Szalona wiosna 1960 i życiowe ryzyko Ringo (M. Lewisohn - Tune In *1 )

 

 

W ostatnim poście opisałem Wam moje wrażenia z najnowszego albumu Paula McCartneya, The Boys of Dungeon Lane. Ta płyta, pełna wspomnień o Liverpoolu, mocno poruszyła moje serce. Dzisiaj – dzięki niesamowitej biografii Tune In Marka Lewisohna (na blogu po raz pierwszy cytowana) – chciałbym zabrać Was na chwilę do wiosny i lata 1960 roku. Zobaczcie, jak fakty z tamtych dni genialnie łączą się z klimatem nowego krążka!  Garść historycznych smaczków z 1960 roku, o którym przeczytacie w tekście Lewisohna: 
 - Ringo (w tekście w roli głównej) stawia wszystko na jedną kartę: Na nowej płycie Paula mamy wzruszający duet z Ringo (Home to Us). Co ciekawe, w maju 1960 roku Ringo podjął życiowe ryzyko. Na rok przed ukończeniem praktyk rzucił bezpieczną pracę w fabryce Hunta, by bębnić w obozie Butlin’s. Koledzy pukali się w czoło, a rodzice lamentowali, że „marnuje sobie życie”. On jednak poszedł za głosem serca – i wygrał na tym wszystko.

Paul i jego słabość do „Besame Mucho”: Lewisohn wspomina, że wiosną 1960 roku 17-letni Paul oszalał na punkcie rockandrollowej wersji hiszpańskiego klasyka Besame Mucho w wykonaniu The Coasters. Został kupiony w ułamku sekundy, gdy piosenka zmieniała tonację z molowej na durową. Jak widać, to zamiłowanie do szukania smaczków w akordach i aranżacjach towarzyszy mu od nastolatka aż po dzisiejszy, nowy album.
- Czarny hymn Johna Lennona: Kolejnym objawieniem dla chłopaków z Liverpoolu był singiel Money (That’s What I Want) Barretta Stronga (pierwsza iskra z legendarnego Motown). Utwór stał się absolutnym hymnem Johna, który śpiewał go z dziką pasją. Tekst tak mocno siedział mu w głowie, że gdy podczas szkockiej trasy pomagali pisać piosenkę Johnny'emu Gentle, John rzucił ironicznie: „Najlepsze rzeczy w życiu są za darmo”.
  Niesamowicie się to czyta, wiedząc, że ci sami chłopcy, którzy w 1960 roku uciekali z fabryk dla muzyki i zachwycali się amerykańskimi singlami, dzisiaj – jako ponad osiemdziesięcioletni faceci – wciąż potrafią stanąć ramię ramię i nagrać razem piękny utwór. Dla takich historii warto być fanem! Poznajcie smaczki z początków kariery Ringo, którego wspomnieniami ubarwiam post. 

 

W tym samym czasie człowiek, który dostarczył rock and rolla masom, wyszedł z wojska po zakończeniu służby. Ten wypychający miednicę, kręcący biodrami i wykrzywiający usta młody koleszka, który terroryzował seksualnie Amerykę, stał się teraz dumnym wzorem patrioty – tolerowanym, a w większości przypadków nawet znośnym. Elvis Presley wyglądał na smuklejszego i sprawniejszego niż wcześniej, w zasadzie wyglądał po prostu świetnie, ale nie był już tym samym Elvisem, którego powołano do armii w '58 roku. Trzy tygodnie po powrocie do statusu cywilnej supergwiazdy był już w Miami, ubrany w smoking i muszkę, występując w telewizyjnym programie specjalnym z Frankiem Sinatrą – tym samym Sinatrą, który wcześniej nie potrafił powiedzieć o nim dobrego słowa. Wszystko było już w porządku, ponieważ rock został oswojony… prawda?  

3 marca, w drodze powrotnej z Niemiec do Ameryki, samolot sierżanta Presleya wylądował na tankowanie w Szkocji, na lotnisku Prestwick tuż obok Glasgow. Elvis po raz pierwszy – i na krótko – stanął na brytyjskiej ziemi, ale wydawało się pewne, że wróci. W czerwcu magazyn NME podał, że artysta po raz pierwszy poważnie rozważa terminy koncertów w Wielkiej Brytanii… a potem, jak zwykle, wszystko ucichło. Jeśli chodzi o muzykę Elvisa, zmieniała się ona tak bardzo, że kiedy jego nowy singiel A Mess Of Blues został puszczony w programie Juke Box Jury, jury nie zorientowało się, że to on.

W Liverpoolu zagorzali fani, dla których Elvis był większy niż Bóg, trochę się z tym zmagali: A Mess Of Blues było w porządku, ale to nie było Heartbreak Hotel czy Baby Let’s Play House – choć mieli nadzieję, że jego następny numer na pewno będzie świetny. Z Ameryki i tak napływały inne, wspaniałe płyty. Na poziomie wielkich korporacji rock uznano za „zaginiony w akcji”, ale prężne, żywotne i niekonwencjonalne niezależne wytwórnie w całych Stanach Zjednoczonych – będące brawurową mieszanką dwóch klas imigrantów: czarnoskórych i Żydów – nadal wypuszczały świetną nową muzykę: R&R, R&B i nie tylko. Najlepsze taśmy-matki były przejmowane dla Wielkiej Brytanii przez należącą do Decci wytwórnię London… i chłonięte w Liverpoolu, gdzie grupy młodych chłopaków stały w działach odsłuchowych w sklepie NEMS i innych miejscach, absorbując każdą nutę, zanim sami ruszyli grać je w klubach i salach tanecznych.

  Wygląda na to, że wszyscy byli totalnie oszołomieni utworem Money (That’s What I Want) w wykonaniu Barretta Stronga. Recenzja w magazynie Disc zrozumiała ten fenomen tylko połowicznie: „Żeński zespół wokalny i dżunglowa sekcja rytmiczna robią mnóstwo hałasu i przez połowę czasu wydaje się, że Barrett walczy, by się przez nich przebić” – ale reszta to była czysta ekscytacja, bit, riffy, nieodparty, oszczędny aranż, pełen pasji wokal i tekst, który obwieszczał, że piosenkarz nie chce seksu, chce tylko pieniędzy. Wytwórnia London ujawniła, że źródłem nagrania była firma „Anna, Detroit” i dopiero później zorientowano się, co to naprawdę oznaczało: Anna została nazwana na cześć siostry Berry'ego Gordy'ego Jr., która była też jej współwłaścicielką. On z kolei napisał Money wspólnie z Janie Bradford, recepcjonistką w prowadzonej przez siebie firmie płytowej; własnymi wytwórniami Gordy'ego były Tamla i Motown. Oto więc pojawiła się pierwsza iskra z nowej muzycznej autostrady – moment, w którym czarne, miejskie brzmienie z Detroit przeskoczyło przez Atlantyk: pulsująca linia produkcyjna rytmu i melodii z Motor City. Money była drugą płytą Tamla (lub z nią powiązaną) wydaną w Wielkiej Brytanii i choć nie stała się hitem, została usłyszana – i w tej coraz bardziej rozluźniającej się „małej, ciasnej wyspie” nic już nigdy nie było takie samo.

Money stało się piosenką Johna – taką, którą zawsze śpiewał. Poraniony chłopak, który pragnął pieniędzy i seksu, wstrzykiwał pasję w każdy występ. To prawie na pewno tekst Money, wydanego w kwietniu, skłonił go do rzucenia linijki „Najlepsze rzeczy w życiu są za darmo”, gdy Johnny Gentle szukał pomocy przy swojej piosence w Inverness. Wszyscy Beatlesi, ale w szczególności George, byli fanami Duane'a Eddy'ego, a jego niesamowicie „twangowy” utwór Shazam! głęboko zapadł im w pamięć, podobnie jak Road Runner Bo Diddleya („I’m a rooooooad-runner honey!”). Podobało im się też Only The Lonely – bogaty, dramatyczny utwór Roya Orbisona, którego nazwisko było dla nich nowe, choć w Stanach działał już od kilku lat. Cut Across Shorty, opowiadająca historię strona B ostatniego singla Eddiego Cochrana Three Steps To Heaven, była kolejnym wielkim hitem, a Paul był szczególnie urzeczony wersją Besame Mucho w wykonaniu zespołu The Coasters, wydaną w Wielkiej Brytanii pod koniec kwietnia.

Besame Mucho, hiszpańska melodia z lat 40., była dziwnym wyborem, ale miała świetny groove, posiadała całą charakterystyczną dla The Coasters teatralność i dramaturgię, a także ryczący saksofon Kinga Curtisa. Ponad wszystko była to po prostu atrakcyjna melodia. Podobnie jak What’d I Say Raya Charlesa, utwór ten rozciągał się na dwie strony płyty, a Paul był kupiony w ułamku sekundy, gdy tonacja zmieniła się z molowej na durową. W numerze Disc, który ukazał się, gdy Beatlesi jechali do Szkocji (i który mogli wtedy czytać), Jack Good (wciąż jedyny dziennikarz, który cokolwiek rozumiał) chwalił brzmienie niektórych współczesnych amerykańskich płyt, wyróżniając właśnie Money, Road Runner i Besame Mucho. Trzeźwo zauważył, że „jedynym ograniczeniem tego stylu jest to, że bardzo niewielu białych piosenkarzy potrafi się nim posługiwać”. John Lennon i Paul McCartney należeli do tych nielicznych – stali na czele tego samego zespołu, nos w nos, prąc razem do przodu, niedobrana para, nawzajem nakręcająca się do działania.

Inną płytą, którą zachwycał się Good, był nowoczesny, humorystyczny numer Alley Oop zespołu Hollywood Argyles: „Co za kupa śmiechu. Jest tu hipsterski tekst o człowieku prehistorycznym. I świetny beat”. Piosenka była gwarantowanym hitem koncertowym: częściowo mówiona, częściowo śpiewana i pozwalająca na dużą interakcję z publicznością. Idealnie nadawała się dla kogoś, kto potrafił śpiewać, ale nie miał oszałamiającej skali głosu – dla kogoś, kto nigdy wcześniej nie śpiewał na scenie i musiał oswoić się z mikrofonem przed twarzą. I tak właśnie stało się w przypadku Ringo Starra w ośrodku Butlin’s – sześć nocy w tygodniu w sali Rock and Calypso Ballroom latem 1960 roku. Postanowił pojechać i pojechał.

Iris Caldwell mówi, że jej brat pomógł Ringo podjąć tę decydującą decyzję. Zaledwie kilka dni przed wyjazdem do Walii zespół The Hurricanes potrzebował Ringo nawet bardziej niż on ich, więc Rory wspaniałomyślnie kupił mu jeden lub dwa nowe elementy do perkusji i barwnie opowiadał o tym, jak świetnie będą się bawić w Butlin’s. Co więcej, udał się na Admiral Grove i błagał Elsie i Harry'ego (rodziców Ringo), aby pozwolili Richy'emu jechać. Iris wspomina, że przynajmniej przez krótki czas po tym fakcie „mówili, że Rory zrujnował mu życie”.

Ostateczna decyzja należała jednak wyłącznie do Richy'ego i po wahaniach trwających od lutego, klamka zapadła. W fabryce Hunta zarabiał 6 funtów tygodniowo i około 8 funtów dorabiał grając w Liverpoolu z Hurricanes, ale w Butlin’s miał zgarniać 16 funtów za dwadzieścia pięć godzin pracy tygodniowo. Praca? Przecież to było tylko mnóstwo bębnienia połączone z przygodą życia. W 1958 roku powiedział: „To jest robota dla mnie”, a teraz, dwa lata później, nadarzyła się wielka szansa – prosto i w górę, aż do London Palladium. Był ostatnią osobą, która martwiła się o swoją przyszłość: pomimo przebytych chorób czuł, że ma szczęście i że wszystko zawsze układa się po jego myśli. Przekazał Elsie i Harry'emu wiadomość, której tak bardzo się obawiali. „Powiedziałem, że chcę wykorzystać tę szansę – a oni w końcu odpuścili: 'Dobrze, to twoje życie, jeśli chcesz je sobie zmarnować. My zrobiliśmy, co w naszej mocy'”. Jak powiedzą dociekliwym dziennikarzom nieco ponad trzy lata później: „Wiedzieliśmy, że to jedyna rzecz, która uczyni go szczęśliwym”.

RINGO: Gdy nadarzyła się okazja wyjazdu z Hurricanes do Butlin's na cały sezon, musiałem podjąć decyzję. Pracowałem jako uczeń inżyniera w fabryce Henry Hunt and Son. Poszedłem do szefa i powiedziałem, że odchodzę, by grać na bębnach. Moja rodzina była przerażona, mówili: 'Przecież bębnienie to żadna praca, z tego nie wyżyjesz!'. Ale ja po prostu wiedziałem, co muszę zrobić.

   Richy porzucił praktyki zawodowe, gdy do ich ukończenia został mu zaledwie rok. Ludzie u Hunta mówili mu, że jest głupi. Zaczynał pracę w fabryce jako chorowity dzieciak mający niecałe 16 lat; odchodził jako twardy, pewny swego facet w wieku prawie 20 lat. W piątek 27 maja oddał Royowi Traffordowi swoją przykładnicę, zdał legitymację związkową i podbił kartę pracowniczą po raz ostatni. I podczas gdy Beatlesi byli na północy w Nairn, grając z Johnnym Gentle, Richy siedział w knajpie ze swoimi byłymi kolegami z pracy, obalając pożegnalne piwa. 

 A co z Gerry McGovern? Znosiła muzyczne hobby swojego narzeczonego przez cały czas, gdy byli razem, aż w końcu postawiła sprawę jasno: ja albo perkusja? Richy postawił kawę na ławę: jeśli chce, może na niego czekać, ale on jedzie do Butlin’s i nie będzie go przez trzy miesiące.

  W jego ostatnim tygodniu w Liverpoolu (aż do września) było jeszcze kilka rzeczy do załatwienia. Po zrezygnowaniu z legitymacji związku zawodowego inżynierów, Richy poszedł prosto do Związku Muzyków. Rory Storm and the Hurricanes musieli być członkami związku, aby grać w Butlin’s – tygodniowa składka wynosiła jednego szylinga, czy im się to podobało, czy nie. Kupili też pasujące do siebie szare garnitury oraz buty do rock 'n' rolla, a w środę zagrali na drugiej w historii klubu The Cavern cotygodniowej „Nocy Rocka”. „Najlepsze zespoły popowe za najniższą cenę” – brzmiało hasło Raya McFalla, które miało promować coś zupełnie nowego pod ceglanymi łukami klubu. Nowy właściciel The Cavern czuł wiatr zmian: nie dość, że w Liverpoolu rósł w siłę żywy rock, to jeszcze zaostrzała się rywalizacja na scenie jazzowej. Oprócz klubu Mardi Gras, w centrum miasta otworzyły się w kwietniu dwa inne nowe lokale: The Iron Door i The Downbeat. The Cavern wciąż rządził, ale liczba fanów jazzu w mieście nie była nieskończona. Rock stał się więc dla klubu sposobem na urozmaicenie oferty – zresztą i tak grano go tylko raz w tygodniu.

 

RINGO: Rory był niesamowitym frontmanem, prawdziwym showmanem. Potrafił zrobić na scenie absolutnie wszystko, żeby porwać tłum. Do tego był świetnym sportowcem, biegał, skakał. Miał w sobie ten naturalny magnetyzm gwiazdy, którego nie dało się podrobić. (Więcej o Rorym,przzeczytaj tutaj) 

 

Sobota, 4 czerwca, była tym wielkim dniem. Rory'emu i Johnny'emu udało się załatwić furgonetkę i zaparkowali pod pubem Empress, żeby zgarnąć Ringo. Kiedy chłopak załadował już swój sprzęt, Elsie i Harry stanęli na końcu ulicy Admiral Grove i pomachali swojemu Richy'emu na pożegnanie. Przed szóstą wieczorem zespół The Hurricanes dotarł przez północną Walię do obozu Butlin’s w Pwllheli i zaczął się rozpakowywać. Dziennik Johnny'ego podaje, że na początku nie mieszkali w samym obozie, ale na kwaterze poza nim, w odległości krótkiej jazdy autobusem. Johnny dzielił pokój z Wallym, Chas z Ringo, a Rory miał pokój tylko dla siebie… z tym że nie do końca nazywali się już tak jak wcześniej: ponieważ Rory, Johnny i Ringo używali kowbojskich pseudonimów, Chas i Wally również zmienili swoje – na Ty Brian i Lu Walters.

RINGO: Byliśmy wtedy najgorętszym zespołem w Liverpoolu. Naprawdę rządziliśmy miastem. Graliśmy rock and rolla, mieliśmy swój własny styl, a ludzie nas uwielbiali. 

   Sobota w Butlin’s była dniem wymiany wczasowiczów i zespół na żywo nie grał, ale w niedzielny wieczór o dwudziestej zameldowali się już w sali Rock and Calypso. Oficjalny fotograf obozu ustawił ich do zdjęcia – pięciu eleganckich chłopaków z wielkimi fryzurami (quiffami), szerokimi uśmiechami, w szarych garniturach, z pasującymi poszetkami w kieszonkach i w czarno-białych butach „winkle-pickers” (szpiczastych butach rockandrollowych). Cały czas przyglądali im się młodzi mężczyźni i kobiety, dla których zaraz mieli zagrać. Tańczyli jive'a i swingowali do 23:15, a potem – zanim wszyscy rozeszli się do domków (choć niekoniecznie do swoich własnych) – dołączyli do kadry obozowej (Redcoats) i wczasowiczów, by wspólnie odśpiewać (na melodię utworu Goodnight Sweetheart Raya Noble'a) wieczorny hymn obozu Butlin’s: Dobranoc Wczasowicze, widzę, że ziewacie / Dobranoc Wczasowicze, rano się spotkacie /Głowa do góry, bo wnet śmierć was zjedzie/ Słyszałem bowiem w życiowej spowiedzi/ Że ludzie umierają, gdy leżą w łóżku/ Więc powiemy Dobranoc Wczasowicze/ Nie śpijcie w szelkach na nocnej warcie /Dobranoc Wczasowicze, zęby w płynie Jeyes'a zanurzcie/ Utopcie smutki, a jutro puste butelki przynieście/ Dobranoc Wczasowicze, Dobranoc.

 

RINGO: Wszyscy mieliśmy te same różowe czy szare garnitury, wielkie fryzury i kowbojskie imiona. To był niesamowity, szalony czas. Byliśmy młodzi, graliśmy muzykę, którą kochaliśmy, a dziewczyny szalały. Nic innego się nie liczyło... Butlin’s to była dla nas szkoła życia i prawdziwy przełom. Graliśmy tam przez kilkanaście tygodni, dzień w dzień, po kilka godzin. To właśnie tam, dzięki tej morderczej liczbie koncertów, stałem się naprawdę profesjonalnym perkusistą. Wyjechaliśmy z Liverpoolu jako amatorzy, a wróciliśmy jako zawodowcy... Te piosenki są dla mnie jak wspomnienia. 'Rory and the Hurricanes' to kolejny rozdział mojego życia w Liverpoolu.
 

 To miało być długie, wystrzałowe i arcybrytyjskie lato. Tego samego dnia, 4 czerwca, gdy The Hurricanes zmierzali do Walii, tymczasowa grupa rockmanów z klubu 2i’s, nazywająca siebie The Jets, zmierzała do Hamburga. W ostatnich dniach maja krępy Niemiec ze stopą końsko-szpotawą (szpotawą ugodą) udał się do Anglii w poszukiwaniu zespołu, który przyciągnąłby klientów do jego baru. Był to Bruno Koschmider z klubu Kaiserkeller. Choć nie da się tego stwierdzić z całą pewnością, najprawdopodobniej przybył z zamiarem odnalezienia Allana Williamsa – drobnego przedsiębiorcy, który odwiedził jego bar wcześniej tego samego roku, dużo gadał, ale puścił mu kompletnie zepsutą taśmę demonstracyjną. Wygląda na to, że Koschmider nie wiedział, iż Williams pochodzi z Liverpoolu, albo o tym zapomniał, bądź też postanowił najpierw udać się do Londynu. Cokolwiek to było, dokuśtykał do baru kawowego 2i’s Coffee Bar przy 59 Old Compton Street – jedynego pewnego miejsca, w którym można było znaleźć rock 'n' rolla, i gdzie dźwięk gitar elektrycznych przecinał przesiąknięte aromatem powietrze Soho, wystrzeliwując prosto z piwnicy...  

 

 RINGO: Grałem z Rory Storm and the Hurricanes przez jakieś półtora roku, może dwa. W tamtym czasie to my byliśmy gwiazdą wieczoru. Występowało wiele zespołów, czasem także Beatlesi. Skończyło się na tym, że byli jedyną grupą, którą naprawdę oglądałem, bo już wtedy byli bardzo dobrzy... Jedyne nagrania, na których naprawdę zagrałem z Hurricanes, powstały w Niemczech w 1960 roku. Nagraliśmy wtedy dwa utwory na acetacie.

 

 

  Historia przyszłych The Beatles nabiera tempa. Znajdziecie to wszystko na blogu w różnych postach, ale do fascynującej książki Marca Lewisohna będę jeszcze wracał.

Historia The Beatles
History of  THE BEATLES

 

PAUL - The Life (1): Wspominamy początki: Silver Beatles (Beetles) - 1960

 

 

W czasie swojej tegorocznej wyprawy do Liverpoolu zrobiłem sobie oczywiście zdjęcia na nadbrzeżu tego portowego miasta, w pobliżu miejskiego (nie tego od Pete’a Besta) Muzeum The Beatles. Stoi tam piękny pomnik Billy’ego Fury’ego, dawno zapomnianej, ale zasłużonej gwiazdy wczesnego rock and rolla w Wielkiej Brytanii, wspaniale uwiecznionej w Liverpoolu.

Publikując jedno z moich zdjęć, na którym siebie celowo zasłoniłem zbliżeniem tablicy pamiątkowej na postumencie, postanowiłem po raz pierwszy chyba na blogu zacytować fragmenty z książki Philipa Normana – Paul: The Life.

W tych fragmentach zagłębimy się w prehistorię bohaterów tego portalu, czyli Beatlesów, jednocześnie przybliżając Wam innych herosów tamtej epoki (w postaci dołączonych klipów). Książka Normana, podobnie jak tak samo zatytułowana biografia Johna, została napisana bez pomocy czy współudziału jej bohatera, co odróżnia ją od wspomnianej na początku autobiografii George’a. Czy to działa na plus? Moim zdaniem tak! Wrócę jeszcze do tego tematu, póki co wskakujemy w 1960 rok.

Amerykańscy pionierzy rock'n'rolla, których kariery załamały się w ich ojczyźnie, nadal cieszyli się fanatycznym brytyjskim gronem zwolenników, a w marcu 1960 roku dwóch z najbardziej  cenionych, Gene ('Be-Bop-A-Lula') Vincent i Eddie ('Twenty Flight Rock') Cochran, koncertowało razem na północy, zatrzymując się na sześć kolejnych nocy w Liverpool Empire.  Promotorem trasy był Larry Parnes, w tamtym czasie jedyny godny uwagi brytyjski impresario muzyki pop. 

 

  Parnes odkrył Tommy'ego Steele'a (na zdjęciu z Johnem wyżej), pierwszą brytyjską gwiazdę rock'n'rolla, ale – ponieważ taka kariera nie mogła trwać – szybko przekształcił Steele'a we wszechstronnego artystę estradowego i aktora filmowego. Zarządzał teraz szeregiem wokalistów pop w nowym, łagodniejszym stylu z pseudonimami scenicznymi zaprojektowanymi tak, by łaskotać psychikę dorastającej kobiety w każdym możliwym nastroju: Billy Fury, Marty Wilde, Dickie Pride, Duffy Power, Johnny Gentle, Vince Eager. Jego zwyczaj zakwaterowywania ich w swoim mieszkaniu w Kensington sprawił, że zostali ochrzczeni mianem 'stajni Larry'ego Parnesa' (zdjęcie poniżej).

 

 

 John i Paul byli naturalnie w Empire, aby zobaczyć na żywo swoich dwóch największych bohaterów muzycznych po Elvisie i Buddym. Paul nigdy nie zapomniał momentu, gdy kurtyny się otworzyły, ukazując Eddiego Cochrana (zdjęcie wyżej) tyłem do publiczności, przeczesującego włosy grzebieniem. W rzeczywistości był tak pijany, że statyw mikrofonowy musiał być przewleczony między nim a gitarą, aby utrzymać go w pionie. Tego samego wieczoru nastąpiło przejście Allana Williamsa od właściciela kawiarni do przedsiębiorcy muzyki pop. 

 

Nie martwiąc się całkowitym brakiem doświadczenia, zawarł umowę o współ-promocję z Larrym Parnesem, aby sprowadzić Cochrana i Gene'a Vincenta z powrotem do Liverpoolu 3 maja na występ na miejskim stadionie bokserskim. Jego rolą było rekrutowanie najlepszych lokalnych zespołów, takich jak Rory Storm and the Hurricanes i Cass and the Cassanovas, aby wspierały amerykańskie gwiazdy. Ale, pomimo ich "wejścia" u Williamsa, dopiero co wykluci z jajka Silver Beatles nie mieli nadziei na włączenie bez perkusisty.

 

17 kwietnia Cochran został śmiertelnie ranny, gdy jego samochód prowadzony przez szofera uderzył w słup latarni w drodze z Bristol do Londynu. Mimo to, zdecydowano, że koncert na stadionie bokserskim w Liverpoolu powinien się odbyć, a Gene Vincent – który doznał złamania obojczyka w wypadku – jako jedyny headliner. Aby rozbudować program, Allan Williams pospiesznie zarezerwował dalsze lokalne atrakcje, takie jak była Gerry Marsden Skiffle Group, teraz zwana Gerry and the Pacemakers. Nawet przy tak poszerzonej siatce, John, Paul, George i Stu z góry pogodzili się z byciem pominiętymi i oglądali show nieszczęśliwie z publiczności (stojącej).
   Wydarzenie to pokazało Larry'emu Parnesowi, że Liverpool posiada bogactwo dobrych amatorskich muzyków, których mógłby użyć do akompaniowania swoim solowym piosenkarzom po atrakcyjnie niższych stawkach niż londyńscy profesjonaliści. Niecały tydzień później wrócił do Allana Williamsa z prośbą, która pobudziła każdego gitarzystę i olśniła każdego perkusistę na Merseyside: potrzebował grupy, która pojechałaby w trasę z największym nazwiskiem w jego stajni, Billym Furym. Williams miał zorganizować ogólne przesłuchanie, na którym Parnes i jego gwiazda wspólnie wybrali by szczęśliwych muzyków towarzyszących.

Fury z Beatlesami z Ringo.

Fury był wiodącą męską gwiazdą pop w Wielkiej Brytanii po Cliffie Richardzie: 20-latek łączący ponury urok Elvisa z patosem Olivera Twista. W rzeczywistości był liverpoolczykiem, urodzonym jako Ronald Wycherley, który pracował jako pomocnik na holowniku Mersey, zanim Larry Parnes odkrył go na koncercie w Birkenhead i ponownie go ochrzcił. Posłuszny jednak wieloletniej konwencji show-biznesu, mówił z nieokreślonym amerykańskim akcentem, a jego reklama pomijała wszelkie odniesienia do jego miejsca urodzenia. Co najciekawsze dla Johna i Paula, był pierwszym brytyjskim idolem pop, który ominął profesjonalnych twórców piosenek z Tin Pan Alley. Inni napisali sporadycznie oryginalny utwór, ale na debiutanckim albumie Fury'ego, The Sound of Fury, obecnie w sklepach, każdy z nich był jego własną kompozycją.    Tym razem Silver Beatles nie przegapiliby okazji; ponieważ, dzięki Brianowi Casserowi, w końcu mieli perkusistę. Był nim Thomas Moore, kierowca wózka widłowego w fabryce butelek w Garston. W wieku 29 lat wydawał się starawy dla dwóch studentów, ucznia i ucznia szkoły; niemniej jednak, pochłonęli go jak bulimiczne piranie. 

Cliff Roberts, Billy Fury i Larry Parnes oglądają występy.

Przesłuchania odbyły się 10 maja, w starym klubie towarzyskim przy Seel Street, który Allan Williams planował przekształcić w ekskluzywny klub nocny. Śmietanka liverpoolskich zespołów przechodziła przez swoje próby, podczas gdy Parnes i Fury siedzieli przy stole, robiąc notatki jak jurorzy na festiwalu muzycznym. Aby zapewnić rejestrację fotograficzną, Williams zatrudnił swojego sąsiada z Slater Street, Chenistona Rolanda, którego podopiecznymi normalnie były gwiazdy zatrzymujące się w Adelphi Hotel, takie jak Marlena Dietrich i muzyk jazzowy Dizzy Gillespie. Dla tej zapierającej dech w piersiach okazji, Silver Beatles podjęli specjalny wysiłek odzieżowy: pasujące czarne koszule, czarne dżinsy z białymi wypustkami na tylnych kieszeniach i dwukolorowe włoskie buty, które Larry Parnes, w półmroku, pomylił z 'butami tenisowymi'. Byli boleśnie onieśmieleni gwiazdą, której zespołem towarzyszącym aspirowali być, nazywając go 'Pan Fury' i reagując jak zgorszone ciotki-panny, gdy fotograf Cheniston Roland zwrócił się do niego 'Ronnie'; we wcześniejszych latach, był dostawcą gazet Rolanda. Ich nowy perkusista, Tommy Moore, nie przybył z nimi, ponieważ pojechał po swój zestaw z klubu po drugiej stronie miasta. Kiedy nadeszła ich kolej, Moore wciąż się nie pojawił, więc byli zmuszeni pożyczyć perkusistę Cassanovas, Johnny'ego Hutchinsona, znanego twardziela, który nie krył swojej niechęci do Johna i uważał Silver Beatles za 'nie wartych marchewki'.

Słynne zdjęcie Chenistona Rolanda z ich występu pokazuje Johna i Paula szaleńczo podskakujących w swoich małych dwukolorowych butach, jakby próbowali skompensować drewnianą postawę swoich kolegów z zespołu – poważnego George'a; Stu Sutcliffe'a z jego ciężkim basem, jak zwykle odwracającego się ze zażenowania, aby ukryć swoją nieudolność; 'Johnny'ego Hutcha' na perkusji, w zwykłych ubraniach ulicznych i wyraźnie śmiertelnie znudzonego. Wśród gapiów był nowy basista Cassanovas, John Gustafson. 'Mieli blaszkowe małe wzmacniacze, które ledwo piszczały' – wspomina Gustafson. 'John i Paul nie grali wtedy żadnych swoich piosenek, tylko prosty rock'n'roll, Carl Perkins, Chuck Berry, Larry Williams. Ale co utkwiło mi w pamięci, to głos Paula. Ten śliczny chłopak, którego kochały wszystkie dziewczyny, otwierał usta, a wydobywał się z nich najbardziej niesamowity krzyk w stylu Little Richarda.'  Nie dostali upragnionej posady u Billy'ego Fury'ego, ale Larry Parnes dostrzegł coś w tych skaczących chłopakach w 'butach tenisowych'. Osiem dni później, za pośrednictwem Allana Williamsa, Parnes zaproponował im tygodniową szkocką trasę jako zespół towarzyszący innemu piosenkarzowi z jego stajni, Johnny'emu Gentle. Musieli zdecydować szybko, ponieważ trasa miała się rozpocząć za 48 godzin. 

[Od Autora bloga] Obok słynne zdjęcie: John Lennon, nie wiedząc, że on z zespołem nie spodobali się w czasie tamtego przesłuchania prosi Billy'ego o autograf. Pomimo swej zadziorności John I Paul bardzo podziwiali Fury'ego za fakt, że sam sobie pisał piosenki. Billy zmarł wcześnie, bo w 1983. Atak serca. Nie udało mi się znaleźć jakiejkolwiek jego wzmianki czy wypowiedzi na temat Beatlesów, co może dziwić. Każdy, kto kiedykolwiek zetknął się ze Słynną Czwórką miał zawsze mnóstwo wspomnień, publikował nawet książki. Fury musiał pamiętać, że kiedyś zetknął się z nimi. Takich rzeczy się nie zapomina. Niee zostawił jednak po sobie żadnej publicznej refleksji na temat tego, jak z perspektywy czasu postrzegał fakt, że odrzucił zespół, który miał stać się największy na świecie Paul McCartney i George Harrison w Anthology wspominali, że zarówno Fury, jak i Parnes oglądali grupy z małym entuzjazmem. To była typowa reakcja na młody, niedoświadczony zespół z Liverpoolem, który miał słabe wzmacniacze i brakowało mu perkusisty (musieli pożyczyć Johnny'ego Hutchinsona). Sam Fury, według książek o The Beatles, miał być jednym z tych, którzy nie chcieli Silver Beatles jako swojego stałego zespołu akompaniującego. Mówi się, że Larry Parnes był bliski zatrudnienia grupy, ale Fury i Parnes nie chcieli Stu Sutcliffe'a na basie ze względu na jego słabe umiejętności (Stu Sutcliffe, jak opisujesz, odwracał się tyłem, aby ukryć swoją nieudolność). Jednak to Parnes, a nie Fury, dostrzegł coś w zespole i zaoferował im "pocieszenie" – trasę z Johnnym Gentle. Dostępne są źródła, w których członkowie The Beatles oceniali jego twórczość. Na przykład, pod koniec 1963 roku The Beatles wystąpili w popularnym programie "Juke Box Jury", gdzie oceniali singiel Billy'ego Fury'ego "Do You Really Love Me?": Ringo Starr stwierdził, że piosenka "nie jest dla niego". George Harrison zauważył podobieństwo do Cliffa Richarda i nazwał utwór "Okay, but not for him" (W porządku, ale nie dla niego). John Lennon powiedział: "Melodia nie jest zła", ale nie lubił "galopujących" melodii. Paul McCartney po prostu "całkiem ją lubił".

 Dla dwóch studentów sztuki, ucznia elektryka i kierowcy wózka widłowego, nie było problemu z wykorzystaniem okazji. Ale dla Paula, nadeszła na początku letniego semestru w Inny, z egzaminami A-Level za zaledwie kilka tygodni. Mało który ojciec byłby skłonny usankcjonować taką eskapadę, a najmniej taki, który szanował edukację jak Jim McCartney. Niemniej jednak, kiedy Silver Beatles złapali pociąg do Szkocji dwa dni później, Paul pojechał z nimi. Udało mu się przekonać Jima, że ma nieoczekiwany tydzień wolnego od szkoły, a trasa będzie 'dobra dla jego mózgu'. W duchu protegowanych Larry'ego Parnesa, trzech z nich przyjęło pseudonimy sceniczne własnego pomysłu. Paul został Paulem Ramonem, myśląc, że ma to egzotyczny dźwięk niemego kina z lat 20.; George został Carlem Harrisonem w hołdzie dla Carla Perkinsa; a Stu Sutcliffe został Stuartem de Stael na cześć abstrakcyjnego malarza Nicolasa de Stael. John i nowy perkusista Tommy Moore nie zadali sobie trudu, chociaż podczas trasy – według Paula – John raz czy dwa nawiązał do tematu Wyspy Skarbów, który zaproponował Brian Casser, i pozwolił, by nazywano go 'Długi John'. 

Pojechali do Alloa, Clackmannanshire, w szkockich Centralnych Nizinach, gdzie po raz pierwszy spotkali swojego tymczasowego frontmana, Johnny'ego Gentle (zdjęcie). Mieli wtedy tylko pół godziny na próbę, zanim wyszli razem na scenę w Ratuszu w pobliskim March Hill. Dwudziestotrzyletni Gentle był kolejnym 'sekretnym' liverpoolczykiem, urodzonym jako John Askew, stolarzem i marynarzem handlowym, zanim przeniósł się do Londynu, gdzie Larry Parnes go znalazł i zmienił mu markę. Chociaż był tylko drobnym członkiem stajni Parnesa, był ogromnie imponujący dla Silver Beatles, ponieważ wystąpił z Eddiem Cochranem w Bristol Hippodrome na zaledwie kilka godzin przed śmiercią Cochrana w drodze powrotnej do Londynu. Gentle był mniej zachwycony, widząc, że z obiecanych pięciu muzyków towarzyszących, tylko trzech było w pełni sprawnymi muzykami. Stu Sutcliffe nadal wyraźnie zmagał się z gitarą basową, a choć Tommy Moore był wystarczająco użytecznym perkusistą, jego zestaw był tak niepewnie złożony, że zbyt entuzjastyczne uderzenie w bęben basowy mogło oderwać go od mocowania i wysłać w podróż po scenie. Na pierwszym koncercie, ich występ był tak zły, że szkocki współ-promotor Parnesa, niegdyś hodowca drobiu o imieniu Duncan McKinnon, powszechnie znany jako 'Pijany Duncan', chciał odesłać ich pierwszym pociągiem z powrotem do Liverpoolu. Ale Johnny Gentle nalegał, że może z nimi pracować, mając nadzieję, że poprawią się w trakcie. Trasa, która brzmiała tak efektownie, okazała się tygodniem czyśćca, podróżując furgonetką w górę ponurego północno-wschodniego wybrzeża Szkocji i w głąb Wyżyn, występując w na wpół pustych salach balowych i miejskich halach oraz zatrzymując się w ponurych małych hotelach lub pensjonatach typu bed-and-breakfast. Ich skromna publiczność nawet nie była świadoma oglądania Silver Beatles, a tym bardziej ich wymyślnych indywidualnych pseudonimów scenicznych; na każdym miejscu plakaty po prostu reklamowały 'Johnny Gentle and his Group'. Za ich łączną opłatę w wysokości 18 funtów, musieli pracować wyczerpująco ciężko, otwierając show godziną własnego występu, akompaniując Gentle'owi przez 20 minut piosenek Elvisa i Ricky'ego Nelsona, a następnie grając kolejną godzinę na własną rękę, zazwyczaj nękani rozczarowanymi okrzykami o więcej 'Johnny'ego!'. Wytrzymałość, którą John, Paul i George byli zmuszeni rozwinąć, miała im dobrze służyć w nadchodzących miesiącach – i latach.

 

Mieszkając w demokratycznie bliskich kwaterach ze swoją grupą, Johnny Gentle wkrótce stał się świadomy napięć w jej wnętrzu. Rozczarowania i niewygody podróży nadały szczególnego ostrza kwaśnemu językowi Johna i jego złośliwemu humorowi, zazwyczaj kosztem jego dwóch najbardziej wrażliwych kolegów z zespołu. Ciągle drażnił Tommy'ego Moore'a z powodu jego wieku, nazywając go 'tatą' lub 'dziadkiem' i robiąc mu wyszukane kawały. A dystans Stu od szkoły artystycznej powiększał w oczach Johna jego słabe umiejętności muzyczne i dyskwalifikował go z szacunku, a nawet uwagi. W tylnej części furgonetki nie było wystarczającej liczby miejsc siedzących dla wszystkich, więc John zawsze kazał Stu siedzieć niepewnie na jednym z metalowych nadkoli.  

Trasa ujawniła zdolność Paula – którą miał zachować przez całe życie – do wydobycia jak najwięcej z nawet najgorszej sytuacji. Niezależnie od tego, jak odległe było miejsce i jak znikoma była publiczność, zawsze grał rolę 'Paula Ramona' na maksa, witając szkockie dziewczyny nieustannym uśmiechem i zawsze gotowym żartem ze szkockim akcentem, podpisując swoje pierwsze autografy z euforycznymi pętlami swojego szkolnego podpisu i natychmiast wysyłając pocztówkę do swojego taty na ten temat. Wykorzystywał również każdą okazję, aby wypytywać życzliwego Gentle'a o to, jak wygląda życie idola pop. 'Był ciekawy wszystkiego… jak zacząłem… jak nagrywa się płyty… gdzie według mnie on i inni w zespole powinni iść dalej.'' Powiedziałem mu: "Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to dostać się do Londynu tak szybko, jak to możliwe." Z perspektywy czasu, oczywiście, była to najgorsza rada, jaką mogłem mu dać. Ale Paul powiedział, o nie, byli zdeterminowani, by najpierw odnieść sukces w Liverpoolu. 'Nigdy nie miał wątpliwości, że zespół kiedyś odniesie sukces. Miał to całkowite skupienie i poświęcenie, ale był też realistą. Patrzył na kariery wielkich nazwisk rock'n'rolla i wiedział, jak krótkie zawsze były. "Kiedy dotrzemy na szczyt" – powiedział mi – "będziemy mieli parę dobrych lat, jeśli będziemy mieli szczęście."' 

W clipie „I’ve Just Fallen For Someone” napisana przez Gentle (podobno z pomocą Johna Lennona). Współpracę ze swoim zespołem akompaniujący Gentle wspominał tak: Spotkaliśmy się w tym miejscu zaledwie pół godziny przed naszym pierwszym publicznym występem razem i wszystko, co uważaliśmy, brzmiało całkiem nieźle z offu. Każdej nocy dźwięk, który wydaliśmy, stawał się lepszy, pod koniec trasy wiedziałem, że ci chłopcy są tak dobrzy, jak wszyscy, z którymi pracowałem.  

Po powrocie do Liverpoolu, Gentle zaśpiewał na scenie z grupą na jednym z ich występów, ale zanim potrzebował zespołu do koncertowania, ci byli niedostępni, ponieważ podróżowali już do Hamburga. Johnny Gentle wydał trzy kolejne single w wytwórni Philips: „Darlin’ Won’t You Wait”, „After My Śmiech Came Tears” (oba 1960) i „Darlin’” (1961). Zaliczył też kilka występów w programach telewizyjnych i radiowych. Zmieniając pseudonim sceniczny na Darren Young, wydał własną wersję „I’ve Just Fallen for Someone” na Parlophone w 1962 roku, ponownie bez powodzenia.  Glentle przeniósł się później do Jersey, gdzie pracował jako stolarz. Następnie przeniósł się do Kent i od czasu do czasu pojawiał się na konwencjach fanów Beatlesów. W 1998 roku napisał książkę Johnny Gentle & the Beatles: First Ever Tour. Łagodny zmarł 29 lutego 2024 roku, w wieku 87 lat.

W pewnym momencie podróży, Gentle mógł z łatwością pójść drogą Eddiego Cochrana. W drodze z Inverness do Fraserburgh, kierowca furgonetki, Gerry Scott, został unieruchomiony przez silnego kaca, więc Johnny Gentle przejął kierownicę. Na mylącym rozwidleniu dróg skręcił w złą stronę i zderzył się czołowo z nadjeżdżającym samochodem. Nikt nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa, ale cudem jedyną ofiarą był Tommy Moore, któremu poluzowały się dwa zęby od latającego futerału na gitarę i musiał zostać zabrany do lokalnego szpitala z powodu wstrząsu mózgu. To nie wystarczyło, aby zwolnić Tommy'ego z jego tak niezbędnych obowiązków na wieczornym koncercie. Kiedy wciąż był leczony na izbie przyjęć, John wtargnął, niemal na siłę zabrał go na miejsce koncertu i wepchnął na scenę, wciąż oszołomionego środkami przeciwbólowymi i z bandażem wokół głowy.  Sprawy szybko potoczyły się stamtąd w dół. Grupa wydała już całą swoją małą dietę od Larry'ego Parnesa, ale nie widziała śladu obiecanej drugiej raty, która miała przyjść za pośrednictwem Allana Williamsa. Przez ostatnie kilka dni stali się pół-włóczęgami, wymykając się z hoteli i kawiarni bez płacenia (co nie przeszkadzało Johnowi, ale zawstydzało Paula) i śpiąc w furgonetce. George później wspominał, że byli 'jak sieroty… buty pełne dziur, ubrania w nieładzie'. Kiedy Parnes w końcu wysłał pieniądze, nie wystarczyło to na pokrycie wszystkich ich biletów kolejowych do domu, więc matka Stu musiała zostać poproszona o dopłacenie różnicy. Dla Paula było to najnieszczęśliwsze wprowadzenie do krainy, która pewnego dnia miała mu dać bezgraniczne szczęście.

                                                                         _______________

Historia The Beatles
History of  THE BEATLES

 

WYWIADY: RINGO, listopad 1981

Krótki fragment wywiadu z Ringo - niestety, chyba jest wywiadów z Sir Richardem Starkey'em na blogu najmniej - umieszczony pod koniec roku 1981 w magazynie The Write Thing. Ringo w tym okresie promuje swój nowy album, ale oczywiście musi być spytany o śmierć Johna. Ale także o muzykę. Od kwietnia 1981 roku jego żoną - do teraz - jest Barbara Bach. O albumie "Stop and Smell The Roses" umieszczę na blogu oddzielny post.

- Dzień po śmierci Johna, widziano ciebie w telewizji jak razem z Barbarą idących w odwiedziny do Yoko. Fani napastowali was, szarpiąc ciebie za włosy i ubranie. Oglądając to, pomyślałem sobie, że "to musi być najgorszy moment w twoim życiu".

RINGO: No cóż, w każdym tłumie może dojść do takiego wydarzenia, ale oczywiście byłem zdegustowany. Oburzony. Nawet nie tym, że było tam tyle fanów, ale przede wszystkim krzyczących na Yoko. To było następnego dnia po śmierci Johna  - nie umiała sobie z tym radzić.

- Czy Yoko była wam wdzięczna za odwiedzenie jej?

RINGO: Myślę, że to było lepsze, bo przyszliśmy też dla Seana. On był bardzo zdziwiony całą sytuacją, nie wiedział, co się dzieje. A Yoko była zestresowana tak bardzo, jak to tylko było możliwe.

- Pojawiały się w całym Nowym Jorku napisy na murach, że zabójstwo Johna było morderstwem politycznym. Co o tym myślisz?

RINGO:  Było pełno przeróżnych plotek. Nie wiem.

- Czy od czasu śmierci Johna czujesz się osobiście mniej bezpieczny? 

RINGO:  Tak, oczywiście. Dotąd nigdy takie myśli nie przychodziły mi do głowy. I pewnie nikomu. Nikt z nas nigdy nie pomyślał, że mogliby być zabójcy w świecie rock and rolla. Teraz każda grupa rockowa jadąca w trasę rozgląda się wokół siebie. Tak już jest. Nikt z nas nie czuje się już bezpiecznym. 

 - Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się jak potoczyłoby się twoje życie, gdyby w 1962 roku nie poproszono ciebie o zastąpienie poprzedniego perkusisty w The Beatles ? 

Cztery fotki pierwszego zespołu Ringo, Rory Storm And The Hurricanes

RINGO:  Nie, nie. Nigdy o tym nie myślałem. To trudne powiedzieć co byłoby ze mną. Zapewne byłbym gdzieś na jakimś szczeblu biznesu muzycznego. Bez względu na wszystko ciągle grałbym na perkusji. Co do bycia jednym z najbardziej popularnych ludzi i w obliczu śmierci, pamiętam jak kiedyś Richard Lester powiedział do mnie o tym, a ja nawet nie wiedziałem tego. Powiedział: "Jesteś jednym z 12 najbardziej rozpoznawalnych ludzi na świecie". To było takie zadziwiające.  Wiedziałem, że jesteśmy popularni. Gdybyśmy pojechali do Tybetu, z pewnością wiedzieliby kim jesteśmy.

- Ogromna popularność, której doświadczaliście musiała być bardzo dezorientująca.

RINGO: Dorastałem wraz z nią. Większość z tego była bardzo zabawna. Ale i dużo z niej nie za bardzo: przebywanie w zamknięciu w pokojach hotelowych, mieszkanie w nich, ciągłe przeprowadzki, barykadowanie się w pokojach, bycie zamkniętym jak w klatce. Ale nie robiliśmy tego przez zbyt wiele lat. To było trzy, może cztery lata naszego życia. To było w czasie kiedy jeździliśmy w trasy. Nigdy nie widziałem połowy krajów, co których pojechaliśmy.

- John Lennon powiedział o tobie w Playboy'u, że ludzie nigdy nie doceniali ciebie jako perkusisty.

RINGO: Zgadza się. Zawsze byłem niedoceniany.Jako jeden z Beatlesów, zawsze byłem postrzegany jako tło z tym swoimi zabawnymi przejściami, jak je nazywała prasa. Ale te "zabawne przejścia" to moja sztuka. Nikt nie potrafi zrobić takich wypełnień czy przejść jak ja.

- Dlaczego jesteś tak podekscytowany swoim nowym albumem? ["Stop And Smell The Roses"]

RINGO: Spotkałem Paula we Francji, w Cannes, i spytałem go czy nie chciałby wyprodukować część mojego albumu, a on się zgodził. Napisał kilka piosenek i zrobiliśmy je od razu  w studiu we Francji. Zrobiliśmy cztery nagrania, trzy wykorzystałem, jedną napisałem ja. Potem poprosiłem George'a o to samo i on również się zgodził. Poprosiłem Johna i on również na to przystał. Mieliśmy pracować razem w styczniu, ale nie doszło do tego. Miałem innych: Stevena Stillsa, Harry'ego Nilssona, Ronnie Wooda - wszyscy to przyjaciele - zrobiliśmy nagrania i myślę, że to najlepszy  mój dotychczas nagrany album.  Jest w nim tyle energii. "Can't Fight Lightning" napisałem ten utwór dla Barbary - ponieważ to właśnie przydarzyło się nam - uderzyła w nas błyskawica

Historia The Beatles

  HISTORY  of   THE BEATLES