzykę. Kiedy pracujesz z przyjacielem, zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że przyjaźń stanie na drodze. Z Harrym wszystko stawało na drodze! To była część zabawy.
Ale gdy muzyka się zaczynała, słyszałeś różnicę. Potrafił znaleźć coś niezwykłego w melodii, obok czego inny wokalista przeszedłby obojętnie. Potrafił uczynić humor muzycznym i sprawić, że smutek brzmiał niemal swobodnie. To trudne. Niekiedy wokalistki i wokaliści mówią ci dokładnie, kiedy masz czuć smutek. Harry po prostu śpiewał, potem piosenka się kończyła, a ty zdawałeś sobie sprawę, że cię dopadła.
Tęsknię za tym w nim. Tęsknię za śmiechem, to oczywiste, ale kiedy myślę o Harrym teraz, nie myślę najpierw o tych wszystkich słynnych nocach, o których ludzie lubią opowiadać historie. Słyszę głos. To właśnie przetrwało.

A potem jest następny gość. Harry potrafił sprawić, że pokój stawał się nieprzewidywalny, nawet się nie starając. Elton John potrafił usiąść przy pianinie i przejąć nad nim całkowitą kontrolę. Zawsze można było poznać, kiedy Elton siadał przy pianinie – pokój się zmieniał.
Brzmi to trochę dramatycznie, prawda? Ale to prawda. Niektórzy ludzie grają na instrumencie, a Elton po prostu atakuje to cholerstwo – i jakoś pianino wydaje się z tego powodu całkiem szczęśliwe. To właśnie zrobiło na mnie wrażenie.
To nie była tylko technika. Mnóstwo ludzi ma technikę, potrafią zagrać każdą nutę poprawnie i zostawić cię z poczuciem absolutnej pustki. Elton miał energię. Słyszałeś dwa lub trzy akordy i natychmiast wiedziałeś, kto gra. To jedna z najtrudniejszych rzeczy, jaką muzyk może osiągnąć tożsamość muzyczna. A Elton miał ją od samego początku.

Oczywiście wszyscy pamiętają okulary, ubrania, ogromne widowiska – trudno było ich przegapić. Ale zabierz to wszystko, postaw go w zwykłym pokoju przy zwykłym pianinie to nadal jest Elton. To jest sprawdzian.

Grałem na niektórych jego płytach na przestrzeni lat i to, co zrobiło na mnie wrażenie, to jak naturalnie muzyka zdawała się przez niego przepływać. Bernie Taupin dawał mu słowa, a Elton znajdował w nich cały świat. Nigdy nie rozumiałem dokładnie, jak to robił. Prawdopodobnie najlepiej nie rozumieć wszystkiego. Gdy tylko muzycy zaczynają tłumaczyć każdy kawałek magii, zaczynasz się zastanawiać, czy jej nie zabili.
Elton potrafił być głośny, zabawny i ekstrawagancki, a potem siadał przy pianinie, grał coś delikatnego i nagle słyszałeś zupełnie inną osobę. Lubię muzyków, którzy potrafią cię zaskoczyć. Nigdy nie miałem pożytku z kogoś, kto pokazuje ci wszystko, co ma, w pierwszych sekundach. Elton zawsze zdawał się mieć kolejny bieg, kolejną melodię, inną stronę samego siebie.

I po tych wszystkich latach wciąż ma ten entuzjazm do muzyki. To może być najbardziej imponująca rzecz. Sukces może sprawić, że ludzie stają się wygodniccy. Wygoda może uczynić muzyków nudnymi. Elton nigdy nie stał się nudny.

Ale następny człowiek na mojej liście działał niemal w drugą stronę. Nie musiał przejmować kontroli nad pokojem. Czasami GEORGE potrafił siedzieć cicho w kącie, ledwo wykrztusić słowo, a potem zagrać garść nut, które mówiły ci wszystko, co musiałeś wiedzieć.
George rozumiał przestrzeń. To jest to, co ludzie czasami przeoczają. Nie musiał wypełniać każdej sekundy. Potrafił tam siedzieć z gitarą, słuchać, co robią wszyscy inni, odczekać chwilę, a potem umieścić coś dokładnie tam, gdzie powinno być. Nie dziesięć nut – może trzy, ale to były te właściwe trzy. Taki był George.
Kiedy byliśmy młodzi, żaden z nas nie przybył w pełni ukształtowany. Ludzie patrzą teraz wstecz i wyobrażają sobie John był już Johnem, Paul był już Paulem, George był już George'em. Nie, wszyscy się uczyliśmy. A George uczył się przez całe swoje życie.
To jedna z rzeczy, które w nim podziwiałem. Szukał dalej. Indyjska muzyka otworzyła dla niego kolejne drzwi, Ravi Shankar otworzył następne. George nie traktował tych dźwięków jako dekoracji do przyklejenia na płytę The Beatles. Chciał zrozumieć, skąd ta muzyka pochodzi. Miał do tego cierpliwość. Ja prawdopodobnie miałem mniej cierpliwości – byłem perkusistą, chciałem wiedzieć, gdzie jest "raz". George potrafił zniknąć w czymś na całe godziny.

Ale potem coś przynosił z powrotem. Można usłyszeć jego rozwój na tych płytach The Beatles. Gitarzysta, który wszedł do zespołu jako bardzo młody człowiek, ostatecznie stał się gościem piszącym utwory takie jak "Something" i "Here Comes the Sun". Nikt mu tego nie dał, dojrzał do tego.

A kiedy George grał później na gitarze slide, wiedziałeś, że to on, niemal natychmiast. To ma dla mnie znaczenie. Muzyk powinien mieć swój odcisk palca. George go miał.
Ale to nie jest część, którą pamiętam najbardziej. Lata później, kiedy nagrywałem album "Vertical Man", George przyszedł i zagrał ze mną. Nie musiał. Taki był jednak George kiedy to miało znaczenie, pojawiał się.
Blisko końca jego życia odbyliśmy rozmowę, której tak naprawdę nigdy nie zapomniałem. Zmagałem się z własnymi martwiącymi sprawami rodzinnymi, a George sam był strasznie chory. A jednak wciąż myślał o kimś innym. To mówi o nim więcej, niż ja potrafię opowiedzieć.
Więc kiedy ludzie pytają mnie o George'a muzyka tak, pamiętam gitarę, pamiętam piosenki, pamiętam ten piękny sposób, w jaki potrafił zostawić przestrzeń wokół nuty. Ale pamiętam też człowieka trzymającego gitarę. W przypadku George'a oddzielenie tych dwóch rzeczy nigdy nie było łatwe.

A teraz JOHN. John był inny. Z Johnem czasami piosenka pojawiała się, zanim reszta z nas miała jakiekolwiek pojęcie, na co patrzymy. John mógł wejść z połówką piosenki, czasami mniej niż połówką kilka akordów, wers, pomysł, którego nie potrafił do końca wyjaśnić. I jakoś wiedziałeś, że coś w tym jest. Taki był John.
Nie zawsze przychodził z wszystkim ładnie zapakowanym. Ciekawą częścią było obserwowanie, jak dana rzecz sama się ujawnia. Przestawałeś grać, Paul mógł coś znaleźć, George coś dodawał, ja znajdowałem rytm – i nagle ten mały pomysł, który John przyniósł do pokoju, nie był już mały. To była płyta.
John miał instynkt – to słowo, którego bym użył. Potrafił usłyszeć, kiedy coś było szczere, a kiedy ktoś się zbyt mocno starał. I nie był zbyt cierpliwy wobec tej drugiej opcji, wliczając w to samego siebie.
Ludzie pamiętają Johna teraz jako tę poważną postać okulary, polityka, te wszystkie fotografie, na których wygląda, jakby myślał o losie ludzkości. Potrafił to robić, ale potrafił też być niesamowicie zabawny, bardzo szybki, bardzo błyskotliwy. Czasami próbowałeś pracować, a John palnął coś, co rujnowało następne minut, bo nikt nie mógł przestać się śmiać.

Ten humor wchodził do muzyki. Tak samo jak złość, tak samo jak czułość. Dlatego te piosenki wciąż oddychają. Nie usuwał sprzeczności, zanim je zapisał – zostawiał je w środku.

I jako perkusista nauczyłem się czegoś ważnego, grając za Johnem słuchaj wokalisty. Nie musisz wrzucać wszystkiego, co wiesz, w każdy takt. Czasami twoim zadaniem jest dać głosowi miejsce, na którym może stanąć.

Piosenki Johna mówiły ci, czego potrzebują. Utwór taki jak "Come Together" nie potrzebował, żebym ścigał się po zestawie, udowadniając, że potrafię grać na perkusji – potrzebował klimatu (groove'u). Gdy już znalazłeś ten klimat, zostaw go w spokoju.
To była jedna z wielkich lekcji bycia w tym zespole. Słuchaliśmy się nawzajem. Nie przez cały czas, to oczywiste – wciąż byliśmy czterema chłopakami. Ale kiedy to działało, działało naprawdę.
John potrafił sprawić, że piosenka brzmiała osobiście, nie czyniąc jej małą. Potrafił napisać coś, co zaczynało się w jego własnej głowie, a jakoś miliony ludzi rozpoznawały w tym samych siebie. Nie wiem, jak tego nauczyć, nie jestem pewien, czy się da. Cieszę się, że mogłem siedzieć za nim i patrzeć, jak to się dzieje.

Ale został jeszcze jeden muzyk. I zacznę od czegoś, co może zirytować kilku perkusistów PAUL potrafi grać na perkusji. No i powiedziałem to! Tak, Paul potrafi grać na perkusji, jest w tym właściwie bardzo dobry. Denerwujące, prawda? Spędzasz życie będąc perkusistą, a basista podchodzi, siada za zestawem i wie, co robi.
Ale taki jest Paul. Daj mu instrument, a zazwyczaj znajdzie do niego drogę bas oczywiście, pianino, gitara, perkusja... no i jeszcze jest głos.
Ale umiejętność grania na kilku instrumentach to nie jest powód, dla którego go tu umieściłem. Mnóstwo ludzi to potrafi. W przypadku Paula chodzi o to, co dzieje się w jego głowie, zanim ktokolwiek cokolwiek zagra. Słyszy aranżacje, słyszy, gdzie powinien pójść bas, słyszy harmonię, słyszy tę małą zmianę, o której nie myślisz, że ma znaczenie, dopóki jej nie wprowadzi – i nagle cała płyta nabiera sensu. Widzieliśmy to przez cały czas.
Paul potrafił być wymagający. O tak, mieliśmy swoje momenty. Nie spędzasz tylu lat w zespole bez chęci kazania komuś spadać od czasu do czasu! Paul wiedział, czego chce. Czasami wiedział też, czego chce od twojego instrumentu, co mogło być lekko irytujące, gdy tak się składało, że to ty na nim grałeś.

Ale chodzi o to, że przez większość czasu miał rację. Mogę to przyznać teraz, minęło już wystarczająco dużo czasu.

To, co zacząłem bardziej doceniać, gdy się zestarzałem, to po prostu to, jak kompletny jest umysł muzyczny Paula. Weźmy samą grę na basie nie zawsze traktował bas jako coś siedzącego pod piosenką i dbającego o bezpieczeństwo wszystkich. Potrafił uczynić go melodyjnym bez utraty rytmu. Linia basu mogła poruszać się wokół wokalu i stać się kolejnym głosem w aranżacji. A potem siadał przy pianinie i stawał się innym muzykiem; brał gitarę – kolejnym. To niezwykłe.

Ale to, co robi na mnie największe wrażenie, to fakt, że wciąż chce to robić. Po tym wszystkim po The Beatles, po Wings, po tych wszystkich płytach, trasach, nagrodach i piosenkach, które wszyscy znają, zanim skończy się pierwsza zwrotka – Paul nadal lubi tworzyć muzykę.
To brzmi oczywiście, ale takie nie jest. Możesz osiągnąć taki sukces, że muzyka zamienia się w biznes, którego tak się składa, że jesteś właścicielem. Paul nigdy nie stracił ciekawości – ja w sumie też nie. Może to część powodu, dla którego wciąż tu jesteśmy.
Ludzie czasami chcą, żebym porównał Johna i Paula. Nie robię tego, nie ma to sensu. John był Johnem, Paul jest Paulem, George był George'em, a ja byłem tym przystojnym. Musisz zachować odpowiednią perspektywę!
Ale jeśli pytasz mnie o kunszt muzyczny, o kogoś, kto potrafi wejść do pokoju, zrozumieć piosenkę z kilku stron, a potem pomóc przekształcić ją w coś większego Paul jest nadzwyczajny. Wiem o tym od bardzo dawna. Po prostu nie chodziliśmy wokół, mówiąc sobie takich rzeczy. Byliśmy z Liverpoolu – nie byłoby temu końca!

Więc co tworzy wielkiego muzyka? Nadal tego nie wiem, taka jest prawda. Gdyby istniała formuła, spisalibyśmy ją w roku, sprzedali i zapewne kłóciliby się o to, do kogo należą prawa wydawnicze. Harry miał ten głos i tę cudownie dziwną wyobraźnię muzyczną. Elton potrafił sprawić, że pianino brzmiało potężniej niż pokój, w którym stało. George wiedział, kiedy nie grać. John ufał instynktowi. Paul zdaje się słyszeć muzykę z każdego kierunku naraz. Ale żaden z nich nie dotarł tam w ten sam sposób. To właśnie w tym lubię. Muzyka byłaby strasznie nudna, gdyby wszyscy znali poprawny sposób jej tworzenia. Nie ma jednego. Słuchasz, grasz, popełniasz błędy. Od czasu do czasu wszyscy lądują w tym samym czasie we właściwym miejscu. A kiedy to się dzieje, starasz się tego nie popsuć. Miałem dość często szczęście przeżywać takie momenty – częściej, niż kiedykolwiek się spodziewałem, będąc dzieckiem w Liverpoolu i marząc o perkusji. I po tych wszystkich latach wciąż czerpię przyjemność z grania. To może być najlepsza część całej tej historii. Pokój i miłość (Peace and love), pokój i miłość.

Historia The Beatles
History of THE BEATLES

Czeka nas rewolucja w kinie i w świecie The Beatles. Wszystko o kinowym gigancie Sama Mendesa "A Four-Film Cinematic Event"

Muszę się Wam do czegoś przyznać i od razu uderzyć w pierś – nieco zaspałem z tym tematem! O wielkim projekcie filmowym Sama Mendesa głośno jest już od ładnych paru miesięcy, a plan zdjęciowy kręci się w najlepsze. Ale jak to mówią: lepiej późno niż wcale.
Śledziłem w sieci wszystko, co dotyczyło tego tematu. Trudno wręcz opisać moje podniecenie, gdy pomyślę o tym wydarzeniu, w którym zatopię się już niedługo – przypuszczalnie jednak dopiero w 2028 roku. Trudno mi także opisać moje oczekiwania. Wiem tak wiele o tym zespole, że boję się, czy nie będę zawiedziony sposobem, w jaki przedstawią konkretne wydarzenia z historii moich ukochanych Beatlesów.

Z drugiej strony – skoro sam Ringo zasugerował Paulowi wyluzowanie... Niemniej wątpię, bym odebrał ten projekt tak, jak na przykład „Władcę Pierścieni”, który wydawał mi się niemal niemożliwy do przeniesienia na ekran, a jednak Peterowi Jacksonowi to się udało. Co oczywiście nie oznacza, że film mi się nie spodoba! Zapewne wszyscy fani Fab Four wiedzą wszystko o tym projekcie, niemniej dzisiaj nadrabiam wspomniane zaległości i biorę pod lupę coś, co zapowiada się na największe i najbardziej zuchwałe przedsięwzięcie w historii kina muzycznego. Zapomnijcie o klasycznych filmach biograficznych, w których w dwie godziny próbuje się upchnąć całą dekadę szaleństwa Beatlemanii. To, co przygotowuje dla nas Sony Pictures razem z Neal Street Productions i Apple Corps, przewraca do góry nogami wszystko, co do tej pory wiedzieliśmy o biografiach.

RINGO: Początkowo byłem uwięziony w trybie dokumentalnym: 'Zgadza się, ale to się wtedy nie wydarzyło, a jego tam nie było...'. W końcu rozmawiałem z Paulem i obaj doszliśmy do wniosku: 'Wiesz co? To jest film fabularny, a nie dokument. Wyluzujmy z tym'... Przeczytaliśmy scenariusz, przyszedł bardzo dobry scenarzysta o wielkiej reputacji i napisał go świetnie, ale to nie miało nic wspólnego ze mną i Maureen. Powiedziałem: 'Nigdy byśmy tak nie postąpili'.”

SEAN LENNON: To było właściwie nieco upiorne. Ale jest też coś bardzo zabawnego w spotkaniu kogoś o połowę młodszego od ciebie, kto ma zagrać twojego tatę... Mam wielką wiarę w tych aktorów, że udźwigną te role... Moja mama jest już na emeryturze, ma 93 lata. Nie będzie mikrozarządzać tym projektem od kulis.

JULIAN LENNON: Szczerze mówiąc, gdy Sean powiedział mi o pomysłach Mendesa, pomyślałem: 'Chyba sobie żartujecie. Kolejny, cholerny film o Beatlesach? Czy nie mieliśmy ich już dość?' [śmiech]. Ale Sam zjadł ze mną obiad i był absolutnym dżentelmenem. Powiedział mi: 'Jules, najważniejsze dla mnie jest to, aby historia twoja i twojej mamy została opowiedziana z pełną jasnością i prawdą'. Mam nadzieję, że to rzuci dobre światło na moją mamę [Cynthię]. Ona zawsze zachowywała się z wielką klasą i honorem, więc mam nadzieję, że to wybrzmi na ekranie.

Historyk Beatlesów Paul Du Noyer, który napisał The Beatles: "The Complete Illustrated Story and Conversations With Paul McCartney", powiedział: Beatlesi są nam wszystkim tak dobrze znani, nie tylko ich twarze, ale każdy niuans sposobu, w jaki mówią, każdy manieryzm. Wielu z nas zna Beatlesów tak dobrze, jak znamy własne rodziny.

Poniżej po przejrzeniu ogólnie dostępnych źródeł w miarę kompletne podsumowanie tego monumentalnego projektu noszącego oficjalny tytuł: „The Beatles – A Four-Film Cinematic Event”. Jedna historia, cztery perspektywy, cztery pełnoprawne filmy! Pomysł, który narodził się w głowie zdobywcy Oskara, Sama Mendesa (twórcy m.in. American Beauty, Skyfall czy 1917), jest wybitnie ambitny. Zamiast jednego filmu dostaniemy... CZTERY odrębne filmy fabularne! Każdy z nich przedstawi historię Fab Four z perspektywy innego członka zespołu: Film Johna Lennona, Film Paula McCartneya, Film George’a Harrisona, Film Ringo Starra. Nagrodzony Oscarem reżyser powiedział, że jest "zaszczycony, że opowiada historię największego zespołu rockowego wszech czasów. The Beatles zmienili moje rozumienie muzyki. Od lat marzyłem o zrobieniu o nich filmu.

Sam Mendes przedstawia: "Paul" - Paul Mescal, "George" - Joseph Quinn,

"Ringo" - Barry Keoghan oraz "John" - Harris Dickinson

Paul Du Noyer: Mają w obsadzie wypróbowane, dochodowe gwiazdy, które na pewno nie dadzą plamy. Wiem, że wśród mieszkańców Liverpoolu pojawiło się pewne rozczarowanie z powodu obsadzenia w tych rolach osób spoza ich miasta, ale nawet jako lojalny liverpoolczyk nie potrafię potępić Sama Mendesa za ten wybór – w końcu kręci te filmy dla całego świata. Sądzę, że dokładność odwzorowania liverpoolskiego akcentu (scouse) będzie dość nisko na liście priorytetów, którymi musi się zająć.

Paul Mescal:Poznałem Paula McCartney'a. Samo spędzenie z nim czasu, to już samo w sobie było niewiarygodne. To że spędziłem trochę czasu z tym człowiekiem, a tym bardziej że mam go zagrać. Paul McCartney jest niezwykłym człowiekiem. Nigdy w życiu tego nie zapomnę. Miałem okazję zagrać z nim "Blackbird". To najwspanialsza rzecz, jaką kiedykolwiek umożliwił mi mój zawód.

Edda Sharpe, trenera głosu i dialektu, która współpracowała z aktorami w Royal Shakespeare Company oraz National Theatre, powiedziała, że wcielenie się w głos członka The Beatles wiąże się z pewnymi szczególnymi wyzwaniami. Wśród nich jest fakt, że akcent, którym posługiwali się John, Paul, George i Ringo, był znacznie mniej wyraźny niż ten, który wielu ludzi kojarzy z Liverpoolem dzisiaj. Ekspertka zwraca uwagę, że akcent z Liverpoolu (scouse) mocno ewoluował na przestrzeni lat. Dziś jest znacznie twardszy i bardziej charakterystyczny niż w latach 60., więc aktorzy nie mogą po prostu naśladować współczesnych mieszkańców miasta – muszą odtworzyć jego historyczną, znacznie łagodniejszą wersję. Sharpe: Wyzwanie polega na tym, że sposób, w jaki mówili Beatlesi, po prostu już tego nie ma. To zupełnie inny ton niż akcent Liverpoolu, który dzisiaj słyszymy. Nie próbujemy tylko stworzyć dźwięk kogoś z Liverpoolu w latach sześćdziesiątych, próbujemy stworzyć dźwięk ludzi, których wszyscy znamy.

Barry Keoghan: Odwiedziłem Ringo. To był jeden z tych momentów, w których stoisz w osłupieniu i po prostu zastygasz w miejscu... Mając za sobą całą tę wielką rodzinę i pracując przy tak wielkim filmie, czuję zarazem, że ma on w sobie duszę kina niezależnego. Dzięki temu mam poczucie pełnego bezpieczeństwa, by sięgnąć głęboko i wyciągnąć na wierzch najbardziej wrażliwe prawdy... Po prostu naprawdę głęboko przekopać się przez postać Ringo To był jeden z tych momentów, kiedy człowiek jest po prostu pełen podziwu... Spotkałem go w jego domu, a on zagrał dla mnie na perkusji. Poprosił mnie, żebym zagrał, ale nie zagrałem na perkusji dla Ringo... Kiedy z nim rozmawiałem, nie mogłem na niego patrzeć. Byłem zdenerwowany, tak jak w tej chwili. A on powiedział: 'Możesz na mnie patrzeć'”... Gram Ringo Starra. Moim zadaniem jest obserwować, przyswajać pewne manieryzmy i studiować go, ale chcę go uczłowieczyć i nadać mu prawdziwe emocje, a nie tylko go naśladować.

Wszystkie cztery fabuły mają się nawzajem przeplatać, tworząc jedną, wielką, spójną opowieść o największym zespole w historii planety. Apple Corps oznajmiło, że cztery nowe filmy "zbadają wyjątkową historię każdego Beatlesa i połączą je w odpowiednio urzekający i innowacyjny sposób". Co więcej, szefowie Sony Pictures (na czele z Tomem Rothmanem) szykują dla nas rewolucję w dystrybucji kinowej – filmy mają wejść do kin w tym samym czasie (premiera planowana jest na kwiecień 2028 roku), tworząc coś, co zapowiadają jako „pierwsze w historii maratonowe doświadczenie kinowe” (theatrical bingeing)!

Historyczny przełom: Błogosławieństwo od Paula, Ringo i rodzin. Producentka Pippa Harris powiedziała: Zamierzamy, aby było to wyjątkowo ekscytujące i epickie doświadczenie filmowe. Posiadanie błogosławieństwa The Beatles i Apple Corps, aby to zrobić, jest ogromnym przywilejem.
Dlaczego ten projekt jest absolutnie wyjątkowy? Ponieważ po raz pierwszy w historii Sir Paul McCartney, Ringo Starr oraz spadkobiercy Johna Lennona (Yoko Ono) i George’a Harrisona (Olivia Harrison) przyznali pełne prawa do wykorzystania życiorysów oraz – co najważniejsze – oryginalnej muzyki The Beatles na potrzeby filmu fabularnego!
Paul Du Noyer: Paul był bardzo krytyczny wobec filmów takich jak "Nowhere Boy" i "Backbeat", ponieważ mają tendencję do wpadania w pastisz McCartneya, którego nie rozpoznaje - nie podoba mu się stereotyp, że jest słodki, manipulujący.

Sam Mendes osobiście przekonał do swojego pomysłu żyjących Beatlesów i wdowy po zmarłych muzykach. Ringo Starr wspominał w wywiadach, że spędził z Mendesem dwa dni na czytaniu scenariusza i przekazywaniu mu bezcennych, prywatnych uwag na temat swoich relacji z chłopakami z zespołu, rodziną i pierwszą żoną, Maureen.

Joseph Quinn: Gdybyś miał zagrać któregokolwiek z Beatlesów, chciałbyś, żeby to był właśnie George Harrison. To ekscytujące, ale też trochę onieśmielające. Zdecydowanie inspirują mnie ci trzej mężczyźni, z którymi pracuję, oraz Sam, który reżyseruje ten film. To przekraczało moje najśmielsze marzenia. Nie mogę uwierzyć, że mogę uczestniczyć w takim filmie i takim projekcie.

Harris Dickinson: John Lennon jest oczywiście bardzo złożoną postacią, a wcielenie się w niego byłoby dość onieśmielające. To niesamowite doświadczenie. Zagranie kogoś tego formatu bywa tremujące, ale jest niesamowicie wzbogacające - to okazja, by zagłębić się w coś niezwykle złożonego i wymagającego, co ogromnie mi się podoba. Czuję się wielkim szczęściarzem, że mogę codziennie iść do pracy i próbować odkrywać, kim i czym była ta postać.

Za scenariusze tych czterech filmów odpowiada absolutna elita brytyjskich pisarzy: Jez Butterworth (Ford v Ferrari, Spectre), Peter Straughan (Konklawe, Szpieg) oraz Jack Thorne (Harry Potter i Przeklęte Dziecko).
Gwiazdorska obsada – Kto jest kim w nowym świecie Beatlesów?
Casting do tego projektu wzbudzał emocje od samego początku. Producenci postawili na absolutny top młodego pokolenia aktorskiego. Żebyście nie zgubili się w tym gąszczu nazwisk, przygotowałem dla Was pełną ściągawkę obsadową:
Wielka Czwórka (The Beatles): wymieniłem wyżej
Kobiety ich życia:
Linda McCartney – Saoirse Ronan
Yoko Ono – Anna Sawai
Pattie Boyd – Aimee Lou Wood
Maureen Starkey – Mia McKenna-Bruce
Cynthia Lennon – Morfydd Clark
Jane Asher – Lucy Boynton
Mózgi i ludzie z tła (Inner Circle):
Brian Epstein (menedżer) – James Norton
George Martin (genialny producent) – Harry Lloyd
Neil Aspinall (road manager i szef Apple) – Bobby Schofield
Mal Evans (wierny asystent i techniczny) – Daniel Hoffmann-Gill
Derek Taylor (rzecznik prasowy) – Arthur Darvill
Allen Klein (bezwzględny drugi menedżer) – Adam Pally
Stuart Sutcliffe (pierwotny basista) – Harry Lawtey
Ravi Shankar (mistrz sitaru i guru George’a) – Farhan Akhtar
Rodzina i przyjaciele:
Mimi Smith (słynna ciotka Johna) – Leanne Best
Jim McCartney (ojciec Paula) – David Morrissey
Murray the K (amerykański dysk-dżokej, „Piąty Beatles”) – Ben Schwartz

Kamera już pracuje! Prace na planie ruszyły pełną parą i trwają w najlepsze w Wielkiej Brytanii. Aktorzy przeszli mordercze treningi muzyczne, a zdjęcia realizowane są jedno po drugim na przestrzeni całego roku. W sieci i prasie (m.in. na stronach BBC, The Guardian czy Metro) pojawiają się już pierwsze po przeciekach zdjęcia z planu – ekipa odtwarzała m.in. historyczne lądowanie Beatlesów w Nowym Jorku na potrzeby występów w programie Ed Sullivan Show czy słynną sesję na przejściu dla pieszych przy Abbey Road. Samo zobaczenie tej młodej obsady stylizowanej na chłopaków z Liverpoolu przyprawia o gęsią skórkę. Beatlemania w najlepsze. Niebawem premiera "Rubber Soul", niedawno "The Boys Of Dungeon Lane" McCartney'a, nie tak dawno film o nim "Man On The Run". Pozornie może się wydawać, że rynek jest dziś mocno „przebeatlesowany”, a kolejne biografie, często powielają te same schematy. Ale podejście Sama Mendesa – rozbicie historii na cztery odrębne punktu widzenia, pełny dostęp do katalogu muzycznego Apple Corps i tak niesamowita obsada – daje nadzieję na coś przełomowego.

Historia The Beatles
History of THE BEATLES