RINGO - cd (3) - Rory i dodanie "R"

Dalsze wspomnienia Ringo z młodości i epoki "przedbeatlesowskiej". W 2013 roku ringo wydał zbiór fotografii, w postaci książkowej pod tytułem "Photograph". Dziennikarzom ironicznie się żalił, że wszyscy są ciekawi tylko 8-miu lat jego życia a przecież ma już 70-tkę. Fotografie mają pokazać, że w życiu Ringa nie tylko liczyli się Beatlesi. Dzisiaj 3-cia część historii perkusisty zespołu z "Antologii".

 Uważałem, że Rory Storm  and the Hurricanes są wspaniali. Byli pierwszym zespołem w Liveropoolu, który chciał grać prawdziwego rock and rolla. przed nimi wszyscy chcieli grać skiffle'a, ale oni mieli rockandrollowe podejście blondynów - Rory lubił grać wiecznie uśmiechniętego Pana Rocka And Rolla, a Johnny "Guitar" Byrne (na fotce niżej pierwszy z lewej) był liverpoolskim Jimi Hendrixem... Poszedłem do nich na przesłuchanie, znałem ich wszystkie piosenki, bo każdy zespół grał wtedy to samo.

 Nie wiem czy Rory przesłuchał kogoś innego. Przeszedłem tekst, powiedzieli "tak" i byłem w zespole. To ciekawe, że Rory a później The Beatles mieli podobne odczucia na mój temat. Kiedy przyszedłem na przesłuchanie, wyglądałem trochę groźnie.Nosiłem czarną marynarkę, włosy zaczesane miałem do tyłu, wyglądałem jak Teddy Boy i nie byli mnie dlatego pewni.

3 maja 1960, bardzo wcześni Rory i zespół, na bębnach Richie Starkey.

Rory w Cavern

  Kiedy panował jazz, zespoły skifflowe grały w przerwach, bo były tanie. Trzeba było sobie załatwić masę grania, żeby były z tego jakieś pieniądze. W Liverpoolu klub The Cavern był tym miejscem gdzie należało grać, z jakimkolwiek zespołem. zawsze było tam wiele zamętu. 

Kiedy grałem z Rorym, zostaliśmy z niego wyrzuceni, bo Johnny przyniósł ze sobą gitarę, radio, podłączył wszystko i nagle stał się gitarzystą elektrycznym. Byliśmy więc nieco bardziej rock and rollowi. Wyrzucono nas, za robienie hałasu... Wielu ludzi było w dużych swetrach, ja nosiłem czarny sztruks, wyglądem przypominaliśmy beatników.

Z Roy and the Hurricanes graliśmy w wielu miejscach w całym kraju, a nawet za granicą. Pamiętam, że kiedy przyjechaliśmy grać do Londynu, poszliśmy do Lyceum i tam żadna dziewczyna nie chciała z nami tańczyć. Cała nasza piątka z zespołu ustawiała się do jednej dziewczyny z pytaniem: Chcesz ze mną zatańczyć? I słyszeliśmy: Spadaj! Jedyny taniec  zatańczyłem z jakaś Francuzką, która nie miała wyjścia. Tak to bywa.

Pierwszy samochód Ringa za 75 funtów.

  Zarabiałem trochę grosza pracując i bębniąc, mając 18 lat dorobiłem się pierwszego samochodu (Standard Vanguard). To była duża sprawa, bo  wcześniej zostawiali mnie z gratami. Jeździłem na grania autobusem, więc mogłem ze sobą zabierać tylko werbel, talerze i pałeczki. Musiałem błagać, by zespół, który grał z nami tego wieczoru pożyczył mi kocioł lub półkocioł.Niekiedy mi odmawiali. Czasem jednak braliśmy mój sprzęt i każdy pomagał mi go pakować przed koncertem, ale już po, wszyscy nagle gdzieś znikali. Pamiętam jednak taką noc, kiedy reszta zespołu pomogła mi zapakować cały sprzęt do autobusu. Wysiadłem na swoim przystanku i miałem cztery pudła oraz prawie kilometr do domu. Musiałem biec 20 metrów z dwoma pudłami, patrząc przy tym na pozostałe dwa pudła, wrócić po nie, przebiec następnie 40 metrów, rzucić je i wrócić po poprzednie. To było bardzo przykre i robiąc to myślałem: Cholera, potrzebny mi samochód.

Johny Hutch, Ringo, Cilla Black, Johnny Gustafson,Adrian Barber

  Inny bębniarz, Johny Hutch składał samochody z części i od niego załatwiłem Standard Vanguarda. uwielbiałem ten samochód. Miałem z nim masę problemów  -  z opon zawsze schodziło powietrze, nie wchodził drugi bieg - ale byłem z niego bardzo dumny. Był pomalowany ręcznie na czerwono i biało - niczym duże lody.

  W 1959 roku w wojsku zdecydowano, że każdy urodzony później niż - tak myślę - we wrześniu 1939 roku nie będzie powołany. Załapałem się...i wtedy pomyślałem: Fajnie, teraz możemy grać. Zwolniłem się z fabryki, decydując się na zawodowe granie z Rory'm. Odbyliśmy naradę rodzinną, na której spytałem czy mogę udać się z Rory'm i zespołem do Butlins by tam grać w klubie "Rock & Calypso" za 16 funtów tygodniowo. Dotychczas grałem tylko popołudniami i wieczorami...

Ringo na fotce z Paulem i George'm, jeszcze przed dołączeniem do The Beatles.

  Na krótko przed wyjazdem do Butlins byliśmy razem w klubie Jacaranda w Liverpoolu. Z reguły wieczorami na dole grał zespół country, ale tym razem było tam trzech facetów, bawiących się w granie na gitarach. Rory, Johnny Guitar i ja zeszliśmy na dół, by zobaczyć co tam się dzieje. Na dole John Lennon i Paul McCartney uczyli Stuarta Sutcliffe'a grać na basie. Nie znałem ich - my byliśmy profesjonalistami, a oni chłopakami, początkującymi amatorami.Nie mieli image'u, który odnotowałaby moja pamięć.

Lipiec-wrzesień, '1960 - Butlins - Rory and the Hurricanes, Ringo klęczy.

Wtedy nic nie znaczyli, byli bandą pętaków. My byliśmy gotowi jechać do Butlins. Mieliśmy buty, które pasowały do naszych garniturów  - czarno-białe buty, czerwone garnitury, czerwone krawaty i chusteczki. Czuliśmy, że jesteśmy wielcy. Powodem dla którego Rory Storm and the Hurricanes, byli w pewnym stopniu największym zespołem w Liverpoolu, były ich jednakowe garnitury. Później Brian Epstein zaczął to samo robić z wyglądem The Beatles.

 Byliśmy przez 3 miesiące w Butlins i było cudownie. Po przyjeździe tam, natychmiast wymyśliliśmy dla siebie przydomki. Właśnie wtedy Johnny dostał ten przydomek "Gitara", Jeśli chodzi o mnie, to wszystko zaczęło się w Liverpoolu, bo nosiłem dużo pierścionków i ludzie wołali do mnie: "Hej, Rings!" Mam na imię Richard, stąd Ritchie, no i Rings. Kiedy zmieniliśmy swoje nazwiska zostałem Ringo. Miałem być Ringo Starkey ale to mi jakoś nie pasowało. Przeciąłem nazwisko na pół i dodałem "r". Kazałem je napisać na kotle i jest tam do dzisiaj. Pracowaliśmy regularnie a publiczność zmieniała się co tydzień. 

  To było najlepsze miejsce w jakim mogliśmy się znaleźć. było lato i nie traciliśmy niczego w Liverpoolu. W klubach zawsze grało się zimą. 

 Rory był bardzo wysportowany. Za perkusją stało pianino i w finałowym numerze Rory wchodził na pianino, zatrząsł się i przeskakiwał mi nad głową. To było cudowne! Moim ulubionym wtedy numerem był kawałek "Whole Lotta Shakin' Goin' On". 

Na ostatnim planie: John Lennon, Rory Storm i George Harrison.

   Sprzedałem standarda innemu perkusiście z Liverpoolu i po trzech miesiącach pracy w Butlins, kupiłem sobie zephyra zodiaca. Uwielbiałem go, czułem się w nim jak Król. Byłem Wielkim facetem z Samochodem, woziłem nim ludzi. Pojechałem do fabryki, zaparkowałem na zewnątrz, i wszedłem, by spotkać się z pracującymi tam facetami. "Hej, naprawdę dobrze mi się powodzi". Moje zarobki poszły w górę, w fabryce dostawałem 6 funtów na tydzień, w Butlins 20. Byłem napakowany forsą.

  Ale nie zawsze było tak różowo.  Bywałem także często na zasiłku i nadal mam papier z biura: "odszedł z fabryki, by grać w zespole tanecznym". Wtedy nie było takiego bezrobocia jak teraz i zawsze mogłem znaleźć pracę.Musiałem jednak stawać w kolejce po zasiłek. 

  Jako dziecko nigdy nie byłem na prawdziwych wakacjach. Jeździliśmy od czasu do czasu na wybrzeże do Seaforth lub New Brighton...

  Za granicę pojechałem po raz pierwszy w 1962 roku z Rory and the Hurricanes, kiedy przyszło nam grać w amerykańskich bazach wojskowych we Francji. problem polegał na tym, że potrzebowaliśmy wokalistki, bo wojskowi nie chcieli patrzeć na nas, facetów. Znaleźliśmy blondynkę w Liverpoolu (nie pamiętam jej nazwiska) i pojechaliśmy grać w bazach, w dzikich ostępach...

  Pokoje w jakich mieszkaliśmy były tanie, ale francuskie jedzenie kosztowało fortunę. Nie mieliśmy pieniędzy i mieszkaliśmy w taniutkich kwaterach. Nic nas to jednak nie obchodziło, bo publiczność i kieszonkowe, były wspaniałe.Mogliśmy kupować hamburgery w amerykańskiej kantynie i najadać się nimi za grosze, bo dostawaliśmy jedzenie za tą samą cenę co żołnierze.

10 listopada 1961, New Brighton -  Rory Storm, nad nim Geirge Harrison, w środku Ringo.

  U Rory'ego odbyłem przyuczenie. Byliśmy bardzo profesjonalni. Wyjeżdżaliśmy grać i wracaliśmy do Liverpoolu. Robiłem to wtedy, gdy John, Paul i George dopiero uczyli się grać razem. Powodziło nam się tak dobrze, że odrzuciliśmy pierwszą ofertę grania w Hamburgu. Jednak jesienią 1960 pojechaliśmy wreszcie do Niemiec i tam spotkałem The Beatles. Co się stało z tamtymi facetami ?

Alan "Rory Storm" Caldwell

  Rory Storm (Alan Caldwell) został znaleziony martwy Razem ze swoją matką 28 września 1972 roku. W ciele Rory'ego wykryto duże ilości alkoholu oraz środków nasennych, nie na tyle jednak by sugerować samobójstwo, bardziej przypadek.Bardziej prawdopodobne jest, że matka Rory'ego zrobiła to, znajdując ciało ukochanego syna.Ringo Starr, próbował -  będąc już sławnym Beatlesem - sfinansować nagranie płyty przez Rory'ego ale jego stary przyjaciel nie był zainteresowany za bardzo tym. Jego siostra, Iris Caldwell (jedna z pierwszych dziewczyn Harrisona) wspominała, że Rory był szczęśliwy czując się Królem Liverpoolu (sławę wciąż przynosił mu fakt, że przyjaźnił się ze wszystkim Beatlesami), no i nie potrafił opuścić żadnego meczu piłkarskiego w Liverpoolu. W czasie jego pogrzebu grano hymn FC Liverpoolu: "You Never Walk Alone"  - RK)

 

Jerry Lee Lewis - Whole Lotta Shakin' Goin' On

Rory and the Hurricanes - dokument

Rory Storm & Co - Brand New Cadillac

Muzyczny blog  Historia The Beatles  Music Blog
Polski blog o najwspanialszym zespole w historii muzyki.

WYWIADY: KLAUS VOORMANN

Wywiad Gary Jamesa ze ' starym hamburskim Przyjacielem Zespołu' sam Klaus nazwał dyskusją o znalezieniu się we właściwym miejscu we właściwym czasie (talk about being in the right place at the right time). Ok. 2008

 

Szedł sobie ulicą w Hamburgu, Niemcy i usłyszał dźwięki muzyki dochodzącej z mijanego klubu o nazwie Kaiserkeller. Usłyszał i zobaczył wtedy grupę Rory Storm and The Hurricanes, w której perkusistą był nie kto inny a Ringo Starr. Następna grupa nazywała się The Beatles. Skracając historię Klaus dodaje, że niebawem stał się przyjacielem członków tego drugiego zespołu. Zaprojektował dla nich okładkę albumu 'Revolver'. Zagrał na basie na solowych albumach Johna, George'a i Ringo. Grał także na albumach takich wykonawców jak choćby Harry Nilsson, Carly Simon czy Lou Reed. Był także członkiem popularnej kapeli Manfred Mann. Co za życiorys! Post ilustruję rysunkami Klausa. 

- Uczestniczyłeś zdaje się w otwarciu wystawy Johna i Yoko 'This Is Not Here' w Everson Museum w Syracuse, w Nowym Jorku?
KLAUS: Tak.

- Poszedłeś później na przyjęcie urodzinowe Johna do hotelu Syracuse

KLAUS: Taaa, grałem na kongach zdaje się, lub czymś innym, widziałem z tego video, które ktoś nagrał, było czarno białe.

- Podobała ci się wystawa?

KLAUS: Tak, była wspaniała. Było to takie fantastyczne wydarzenie, bo ludzie mogli w nim uczestniczyć. To jest coś co lubię. Są wystawy gdzie ludzie stoją i oglądają obraz, potem kolejny i następny. Ta była wspaniała ponieważ wchodziłeś do całkiem ciemnego pomieszczenia. Potem wchodziłeś do innego, gdzie nie mogłeś niczego dostrzec. Yoko i John mieli gdzieś gazowe maski, przez które nie mogłeś się zorientować gdzie jesteś, wszystko było całkowicie czarne. Ludzie chodzili, natrafiali na siebie dotykając się. Mogłeś też wejść na drabinę lub mur. Było wspaniale, naprawdę dobra wystawa.

- Co teraz porabiasz?

KLAUS: Teraz ten, mój album - box "Sideman's Journey". Paul McCartney gra nim. Ringo na perkusji.Mam tam Jima Keltnera, Dona Preston. David Hood gra trochę na basie. Zebrałem razem wspaniałych ludzi. Bonnie Bramlett śpiewa. Mam tam dużo materiału muzycznego. Można go zamówić na Amazonie lub przez internet.  To moja ostatnia, bieżąca robota.Sideman's Journey - Voormann And Friends. 

- Jak promujesz tą płytę How are you promoting this box set of yours? Do you play select days with some of the people on the CDs?

KLAUS: Zrobiliśmy jej promocję w Niemczech ale nie granie czy koncerty. Dużo w telewizji, nagranie w Monachium. Na razie sprzedaje się bardzo dobrze. Jak an dzisiejsze czasy i sposób sprzedaży - nieźle. Nie wiem jak będzie z promocją w Ameryce ale oczywiście chcemy ją promować wszędzie i tak jak tylko się da.

- Kiedy pierwszy raz zobaczyłeś The Beatles, byłeś sam czy z Astrid?

KLAUS: Byłem wtedy sam. Potem zacząłem przekonywać ludzi mówiąc "Musicie tam pójść i zobaczyć ten zespół". No i tak zrobili, za moją namową. Byłem pierwszy z całego grona naszej paczki, ludzi zajmujących i interesujących się sztuką.

- Więc stało się przez przypadek, prawda? Szedłeś ulicą, usłyszałeś muzykę, wszedłeś, zobaczyłeś zespół, tak było ?

KLAUS: Nazwałbym to jako coś więcej, może zrządzenie losu {smieje się}. To było w  Hamburg, Reeperbahn. Było okno, usłyszałem na żywo Rock 'n' Rolla.

- Dlaczego sądziłeś, że ten zespół był taki wyjątkowy?

KLAUS: To był pierwszy rock and rollowy zespół jaki kiedykolwiek w życiu usłyszałem.

- To mogło go robić wyjątkowym.

KLAUS: Na swój sposób. {smiej się} Ale zespół był naprawdę wspaniały. Grali wtedy tylko covery. Nie wykonywali żadnej własnej piosenki. Grali numery z Ameryki jak  Little Richarda, Chucka Berry, Fatsa Domino...może trochę Gene Vincenta. Wszyscy śpiewali. George śpiewał. John śpiewał wspaniale. To było zdumiewające widzieć ich wtedy. To było coś.

- By dostać się do środka trzeba było płacić?

KLAUS: Taaa.

- Czy  The Beatles poruszali się na scenie?

KLAUS: Tak, widzisz, Rory Storm and The Hurricanes, zespół w którym grał Ringo, oni robili coś w rodzaju show, odmierzane kroki itd ale nic dzikiego. Ludzie zawsze myśleli, że to były koncerty, ale to nie tak. To były sale taneczne, gdzie ludzie przychodzili potańczyć. Nie chcieli jednak tańczyć przy płytach a przy zespołach grających na żywo. Tak było z The Beatles. Komunikaty płynące z tego co śpiewali, jak się poruszali były prowokacyjne, trochę niegrzeczne, brudne, ponieważ wtedy nie wszyscy rozumieli o czym oni śpiewali.

- Spytałem o to, ponieważ w książce ' Lennon Remembers' John Lennon  wyjaśnia, że po Hamburgu musieli być na scenie bardziej grzeczni. Mam na myśli to, że John pojawił się kiedyś na scenie z deską sedesową na ramionach.

KLAUS: Tak, byli szaleni. Generalnie muzyka ich podniecała, George miał 17 lat więc...
- W tym samym dniu słyszałeś Rory Storm and The Hurricanes z Ringo.

KLAUS: Pierwszym zspołem jaki uslyszałem byli The Beatles, przez okno. Ale kiedy dostałem się już tam do środka na scenie byli Rory Storm and The Hurricanes. Tak więc ujrzałem najpierw Ringo z Rory Storm and The Hurricanes a dopiero potem The Beatles.

- Czy Ringo wyróżniał się na tle zespołu?

KLAUS: Tak, i to bardzo. Był fantastycznym perkusistą. Naprawdę niesamowitym.

- Niektórzy fachowcy, współcześni wypowiadają opinie, że Ringo nie był zbyt dobrym perkusistą.

KLAUS:Mówią tak z zazdrości.{śmieje się}. Ringo był zawsze wspaniały. Widzisz, gra na perkusji w rock and rollu nie jest specjalnie trudna. Od samego początku kiedy go zobaczyłem, wiedziałem, że on miał w sobie ten feeling. Wciągał cię swoją grą. W tym pierwszym dniu może nie zdawałem sobie sprawy, że on scalał cały swój zespół, ale zespół wyglądał bardzo solidnie. Nawet jeśli to co grali nie było 'hot', Ringo był zawsze niesamowity. Był naprawdę, naprawdę dobry.

- Pete Best grał na bębnach w The Beatles kiedy ich pierwszy raz zobaczyłeś.Jak oceniasz jego grę na perkusji?

KLAUS: Robił wszystko OK, ale jeśli porównać go z Ringo, to nie czuł tego klimatu.Po prostu nie miał nosa do rocka. Nie grał rocka i tyle.

- Stuart Sutcliffe grał wtedy na basie w The Beatles. Czy grał odwrócony plecami do widowni?

KLAUS: Oh, nie, nie.Tak było na samym początku gdy rozpoczynali show i było mało ludzi. To było chyba w Anglii gdy byli z Billy Fury'm lub innymi. Tak było wtedy gdy odwracał się tyłem gdy nie wiedział jak ułożyć palce na gryfie basu.

- Ty nauczyłeś się grać na basie sam?

KLAUS: Tak. Gdy zespół grał w The Top Ten (Club), Stuart był ciągle basistą. Któregoś wieczoru przyszedł do mnie i powiedział: "Chodź Klaus, dziś wieczorem grasz na basie".  I włożył mi do ręki swoją gitarę.Do tego czasu, do 1961 roku, nie miałem w ręce gitary basowej. To było pierwszy raz. To była elektryczna gitara basowa. Zespół powiedział, bym wszedł na scenę i grał.Nie zgodziłem się, mówiąc, że nigdy nie grałem na basie. Ostatecznie usiadłem na przodzie sceny i zagraliśmy. Pierwszy numer jaki zagrałem to  był Fats Domino. Jego numer. Teraz kiedy robiłem okładkę na CD i DVD spytałem Paula jaki to był numer.  Paul odparł, że pamięta to, to była piosenka  'I'm In Love Again' Fatsa." To był pierwszy numer jaki kiedykolwiek zagraliśmy na basie. Paul, Ringo i ja nagraliśmy ten numer na mój nowy CD. 

Klaus, Paul Ringo - studio, 2008

 

- Jeśli nigdy wcześniej nie grałeś na basie, to jak się nauczyłeś na nim grać?  Zespół krzyczał na scenie jak masz układać palce?

KLAUS: Nie musieli tego robić. Miałem wcześniej w domu gitarę, trochę na niej pogrywałem, miałem mały magnetofon, z którym też trochę się bawiłem. Ale nigdy nie miałem w dłoni gitary basowej. Ale wiedziałem jak grać. Po prostu. Nie było trudno nauczyć się grać te piosenki. Tak więc umiałem grać od razu, z marszu. Mówili mi: 'Świetnie Klaus, grasz naprawdę dobrze'. Tak zacząłem.

- Po tym wszystkim pozwalali ci często siedzieć razem ze sobą

KLAUS: Coś ci powiem. Ostatni raz kiedy zagrał z nimi Stuart był końcem. Po tym już długo nie zostali i ja już więcej z nimi nie grałem. Dokładnie nie wiem ile razy grałem z nimi.

- Czy Kaiserkeller był takim trudnym klubem ?

KLAUS: Tak, bardzo.

- Czy było niebezpiecznym dla kogoś, ot tak sobie, spacerującego ulicą, wejść do środka by posłuchać zespołu?

KLAUS: Wiesz, oni wszyscy byli bardzo młodymi dzieciakami i było tam trochę Rockersów wśród bywalców klubu. Ja byłem studentem sztuki.Wyglądającym całkowicie inaczej. Oni mieli te swoje wyżelowane włosy {śmieje się}. Ja miałem gładko uczesane włosy, szalik przewiązany u szyi, w zamszowym płaszczu. Tak więc kiedy tam wszedłem, trochę się wystraszyłem.

- Nikt cie nie zaczepiał?

KLAUS: Nie.Było OK. Nie wiedziałem jak się zachowywać w takim miejscu jak to. Nigdy nie byłem w tego typu klubie. Nigdy. Więc usiadłem przy stoliku. Pojawił się kelner i długo mnie oglądał. {śmieje się}. Przepraszam, mogę zamówić piwo?  Zamówiłem piwo, przyniósł je, wypiłem i zamówiłem kolejne i jeszcze następne. Wszystko było OK. To wszystko czego oczekiwano ode mnie.  Wchodzisz do klubu, zamawiasz piwo i wychodzisz, {śmieje się}

- Wydałeś pieniądze i szukałeś zespołu.

KLAUS: Dokładnie

- Byłeś w zespole, którym zarządzał także Brian Epstein.

KLAUS: To prawda.

- Czy Brian Epstein podpisał z waszą grupą kontrakt płytowy?

KLAUS:  Tak. Mieliśmy taki kontrakt ale nie był zbyt dobry. Kochał zespół i myślę, że gdyby sądził, że nie jest dobry, odpuściłby go. Ale my nigdy nie nagraliśmy dobrych płyt. Gdy przyszło do występów to zespół dopiero się tworzył. Ludzie chcieli tańczyć i robiliśmy covery The Temptations, The Impressions, całkiem dobrze. Takie rzeczy. Ale było nas w zespole tylko trzech.  Pady śpiewał ale jednocześnie był gitarzystą, ja także trochę śpiewałem, nie za dużo. Gibson grał na bębnach. Tak, więc to nie był zbyt fantastyczny zespół a my nie nagraliśmy zbyt wiele piosenek.

- Lubiłeś Briana Epsteina?

KLAUS: Oczywiście.Nie przepadałem za nim specjalnie jako za menadżerem ale prywatnie był wspaniałym gościem. Spędziliśmy wiele zabawnych chwil i tak naprawdę więcej było w tym wszystkim zabawy niż zarządzania zespołem na serio. Zbyt dużo w tym czasie działo się w  NEMS Enterprises i Brian trochę tracił nad wszystkim kontrolę, może dlatego nie mógł być zbyt dobry dla innych. Nie winię go jednak za to. Miał aż nadto pracy z The Beatles.

- The Beatles byli najważniejsze ale mimo to podpisywał kontrakty z innymi artystami. Brał na siebie za dużo.

KLAUS: Tak. Za dużo. Miał Robert Stigwood, ale i tak to wszystko to było za dużo dla niego. Taka jest prawda.

- Potem zacząłeś grać na basie w zespole Manfred Man?

KLAUS: Dokładnie.

- Lubiłeś to?

KLAUS: Tak. to było dobre. Mieliśmy sporo przebojów w Anglii. Mieliśmy 7 hitów w Top Ten. Jeden za drugim. Trwało to tylko 3 lata, mieliśmy sporo zajęć. Jeździliśmy w trasy i graliśmy. Oni wszyscy byli bardzo fajnymi ludźmi.

- Czy kiedykolwiek zbliżyłeś się do The Beatles, tak by móc zastąpić Paula McCartney'a?

KLAUS: Nie. Absolutnie. Zresztą powiedziałbym 'Nie' ponieważ to idiotyczne. Jak ktokolwiek może zastąpić Paula ? To niemożliwe. To już nie taki sam zespół.

- Zaprojektowałeś okładkę do albumu 'Revolver'

KLAUS: Taa.

- Jak do tego doszło?

KLAUS: John zadzwonił do mnie i spytał czy mam jakieś pomysły i jeśli mam i są one dobre to mam robotę. Nasze trio Paddy, Klaus and Gibson  się rozpadło [Paddy, Klaus and Gibson - zespół, Paddy Chambers gitara, Klaus Voormann - bas, Gibson Kemp - perkusja RK] więc udałem się do  E.M.I. by wysłuchać piosenek no i zaprojektowałem okładkę..

- No i przy okazji zgarnąłeś Grammy.

KLAUS: Taaa

- To jedyny album The Beatles, którego okładkę zaprojektowałeś?

KLAUS: Zrobiłem jeszcze 'Anthology'.

W pracy nad okładką 'Anthology' pomagał Klausowi jego przyjaciel, artysta, Klaus Kiefer (obok Klasua, z lewej).

- Paul pewnie musiał do ciebie zadzwonić w tej sprawie.
KLAUS: Nie, nie dzwonił. Poprosił siedmiu artystów o pomysły, ostatecznie wzięto mój.

Muzyczny blog * Historia The Beatles * Music Blog 
Polski blog o najwspanialszym zespole w historii muzyki.

RINGO - cd (2)

RINGO STARR ... (poprzednio)

Nigdy nie podziwiałem perkusistów. Uwielbiałem oglądać Gene'a Krupę na filmach, ale nie kupowałem jego płyt. Jedyna płyta z muzyką perkusyjną, jaką kupiłem, to Cozy Cole, grający "Topsy Part Two". Zawsze kochałem muzykę country-and-western, którą przywozili marynarze. Chodziłem na prywatki, gdzie puszczano Hanka Williamsa,  Hanka Snowa i innych wykonawców. Pojawiła się moda na skiffle i byłem dużym fanem Johnny'ego Raya... Lubiłem też Billa Haleya. Film "Rock Around The Clock" obejrzałem na wyspie Man. Po wyjściu ze szpitala zabrali mnie tam dziadkowie.

 Ten film był niesamowity, ponieważ podczas projekcji publiczność zdemolowała kino. Oglądałem to z zachwytem.

 Mniej więcej w tym czasie pojawił się mój pierwszy zestaw perkusyjny...

Wtedy kończący szkołę mogli łatwiej znaleźć pracę. Zacząłem pracować jako goniec w kolejnictwie i pracowałem tam 5 tygodni...

23 maja 1957 The Eddie Clayton Skiffle, Wilson Hall, Speke Rd., Garston, Liverpool.Od lewej : Ritchie Starkey (perkusja), Frank Walsh (gitara), Roy Trafford ( bass na kiju), John Dougherty (tarka), Eddie Miles ( także znany jako Eddie Clayton) (gitara, wokal).

Byłem przerażony poborem i samą myślą powołania do wojska. Dlatego zostałem pomocnikiem maszynisty, bo w latach 1967-1957 nie brano do wojska pomocników. Właśnie tam...poznałem Roya Trafforda, z którym szybko się zaprzyjaźniłem. Nadal to robimy. Kocham tego faceta, choć nie spotykamy się teraz za często. On i ja chodziliśmy do pubów a potem do Cavern... Uwielbialiśmy tą samą muzykę -  rocka and roll. Słuchaliśmy też radia Luksemburg... 

Byłem teddy boyem, musiałem nim być. Tam gdzie mieszkałem trzeba było należeć do jakiegoś gangu, bo inaczej było się "miastowym" dla każdego innego. Miało się do wyboru - być bitym przez kogokolwiek z sąsiedztwa lub przez ludzi z innych dzielnic (co mi się parę razy zdarzyło)... Byliśmy w strefie walk gangów. Nie byłem specjalnym zabijaką, ale dobrze biegałem - byłem dobrym sprinterem i nadal nim jestem. Gdy jesteś sam i widzisz, że goni ciebie pięciu facetów, szybko uczysz się biegać.

 Pracowałem w fabryce i podczas lunchu graliśmy w piwnicy dla kolegów robotników. Zrobiliśmy zespół z paroma ludźmi z fabryki, potem zaczęliśmy grać na wszystkich darmowych imprezach, jakie były, graliśmy w klubach i na weselach.

Stałem się półprofesjonalistą - w dzień byłem maszynistą, a w nocy grałem na perkusji. Grałem z Eddie Claytonem lub z innym zespołem na potańcówkach w innych dzielnicach. Potem grałem z Rorym. Graliśmy, a dziewczyny zawsze patrzyły na muzyków, co zawsze wkurzało też innych facetów. Mieliśmy szczęście, jeśli udawało nam się wydostać z takich klubów bez pobicia, bo przecież byliśmy w obcej dzielnicy bez swoich kumpli.

 Tam zaczęła się moja kariera. Potem rozpocząłem wędrówkę po liverpoolskich zespołach. Byłem w największym zespole w tamtych czasach: The Darktown Skiffle Group, potem grałem z Rory Stormem, potem z Tonym Sheridanem i wreszcie z The Beatles.

3 maja 1960. Przypuszczalnie najwcześniejsze - znane -  zdjęcie grupy Rorry Storm and The Hurricanes. Od lewej : Johnny Byrne `Johnny Guitar' (gitara), Alan Caldwell `Rory Storm' (wokal), Wally Eymond `Lu Walters' (bass,wokal), Ritchie Starkey `Ringo Starr' (perkusja), Charles O'Brien `Ty O'Brien' (solowa gitara).

 Grałem z wieloma zespołami, ćwiczyłem z każdym zespołem w Liverpoolu. W tamtych czasach wszyscy grali ze wszystkimi. Wszyscy się znali, i jeśli ktoś zachorował, to się go zastępowało w tym czy innym zespole.

 Rory Storm And The Hurricanes -  Beautiful Dreamer

Muzyczny blog  Historia The Beatles  Music Blog
Polski blog o najwspanialszym zespole w historii muzyki.