


Do klubu wchodziło się w dół, schodząc pod osiemnastu kamiennych schodach. Na dole znajdował się stół, w którym płaciło się za wstęp. Były trzy długie łuki ze sceną na końcu korytarza środkowego, na którym umieszczono rzędy drewnianych foteli. Klienci tańczyli w korytarzach zewnętrznych. W weekendy serwowane były tylko napoje bezalkoholowe, a początkowo tradycyjny jazz był prezentowany w weekendy. W każdą środę, w każdą środę, we wtorek - współczesny jazz oraz skiffle.

![]() |
Paul, John Ray McFall, Cynthia (początki 1963) |




Opiekę
nad widownią w Cavern sprawował śniady ochroniarz Paddy Delaney (na zdjęciu z Lennonem i Harrisonem);
człowiek o łagodnym usposobieniu. Po przekroczeniu jego bramki
wyfiokowane dziewczyny ze swoimi chlopakami schodziły po 18 stromych
schodach do wypełnionej hałasem ceglanej piwnicy. Klub Cavern
przypominał jaskinię złożoną z sześciu równoległych komór
połączonych w środku kręgosłupem krzeseł – całość miała
kształt nietypowego potrójnego krzyża. Beatlesi brylowali w głębi,
upchnięci na drewnianym podeście, ołtarzu nastoletniego
półświatka. Połowa klienteli nie mogła ich zobaczyć ze swoich
miejsc.
Ci, którzy mieli okazję tam przebywać, do dzisiaj
wspominają złote czasy Cavern i rytualną wymianę okrzyków między
grającymi a widownią; ludzie dzwonili czasem do domów do
poszczególnych Beatlesów, zamawiając piosenki na następny dzień.
Na porysowanych wzmacniaczach leżały niedojedzone kanapki, a w
trakcie solowych partii pozostali członkowie zatykali za struny
zapalone papierosy, które potem niczym świec, falowały i
podskakiwały w rytm muzyki.

Stali
bywalcy Cavern pamiętają przede wszystkim zapach: najlepszym
dowodem na jakość muzyki Beatlesów był fakt, że pozwalała
zapomnieć o smrodzie. Klub, w którym mieściła się kiedyś
hurtownia warzyw, zbudowano nad podziemną siecią wodociągową z
XIX wieku, a budynek pełnił początkowo funkcję magazynu
portowego. O prymat pierwszeństwa walczyło tam kilka aromatów:
pozostałości zapachu kapusty, ludzki pot, rozlane napoje gazowane,
resztki jedzenia - wszystkie wymieszane z zawiesistym smrodem
powstałym po conocnym szorowaniu podłóg chemikaliami. Z
podziemnych kanałów do piwnicy przesączała się wilgoć. W klubie
sprzedawano jedynie colę i maślanki dżemowe (prostokątne kanapki
z masłem), a od panującej w pomieszczeniu duchoty klienci nabawiali
się mononukleozy („choroby pocałunków”). Niejeden stały
bywalec The Cavern Club miał wrażenie, że ściany pocą się, a mokre już
podczas otwierającej koncert ubrania McCartney'a świadczyły o
niezwykłym zaangażowaniu: muzyka wylewała się z Beatlesów niczym
perlisty śmiech, a widownia odpowiadała rykiem, jakby ktoś ją
łaskotał. Okoliczni pracodawcy spoglądali srogo na wszystkie
maszynistki i chłopców na posyłki, którzy wracali do biur po
lunchu zlani potem i rozkojarzeni.
![]() |
Beatlesi z Gene Vincentem - 1.07.1962 - The Cavern Club |


![]() |
Bob Wooler, Ray McFall |
![]() |
Tony Barrow |
![]() |
Dostać się do Cavern nie było tak łatwo... |

McFall zorganizował wycieczkę dla 36 członków klubu Cavern do Hamburga, aby odwiedzić Star Club i zobaczyć Kubas (dawniej Koobas) oraz Ricky Gleason i Top Spots z Liverpoolu i Tony'ego Sheridana wspieranego przez The Bobby Patrick Big Six. Ray szybko nawiązał przyjaźń z swoim odpowiednikiem w Star Club, Manfredem Weisslederem. Niemiec otrzymał list od burmistrza Liverpoolu z prośbą o przekazanie go władzom Hamburga, w którym można było przeczytać: "Z zainteresowaniem dowiedziałem się o fakcie, że w ciągu kilku ostatnich lat wiele grup muzycznych z młodymi mieszkańcami Liverpoolu odwiedzają Hamburg. Jestem przekonany, że doprowadzi to do powstawania przyjaźni między członkami młodszego pokolenia i rokuje to dobrze na przyszłość".
W 1966 roku z powodu prowadzenia zbyt wielu firm i nierozsądnego dysponowania własnym kapitałem, McFall ogłosił bankructwo. brał zbyt wiele firm i przesadził kapitał, co spowodowało, że w lutym 1966 roku musiał ogłosić bankrut. Lojalni troglodytowie (jedna z nazw przypisywanych bywalcom klubu) chcieli wspierać McFalla i ożywić działalność klubu , ale procedury sądowe (komornicy) były już uruchomione. Mimo protestów, strajków, blokowań klubu (brała w nich udział Frieda Kelly, oficjalny sekretarz Fan Klubu The Beatles) wkroczyła policja. Protesty przed likwidacją klubu trwały, odpowiednią petycję wysłano do premiera Harolda Wilsona, będącego z wizytą w mieście przy stacji Lime Street, kiedy przybył do Liverpoolu z wizytą.
W wyniku postępowania upadłościowego klub został przejęty przez Joe Davey, który prowadził kawiarnię u Joe'a i Alfa Geoghegana. Został on oficjalnie otwarty 23 stycznia 1966 roku przez Harolda Wilsona.Pierwszą grupą, która wystąpiła po ponownym otwarciu, była grupa The Hideaways, która stała się także ostatnią grupą grającą w klubie (grupa pojawiła się również w Cavernu więcej razy niż jakikolwiek inny zespół, łącznie 412 występów). The Beatles nie byli w stanie wziąć udziału, ale wysłali telegram.
W wyniku postępowania upadłościowego klub został przejęty przez Joe Davey, który prowadził kawiarnię u Joe'a i Alfa Geoghegana. Został on oficjalnie otwarty 23 stycznia 1966 roku przez Harolda Wilsona.Pierwszą grupą, która wystąpiła po ponownym otwarciu, była grupa The Hideaways, która stała się także ostatnią grupą grającą w klubie (grupa pojawiła się również w Cavernu więcej razy niż jakikolwiek inny zespół, łącznie 412 występów). The Beatles nie byli w stanie wziąć udziału, ale wysłali telegram.
Cavern zmienił ponownie właściciela i został przejęty przez innego lokalnego właściciela klubu, Roy'a Adamsa. Chociaż prowadził klub z sukcesem, Roy nie mógł walczyć z lokalną biurokracją. Korporacja zdecydowała, że muszą zmieścić kanał odciągowy dla kolei podziemnej w lokalu i Adams otrzymał powiadomienie o zamknięciu. Klub został zmuszony do zamknięcia w dniu 27 marca 1973 r. I wkroczyły spychacze.Klub legł w gruzach, a gdy prace kolejowe zostały zakończone, teren został zamieniony na parking.
Adams uzyskał siedzibę bezpośrednio naprzeciwko i otworzył klub New Cavern Club. Arthur Dooley stworzył rzeźbę Beatlesa umiejscowioną na zewnętrznej ścianie klubu. W 1976 lokal przejął i kolejne pokolenia wykonawców znad Mersey znalazło miejsce do występowania: Elvis Costello, Frankie Goes To Hollywood, China Crisis, Orchestral Manoeuvres In The Dark, Echo and the Bunnymen, Teardop Explodes, A Flock of Seagulls, the Lotus Eaters, Wah!i wiele innych.
Po morderstwie Johna Lennona w 1980 brytyjski architekt brytyjski David Backhouse postanowił wzniecić 'ducha' klubu, poprzez stworzenie w dawnym miejscu istnienia 'Pieczary' niejako małego centrum turystycznego związanego oczywiście z The Beatles (do partnerstwa w tym przedsięwzięciu namówił firmę Royal Life Insurance Ltd - suma inwestycji to 19 mln funtów). Komplejs nazwano początkowo Eleanor Centre (od 'Eleanor Rigby', klasyka zespołu), później Cavern Walks, Backhouse zaprojektował cały kompleks w styly wiktoriańskim a cała restauracja terenu miała obejmować oczywiście pierwotną siedzibę Cavern (miały w tym celu zostać wykorzystane oryginalne cegły klubu, 'pochowane; pod parkingiem).
Z jakiegoś powodu nowy The Cavern Club zbudowane trochę inaczej; jego nowa lokalizacja była równoległa do ulicy Mathew, podczas gdy oryginalny klub sytuował się pod katem prostym do ulicy. Zamiast więc wchodzić 18-toma schodkami w dół, wchodziło się do klubu nowym wejściem dużymi spiralnymi schodami. Prócz Cavern w kompleskie The Cavern Walks znalazło się centrum handlowe, biura, pub "Abbey Road", restauracja oraz centralne atrium, na którym prócz muzeum The Beatles znalazł się lśniący pomnik Fab Four, bardzo kontrowersyjny, autorstwa Johna Doubleday'a, który powiedział: "To największa od 25 lat rzeźba z brązu wykonana w Wielkiej Brytanii. Starałem się w niej uchwycić surowość The Beatles z czasów ich gry w Cavern".
Tak więc tak naprawdę śmierć Johna Lennona skłoniła władze Liverpoola aby zacząć wreszcie promować w mieście The Beatles. Wcześniej władze te nakazały zniszczenie pierwotnego Cavern oraz regularnie odrzucały prośby grup mieszkańców o postawienie zespołowi pomnika lub nadanie ulicom miasta ich nazwę.
25 kwietnia 1984 roku Cynthia Lennon odsłoniła pamiątkową tablicę umieszczoną na ścianie z tekstem 'In My Life'. W tym samym czasie EMI wydało album 'Tribute To The Cavern', który miał być sprzedawany tylko w klubie. Wszystkie (16) utwory pochodzą z okresu 63/64 ale żaden nie został nagrany live w klubie. Wśród wykonawców: The Beatles, Billy J. Kramer and Dakotas, Fourmost, Gerry and the Pacemakers, Swinging Bluejeans i Cilia Black.
W klubie late 1984 roku wyświetlano dwa razy dzienni 45-minutowy film zatytułowany 'Cavern Beat'. Narratorem filmu był Terry Sylvester (były członek grup Escorts i Hollies) a sam film opowiadał historię klubu, grup występujących w nim a w jego ścieżce dźwiękowej znalazły się fragmenty różnych przebojów Mersey soundu oraz oczywiście Fab Four: 'Penny Lane', 'Strawberry Fields Forever', 'A Hard Day's Night', 'I Feel Fine', 'Twist and Shout', 'She Loves You', 'Please Please Me', 'Love Me Do' and 'Some Other Guy'. W Liverpool Playhouse wystawiano w tym roku sztukę Cavern Of Dreams.
Adams uzyskał siedzibę bezpośrednio naprzeciwko i otworzył klub New Cavern Club. Arthur Dooley stworzył rzeźbę Beatlesa umiejscowioną na zewnętrznej ścianie klubu. W 1976 lokal przejął i kolejne pokolenia wykonawców znad Mersey znalazło miejsce do występowania: Elvis Costello, Frankie Goes To Hollywood, China Crisis, Orchestral Manoeuvres In The Dark, Echo and the Bunnymen, Teardop Explodes, A Flock of Seagulls, the Lotus Eaters, Wah!i wiele innych.
![]() |
Cavern, Liverpool, dzisiaj |
Z jakiegoś powodu nowy The Cavern Club zbudowane trochę inaczej; jego nowa lokalizacja była równoległa do ulicy Mathew, podczas gdy oryginalny klub sytuował się pod katem prostym do ulicy. Zamiast więc wchodzić 18-toma schodkami w dół, wchodziło się do klubu nowym wejściem dużymi spiralnymi schodami. Prócz Cavern w kompleskie The Cavern Walks znalazło się centrum handlowe, biura, pub "Abbey Road", restauracja oraz centralne atrium, na którym prócz muzeum The Beatles znalazł się lśniący pomnik Fab Four, bardzo kontrowersyjny, autorstwa Johna Doubleday'a, który powiedział: "To największa od 25 lat rzeźba z brązu wykonana w Wielkiej Brytanii. Starałem się w niej uchwycić surowość The Beatles z czasów ich gry w Cavern".

25 kwietnia 1984 roku Cynthia Lennon odsłoniła pamiątkową tablicę umieszczoną na ścianie z tekstem 'In My Life'. W tym samym czasie EMI wydało album 'Tribute To The Cavern', który miał być sprzedawany tylko w klubie. Wszystkie (16) utwory pochodzą z okresu 63/64 ale żaden nie został nagrany live w klubie. Wśród wykonawców: The Beatles, Billy J. Kramer and Dakotas, Fourmost, Gerry and the Pacemakers, Swinging Bluejeans i Cilia Black.
W klubie late 1984 roku wyświetlano dwa razy dzienni 45-minutowy film zatytułowany 'Cavern Beat'. Narratorem filmu był Terry Sylvester (były członek grup Escorts i Hollies) a sam film opowiadał historię klubu, grup występujących w nim a w jego ścieżce dźwiękowej znalazły się fragmenty różnych przebojów Mersey soundu oraz oczywiście Fab Four: 'Penny Lane', 'Strawberry Fields Forever', 'A Hard Day's Night', 'I Feel Fine', 'Twist and Shout', 'She Loves You', 'Please Please Me', 'Love Me Do' and 'Some Other Guy'. W Liverpool Playhouse wystawiano w tym roku sztukę Cavern Of Dreams.
W dzisiejszym Liverpool The Beatles i wszystko co związane to wciąż i chyba już na zawsze wizytówka miasta (port lotniczy nosi nazwę Johna Lennona; więcej o obowiązkowych miejscach w całej Wielkiej Brytanii, nie tylko w Liverpoolu, koniecznych do odwiedzenia przez fana zespołu w oddzielnym poście).
Wg. badań na świecie, pierwszym skojarzeniem jakie nasuwa się z nazwą Liverpool są oczywiście The Beatles. Wielcy, fantastyczni The Beatles, zaczynający swoją wielką karierę w portowym Hamburgu i malutkim klubiku w rodzinnym mieście.
Byłem tam i nigdy nie zapomnę tego doświadczenia było magicznie, zajebiscie fajnie
OdpowiedzUsuń