RINGO: Zanim opadła kurtyna (1969) Dla BBC.

 

 

 

Gdy czytamy o schyłku 1969 roku w obozie The Beatles, przed oczami staje nam obraz bezwzględnej walki o Northern Songs, medialnych przepychanek Allena Kleina z rodziną Eastmanów i narastającego, nieodwracalnego pęknięcia wewnątrz grupy. Zespół w zasadzie już wtedy nie istniał – każdy z muzyków szedł własną drogą, a ich wielkie imperium chwiało się w posadach, co dokładnie widać w kulisach finansowej porażki Fab Four opisanych w poprzednich postach.

A jednak, dokładnie w samym środku tego biznesowo-towarzyskiego piekła, Ringo Starr pojawia się przed kamerami brytyjskiej telewizji. Tego dnia miały miejsce zdjęcia do szczególnie interesującego filmu dokumentalnego BBC o Ringo Starze, który 10 grudnia złożył się na całe wydanie programu artystycznego BBC2 z serii „Line-Up” (czasem nazywanego „Late Night Line-Up”). Oficjalnym celem filmu była promocja The Magic Christian, choć co ciekawe, w ostatecznym programie nie poświęcono mu ani słowa. Jednak sam fakt, że Ringo poświęcono taki materiał w telewizji państwowej na noc przed królewską światową premierą filmu fabularnego, w którym grał znaczącą rolę, był wystarczającym powiązaniem.

  To dopiero piąty wywiad z Ringo na łamach mojego bloga, ale ten konkretny dokument ma w sobie coś niezwykłego. Zamiast publicznych rozliczeń otrzymujemy coś znacznie cenniejszego: intymną, nieco surrealistyczną podróż w bezpieczne rejony prywatnego życia perkusisty.
Gdy wokół niego płonie świat wielkich pieniędzy, podatków, pozwów i rozpadających się relacji z dawnymi braćmi z zespołu, Starr rozmawia z reporterem o wychowywaniu dzieci, problemach ze szkołą małego Zaka, swoich kosmicznych teoriach na temat statków kosmicznych, urokach palenia trawek we własnym salonie i miłości do starych filmów z kin klasowych. Ani słowa o kryzysie, ani słowa o rozpadzie. Zamiast tego mamy Ringo – wciąż dowcipnego, zdystansowanego do własnej sławy, próbującego na moment zatrzymać czas w łodzi wiosłowej na tle uciekającej rzeczywistości. 

  

Segment pierwszy: Rozmowa w samochodzie

RINGO: Musieliśmy stać się biznesmenami z powodu tego, co zapoczątkowaliśmy, wiesz. Mam na myśli to, że założyliśmy to (Apple) jakby to była zabawka – bo nie byliśmy biznesmenami i nie wiedzieliśmy, z czym to się wiąże, i po prostu stworzyliśmy to wielkie imperium, myśląc, że możemy robić cokolwiek, kiedy tylko nam się podoba. Ale skończyło się tak, że nie mogliśmy, wiesz, musieliśmy wejść w to na poważnie. Więc to, co tak naprawdę teraz robimy, to płacenie za czas, kiedy to otworzyliśmy i się bawiliśmy. Ponieważ zwykliśmy trzymać wszystkich w nieskończoność, wiesz, tylko dlatego, że byli kimś w rodzaju kumpla albo przyjaciela. Nigdy nie wykonywali pracy, do której ich trzymaliśmy. Wiesz, to kolejny raz, kiedy nas wykorzystywano. Więc teraz, jeśli nie potrafią wykonywać swojej pracy, muszą odejść, wiesz, co jest w porządku. Jeśli nie wykonujesz swojej pracy, musisz iść gdzie indziej, wiesz. To już nie jest plac zabaw.

PYTANIE: Jednym z problemów związanych ze stawaniem się biznesmenem, o którym wspomniałeś, jest to, że musiałeś...

RINGO: (słuchając, komicznie wskazuje do kamery na duży przypinek z filmu Magic Christian na swojej czapce)

PYTANIE: (śmiech) Tak... mamy to!

RINGO: Dlatego tu jestem, ludzie.

PYTANIE: ...to to, że musiałeś, w pewnych momentach tak czy inaczej, być bezwzględnym w kwestii zatrudniania i zwalniania i tego typu spraw. Czy uważasz, że musiałeś wycofać się z tego, aby mieć kogoś w rodzaju wykonawcy brudnej roboty?

RINGO: Tak. Wszyscy jesteśmy tchórzami. (śmiech)

RINGO: Nie lubimy nikogo zwalniać. Mamy Petera Browna. (śmiech) Znowu ten przerażający Peter Brown. On zwalnia wszystkich i zakłada swój płaszcz specjalnie po to, żeby to zrobić.

(śmiech)

PYTANIE: (żartobliwie) Więc wiedzą, że to nadchodzi.

RINGO: Nie, nie. (żartobliwie) Ale on zawsze zwalnia ich, wyglądając przy tym elegancko!

PYTANIE: Czy twoje zainteresowanie fantastyką naukową wiąże się w jakikolwiek sposób z tym, co czujesz na temat religii?

RINGO: Tak, w pewnym sensie, ponieważ naprawdę nie mogę uwierzyć, że to jedyna planeta, na której cokolwiek się dzieje. Ponieważ istnieje coś takiego jak – prawo średniej – jeśli w układzie słonecznym jest pięćdziesiąt miliardów planet, nie wiem, ile ich jest, ale to tylko w NASZYM układzie słonecznym. A potem są miliony innych układów słonecznych. Więc jeśli weźmiesz tylko proporcję – w naszym układzie pięciu planet jest Ziemia, gdzie na pewno coś żyje, bo wszyscy tu jesteśmy. Więc jeśli zrobisz coś takiego, średnio rzecz biorąc, tam na zewnątrz musi być ktoś inny, wiesz...George ma świetną scenę, w której... jak na Marsie, gdzie mówimy, że nikogo tam nie ma. Ale to tak, jakby ktoś tam był, ponieważ to po prostu w innym rodzaju wymiaru czasu, którego nie widzimy. Tak samo jak na Ziemi, wiesz... Trwa też wyścig innej rasy, dla której czas jest po prostu nieco inny. Więc wszystko jest jakby, wiesz, jedną rzeczą. Ale czasy są właśnie takie! (wykonuje gesty rękami, aby to zademonstrować) Więc na tej planecie mogłoby żyć sto ras... co jest fantastyczne. I naprawdę myślę, że tak mogłoby być, bo tak naprawdę nie wiemy wiele o czasie w kontekście tego, że różni się od NASZEGO czasu. (śmiech) Nie mam na myśli godziny pierwszej, godziny drugiej.

PYTANIE: Nie.

RINGO: Mam na myśli spędzony czas i czwarty wymiar. To znaczy, wiemy, że są trzy wymiary i są teorie o czwartym wymiarze, ale mogłoby być pięćdziesiąt wymiarów. I po prostu – nie jesteśmy bystrzy na tyle, by uchwycić je wszystkie. W Ameryce jest facet (w wiadomościach), który buduje czasoprzestrzenny statkiem kosmiczny. Po prostu do niego wchodzisz, naciskasz przycisk i otwierasz drzwi. I jesteś gdzie indziej, ale wyłącznie w czasie. I ten facet buduje to wyłącznie na podstawie instrukcji z innej planety. Wiesz, i te wszystkie dziwne historie o statkach kosmicznych lądujących przez cały czas. (Obserwacje) UFO, które ciągle próbują wyciszać. Mam na myśli – ile jest obserwacji, ci wszyscy ludzie nie mogą się mylić, wiesz. Zastanawiam się tylko, dlaczego rząd próbuje to cały czas wyciszać – co nie ma nic wspólnego z tym, o czym rozmawialiśmy – ale po prostu zastanawiam się, co robią rządy.

PYTANIE: Czy wierzysz w tę konkretną maszynę do podróży w czasie, czy po prostu mówisz, że to...?

RINGO: Tak, wierzę, że to mogłoby się wydarzyć, wiesz. Naprawdę myślę, że to możliwe.

PYTANIE: I powitałbyś to z radością.

RINGO: Och tak. Tak, fantastycznie.

PYTANIE: Czy zamierzasz wyprowadzić się z wsi, z powrotem do...

RINGO: Tak, wracamy do miasta.

PYTANIE: Głównie dlatego, że lubisz miasto, czy ze względu na dzieci?

RINGO: Cóż, jesteśmy na wsi już od pięciu lat. Byliśmy w Weybridge przez cztery, a potem przeprowadziliśmy się do Elstead. I to była po prostu męczarnia przyjeżdżać codziennie do miasta samochodem, wiesz. Zajmowało to godzinę i pół, a potem kolejną godzinę i pół, żeby znowu wyjechać. Więc po prostu nienawidziłem myśli o marnowaniu trzech godzin dziennie ze swojego życia, siedząc w samochodzie. A poza tym dla Maureen lepiej, jeśli przyjedziemy do miasta, ponieważ... ja przynajmniej idę do biura i robię, wiesz, widzę się z wieloma ludźmi. Podczas gdy myślę, że ona staje się trochę zmęczona byciem uwięzioną na wsi. Więc jeśli jesteśmy w mieście, ona może skakać wkoło tak samo jak ja, wiesz.

PYTANIE: Zak ma ile, cztery lata?

RINGO: Tak, ma teraz cztery lata.

PYTANIE: Jason ma dwa.

RINGO: Więc musimy się ustatkować do początku przyszłego roku, żeby mógł iść do szkoły, co jest męczarnią, bo nie chcę, żeby szedł. (śmiech) Wiesz, bo uważam, że sposób, w jaki 'ja' ich wychowuję, jest właściwy. A od nauczycieli można dostać te wszystkie bzdury, wiesz, gdzie oni – to jest jak w wojsku, gdzie robią wszystkich takimi samymi i po prostu wpychają te wszystkie bezużyteczne fakty do jego głowy. I to jest ta część, której nie lubię.

PYTANIE: Jak ich wychowujesz?

RINGO: Bardzo ładnie, dziękuję. (śmiech)

PYTANIE: Tak, ale mam na myśli, jaki masz system, albo...?

RINGO: Cóż, nie wiem – po prostu ich wychowuję, wiesz. To znaczy, nie mam systemu. Po prostu staram się mówić mu, co jest właściwe, i starać się utrzymać go przy życiu. Mam na myśli to, co znajduję przy pierwszym... cóż, wciąż z Zakiem, ale szczególnie gdy mają od dwóch do trzech lat i tak dalej. Samo utrzymanie ich przy życiu jest wystarczająco trudne z powodu rzeczy, w które się pakują, bo doświadczają wszystkiego. Jak wspinanie się po ścianach, wiesz, starając się jakby nic nie robić. Ale musisz być wystarczająco blisko, żeby móc tam przeskoczyć, jeśli spadnie, wiesz. Po prostu takie rzeczy. Jedynie co możesz zrobić, to ich kochać, wiesz, i odpowiadać na ich pytania, które czasem doprowadzają cię do szału. To wszystko, 'Dlaczego?' 'Cóż...' odpowiadasz. 'Dlaczego?' (śmiech) I zawsze jest 'Dlaczego' do cokolwiek powiesz. I ta świetna scena o elektryczności – mówiłem przez godziny, a jedyne co powiedział to 'Dlaczego', i wiesz, kiedy sam o tym nie wiesz – bo próbował włożyć palce do gniazdka, a ja mówiłem: 'A teraz nie rób tego, bo to jest elektryczność i skończysz jako obłoczek niebieskiego dymu.'

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: A on mówił 'Dlaczego?', a ja mówiłem: 'Elektryczność wychodzi stamtąd i jest niebezpieczna', wiesz. I weszliśmy w 'Skąd ona pochodzi' i tak dalej. Mówiłem: 'Cóż, to jest jak woda, widzisz. Woda przechodzi przez te maszyny i to jakby ją tworzy', ponieważ naprawdę nie wiem, jak to robi. A on mówił 'Dlaczego'. (śmiech) To po prostu trwało godzinami.

(samochód, którym jadą, dociera do celu)

RINGO: (do kamery) OK, właśnie wysiadamy z samochodu. Cięcie.

Segment drugi: Rozmowa w łodzi wiosłowej

RINGO: (wiosłując) Myślę, że gdy obniżymy wiek wyborczy do osiemnastu lat, będą musieli ZROBIĆ coś dla młodych ludzi. Nie mogą w nieskończoność mówić: 'Zaopiekujemy się emeryturami'. Wiesz, to miła rzecz opiekować się emeryturami, ale oni nie są całym światem, wiesz. Jest mnóstwo innych ludzi, którzy potrzebują opieki.

PYTANIE: Tak.

RINGO: I kiedy obniżą wiek wyborczy, a także członkowie Parlamentu stają się młodsi, myślę, że to się samo ułoży. Z młodym głosem i młodszymi członkami Parlamentu możemy do czegoś dojść. Nie musisz mieć czterdziestu pięciu albo pięćdziesięciu lat, zanim faktycznie wejdziesz do Izby. I myślę, że może w następnym pokoleniu premier nie tylko będzie czarny, ale będzie piękny i będzie miał dwadzieścia sześć lat. (śmiech)

PYTANIE: Jakie drobne porażki społeczne dostrzegasz? Mam na myśli, na przykład w kwestii narkotyków, czy myślisz, że to zmieni się radykalnie?

RINGO: Tak. Każdy będzie miał prawo je brać, jeśli zechce. Nie mam na myśli twardych narkotyków, bo nie jestem za nimi i są zakazane. Ale myślę, że wszyscy powinniśmy mieć prawo, we własnych domach, palić trawkę, jeśli chcemy. Ja osobiście już tego nie robię. Ale, wiesz, robiłem to i denerwowało mnie, że musiałem się ukrywać. Ciągle mówią: 'Cóż, jeśli palisz trawkę, to przejdziesz na heroinę albo coś twardszego', co... nie wynika z tego, bo to taka sama szansa jak ta, że jeśli wypijesz butelkę piwa, skończysz w zaułku jako alkoholik. Mam na myśli, to po prostu to samo, wiesz; ta argumentacja jest głupia. I tak nie widzę, gdzie mogą dać mi prawo zapić się na śmierć, a nie zapalić się na śmierć, gdyby tak miało być. Po prostu nienawidzę, gdy ktoś mówi: 'Cóż, możesz robić to... a NIE MOŻESZ robić TEGO', kiedy to nikomu nie szkodzi. Zgadzam się, gdy mówią: 'Nie możesz nikogo zabić', wiesz, bo nie lubię przemocy i uważam, że to dobra zasada. Dopóki nie ranię społeczeństwa, myślę, że wszystko powinno być w porządku – dopóki nie obrażam nikogo, dobrze się bawiąc.

(Wiatr porywa kapelusz Ringo i wdmuchuje go do wody. Żartują, próbując odzyskać kapelusz za pomocą wioseł.)

RINGO: Oooo.

PYTANIE: Jest w wodzie. Spróbuj go złapać. (śmiech)

RINGO: Nagrajcie to! Ahh! Zatopić 'Magic Christian'!

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: (komicznie) Obrót. Obrót.

(Ringo w końcu odzyskuje mokry kapelusz. Temat rozmowy schodzi na Zaka i Jasona, dwóch synów Ringo i Maureen.)

RINGO: Kiedy mieliśmy dzieci, na początku się bałem, wiesz, kiedy Maureen urodziła dziecko i wszedłem, żeby ją zobaczyć. Wiesz, zaraz po tym, jak urodziła – było całe fioletowe i pomarszczone. A lekarz mówi: 'Proszę bardzo. Oto on.' I położyli mi je na ramionach, mówiąc: 'Ok, czy możesz go wziąć?' A ja nie mogłem się ruszyć, bo po prostu myślałem, że się złamie. I ta wielka pielęgniarka podchodzi i robi... (demonstruje wielką pielęgniarkę szybko chwytającą malutkie dziecko)

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: I naprawdę, są niesamowite, wiesz. I nie można wejść w dzieci, dopóki się jakichś nie ma. Naprawdę nie można, wiesz. Możesz być z nimi bardzo zaprzyjaźniony, ale kiedy je masz, naprawdę – takie sceny przechodzisz, to niesamowite. Uwielbiam, kiedy nie pozwalają mi się z nimi bawić, bo wpadam w złość! (śmiech) To rewelacyjne, kiedy wszyscy bawimy się razem, bo jestem dzieckiem.

PYTANIE: Miałeś dużo chorób, kiedy byłeś dzieckiem. Do tego stopnia, że straciłeś dużą część swojej edukacji.

RINGO: Tak.

PYTANIE: Czy to cię teraz niepokoi?

RINGO: Okazjonalnie. Kiedy rozmawiam z ludźmi tak intelektualnymi, jak ty rozmawiasz.

PYTANIE: (żartobliwie) Ahh. Ale tylko z takimi ludźmi jak ja.

RINGO: Tylko z takimi ludźmi jak ty. Nie, czasem tak – gdzie ludzie używają słów, których naprawdę nigdy w życiu nie słyszałem, i muszę jakby zatrzymać się i powiedzieć: 'Przepraszam, co to znaczy?' To po prostu taki mały kompleks. Ale już mnie to niezbyt martwi.

PYTANIE: Ale mam na myśli, masz teraz czas, jeśli chcesz, żeby odbyć mały kurs samokształcenia, jeśli chcesz.

RINGO: Nie.

PYTANIE: Czy na przykład dużo czytasz?

RINGO: Tak, czytam cały czas. Widzisz, zawsze mówię: 'Jestem inteligentny, ale niewykształcony'. (śmiech) Wiesz, tak to ujmuję. Ale nie znam dokładnej pisowni słów. Mogę przeczytać każde słowo, które mi dasz, i wiem, co większość z nich znaczy, ale nie potrafię przeliterować większości z nich.

PYTANIE: Co robisz, kiedy fani przychodzą i rozbijają obóz przed twoim domem?

RINGO: To zależy od dnia, wiesz. Jeśli jestem w jakimś nastroju, wychodzę tam i mówię: 'Idźcie sobie! Zmierzajcie stąd! Wynocha stąd!', a jeśli czuję się przyjaźnie, to jakby, wiesz, daję im autograf. Z kilkoma zabraliśmy do środka. Wprowadziliśmy jedną dziewczynę, która, umm – uciekła z domu w Szwajcarii, wiesz, i zabraliśmy ją do środka. Nie jadła od dwóch dni. A potem po prostu zadzwoniliśmy na policję i wysłali ją do domu, wiesz – zabrali ją do ambasady. A zaledwie w zeszłym tygodniu jechano za mną całą drogę do domu. W samochodzie były dwie osoby, a ja byłem w dobrym nastroju, więc powiedziałem: 'W porządku, wejdźcie na filiżankę herbaty', wiesz. Więc to zależy, w jakim jesteś nastroju.

PYTANIE: Ale czy naprawdę wydaje ci się to być wtargnięciem, czy...

RINGO: Tak, tak. Naprawdę czuję, że powinni zostawić mnie w spokoju, wiesz. Maureen ciągle na mnie krzyczy, bo ona jest dla nich zawsze miła.

PYTANIE: Ale myślę, że problem jest tak naprawdę większy, jeśli chodzi o twoje dzieci.

RINGO: Uhh, tak. Musieliśmy to trochę ostudzić pewnego razu. Zak był jakby, kiedy były tłumy wokół, myślał, że wszyscy przyszli zobaczyć 'jego'.

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: I pozował do zdjęć. Więc musiałem mu powiedzieć (śmiejąc się) że to tata jest sławny, a nie on!

PYTANIE: Ale mam na myśli, czy przeszkadza ci, że on wie, że jesteś sławny?

RINGO: Nie, on tak naprawdę nie wie, co to jest. Ekscytuje się, jeśli jesteśmy w telewizji i tak dalej. Na początku nie potrafił zrozumieć, na przykład, byliśmy w telewizji, a ja siedziałem obok niego i to oglądałem, wiesz. I to go zbiło z pantałyku na chwilę – widziałeś, jak próbuje to rozpracować, wiesz, bo tak naprawdę nie rozumiał, czym jest telewizja. Ale po prostu to go zbiło z pantałyku, jakby w jednym pokoju było dwóch tatusiów – i jeden wychodzący z małego pudełka. Ale teraz wie, że w czymś jestem, wiesz; lubi płyty. Ale nie sądzę, żeby naprawdę wiedział, czym są Beatlesi – tylko tyle, że grają na instrumentach i robią płyty, które może włączyć, i od czasu do czasu są w telewizji.

PYTANIE: Tak, ale będzie wiedział, prawda. Mam na myśli, kiedy będzie miał około...

RINGO: Tak, cóż, to była też męczarnia ze posłaniem go do szkoły, to że po prostu nie chcę, żeby robił tych wszystkich kumpli, bo ktoś – to się naprawdę nie wydarzy, gdy ma pięć lat i tak dalej. Ale kiedy stanie się starszy, wiesz, i masz tych wszystkich kumpli z powodu tego, kim 'ja' jestem, wiesz; nie chcę tego. Może to dostać, gdy ma pięć lat z tymi wszystkimi szalonymi matkami wpychającymi mu swoje córki. Ale po prostu musisz to obserwować, wiesz. Będzie musiał się nauczyć tak jak ja musiałem się nauczyć. Byłem wykorzystywany przez lata, dopóki tego nie przejrzałem. Wiesz, za każdym razem, gdy szło się do klubu, myślałem: 'Wow, to świetnie mieć tych wszystkich przyjaciół', a potem zdajesz sobie sprawę, że połowa z nich siedzi z tobą po to, żeby, jeśli ktoś wejdzie, wszyscy mówili: 'Cześć, zgadnij z kim jestem!!' Wiesz, to była cała ta scena. Ale zajęło ci trochę czasu, żeby się tego nauczyć. Wiesz, wtedy już tam nie stoisz.

(po sprawdzeniu kierunku łodzi wiosłowej rozmowa schodzi na jego karierę aktorską)

RINGO: Kiedy skończyliśmy koncertować, każdy jakby znalazł sobie coś do roboty – jak umm, Paul i George produkowali (albumy dla) ludzi. John potem zszedł się z Yoko i produkował siebie i Yoko. A ja byłem jakby bez zajęcia przez chwilę, a zawsze lubiłem kręcenie filmów.

PYTANIE: Bardziej niż inni, jak myślisz?

RINGO: Tak. I kiedy Brian (Epstein) żył, powiedziałem: 'Cóż, nakręćmy z czymś film', wiesz, i miał wtedy kilka scenariuszy. Zdecydowaliśmy, że 'Candy' był najlepszy. I 'Candy' było dla mnie dobre jako próba, ponieważ to były tylko dwa tygodnie pracy i miałem małą rolę, więc nie musiałem jakby niczego wstrzymywać, wiesz; (odpowiedzialność za pociągnięcie filmu) nie spoczywała na mojej głowie. A po 'Candy' pomyślałem, że to takie łatwe, potem przyszedł 'Magic Christian' – to też było napisane przez tego samego pisarza, Terry'ego Southerna, który uważam, że jest fantastycznym pisarzem. Bo uważam, że kwestie w filmie są ważniejsze niż kamera. Wiesz, to, co masz do powiedzenia. I tak zdecydowałem się zrobić 'The Magic Christian'.(żartując z łodzi wiosłowej) To jest najwolniejsza podróż, w jakiej kiedykolwiek byliśmy!(śmiech)

PYTANIE: Powiedziałeś, że chcesz być gwiazdą filmową. Nie wierzę w to; naprawdę nie chcesz być 'gwiazdą' filmową, prawda?

RINGO: Nie, nie. Chcę być 'aktorem' filmowym. Nie chcę być jak Cary Grant albo jeden z nich, którzy tak naprawdę dają ten sam występ we wszystkim, a historia jest jedyną rzeczą, która się zmienia.

PYTANIE: Czy byłbyś gotów, dla dobra dyskusji, iść do szkoły aktorskiej albo coś w tym stylu?

RINGO: Nie, nie. Nie jestem zainteresowany tą częścią tego, ponieważ uważam, że jest o wiele lepiej, jeśli po prostu możesz, wiesz – ciągle czytam o tym, że mam naturalne zdolności. (śmiech)

PYTANIE: Twoim współgwiazdorem jest Peter Sellers...

RINGO: Tak.

PYTANIE: ...i on jest kimś, kto naprawdę przyszedł do aktorstwa filmowego z bardzo innego rodzaju tła.

RINGO: Niezupełnie, ponieważ on też był perkusistą, w zespole. Jak przyszedł inaczej? Jedyna różnica – on musiał na to pracować. Zaczynał od, jakby, ról epizodycznych, a potem dostał trochę większą rolę, a potem dostał własne filmy. Jedyna różnica polega na tym, że ja, ze względu na imię Ringo jako Beatle, miałem pozwolenie na wejście prosto na dobrą pozycję, wiesz. Nie musiałem być dublerem ani wykonywać żadnych małych prac...Osobiście mam już dość filmów z przesłaniem. Najwyższy czas, żebyśmy wrócili do Doris Day – filmów takich jak te, w które możesz się zaangażować, wiesz. Nie potrafię się już zaangażować w filmy. Chcę, żeby było tak, jak kiedy byłem dzieckiem, gdzie cokolwiek leciało – jeśli to był western, wychodziłem z kina i strzelałem, i jeździłem, i cokolwiek się robi. A jeśli to był film o bukanierach, walczyłem na miecze z każdym na ulicy. I chciałbym przywrócić filmy do tego, wiesz, bo taka była funkcja – przenosić to do prawdziwego świata. Filmy o Jamesie Bondzie, wiesz. Faceci wychodzą po obejrzeniu filmów o Jamesie Bondzie... (śmiech) Niektóre ŻONY mają świetny czas, wiesz, kiedy faceci wychodzą...

PYTANIE: (śmiech)

RINGO: ...kroczą dumnie do niej i mówią: 'Siema, kochanie!'

 

 

Historia The Beatles
History of  THE BEATLES